In het kader van het Rotterdamse groenjaar kwam deze week een track van gelegenheidsformatie Go Green Gorillaz uit, geformeerd rond de stadsdichters. De clip is niet gemaakt door Habbekrats, maar ademt wel dezelfde sfeer uit als bijvoorbeeld de clip voor ‘Wie is ut’ van DuvelDuvel.
Dames en heren, rock ‘n roll! Meer dan 25 jaar geleden had Joan Jett haar enige monsterhit met ‘I love rock & roll’, maar de opvolger daarvan was eigenlijk beter (vandaar dat clipje). Haar solocarrière, na successen met de meidenband The Runaways, begon ze met de oprichting van een eigen recordlabel, Blackheart Records. Daar vernoemde ze later haar begeleidingsband naar. Joan Jett wordt in september vijftig en treedt nog steeds op.
Maandag stap ik op het vliegtuig voor een rondreis door Vietnam, Cambodja en Laos. Tijd om een beetje in de stemming te komen dus. Iedereen die wel eens in Zuid-Oost Azië geweest is, weet dat men daar muzikaal gesproken de jaren tachtig tot in de puntjes geperfectioneerd heeft. Blijkens ook het volgende meesterwerkje:
Op mijn cd-single van ‘Abort, retry, fail? – Your woman’ beklaagt Jyoti Mishra, die in zijn eentje White Town vormt, zich over een gecrashte harde schijf. Hij is er namelijk zo eentje die low budget op zijn kamertje plaatjes afmixt. Het leverde hem in het Verenigde Koninkrijk een knoeperd van een hit op, hoewel het toch een vrij gruizig liedje met een vlekkerig clipje erbij is – maar wel druipend van de melancholie en een vleugje maatschappijkritiek.
Vanmiddag moet ik Amsterdamse studenten jureren, dus daarom vanochtend al de clip van de week. Souad Massi is een Algerijnse singer-songwriter die, zoals zovelen, vooral in Frankrijk carrière maakt. Prachtig gitaarspel met een combinatie van arabische en flamenco-akkoorden.
De mooiste akoestische opnamen op Youtube mag je helaas niet op je eigen website zetten, maar klik voor ‘Hayati’ en ‘Khalouni’. Onderstaand clipje is een meedein-versie van Khalouni.
Waterfront heeft plannen om meer Aziatische pop te programmeren. Mijn eerste gedachten gaan dan onvermijdelijk uit naar Yellow Magic Orchestra, een van de pioniers van de elektronische muziek aan het eind van de jaren zeventig. Denk Kraftwerk, maar dan door drie Japanners. ‘Rydeen’ was een van hun grootste hits, met een voor 1980 behoorlijk spacy clipje.
Ha, lekker, Bluegrass! Dan denk je aan stampende Dukes of Hazard muziek, maar er is ook een melancholiekere variant, zoals die hier beoefend wordt door Old Crow Medicine Show. Verder niks aan toe te voegen.
Afgelopen week kwam een boxset uit van Yazoo, de elektropopband die anderhalf jaar bestond in de jaren tachtig, maar met ‘Don’t go’ en ‘Situation’ twee hits afscheidde die uiterste houdbaarheidsdatum nog altijd niet bereikt hebben. Vince Clarke en Alison Moyet, inmiddels tegen de vijftig, zijn zelfs weer aan het toeren geslagen en ter promotie van een en ander traden ze op bij de BBC:
De Australische singer-songwriter Anne McCue heeft een titel op zak van Sydney University of Technology, maar vertrok ooit berooid naar Melbourne met een koffer, een oude gitaar en het plan een roman te schrijven.
Mail uit Istanbul: of ik niet mogelijkheden zie om Gevende in Nederland te laten optreden, met al die culturele connecties van mij, liefst in gezelschap van een koor. Tsja, lastig, maar die muziek, dat lijkt welhaast Turkse Klezmer. Intrigerende muziek voor de vrijdagmiddag:
