Omdat ik als freelancer geen pensioen opbouw zet ik jaarlijks geld opzij in deposito’s, koopsommen en aandelen. De kredietcrisis heeft mijn oude dag dan ook zwaar getroffen: vijf jaar waardevermeerdering kwijt op mijn aandelen. Volgens de economieboekjes hoefde ik dan ook weinig aan dividend te verwachten. Immers, de waarde van de aandelen reflecteert de winstgevendheid van het bedrijf.

Dus ik was op zijn zachtst gezegd verbaasd toen ik vanochtend een evenlop openscheurde en op het overzicht van dividend in mijn Nederlandse aandelen een knetterend bedrag zag, hoger dan ik ooit gehaald heb. Mocht ik nog menen iets van economie begrepen te hebben, dan is dat nu voorbij.

De postjes die ik schrijf voor geencommentaar en mijn eigen weblog vallen onder een creative commons licence. Dat betekent dat iedereen ze zonder toestemming vooraf kan overnemen, mits met heldere bronvermelding. Toch krabde ik me even achter mijn oren, toen deze haatsite me een keurig mailtje stuurde dat ze een tekst van me hadden overgenomen.

Op z’n minst merkwaardig dat een tekst waarin ik uitleg dat twee onderzoekers een slecht onderbouwde link tussen geloof en criminaliteit leggen, kennelijk niet begrepen wordt. Maar het is ook wel beangstigend dat ironie zo vaak zijn doel voorbij schiet. Gelukkig zie ik zelf dan wel weer de ironie dat een linkse dhimmi-tekst op zoveel waardering kan rekenen in extreem-rechtse kringen.

Jaren geleden hadden we een Rotterdams GroenLinks eet- en praatclubje, Fevzi, Can, Ibo en ik. We bepaalden een thema, hielden ons niet aan de belofte om het voor te bereiden en discussieerden vervolgens vrijblijvend urenlang over principiële politieke zaken, met allerlei hapjes erbij, zoals door Fevzi zelf bereide humus.

Fevzi was een partijman, jarenlang actief in de afdeling Rotterdam, op de achtergrond, als bestuurslid en als lid van kandidaten- en functioneringscommissies in Rotterdam en als lid van de landelijke partijraad. De laatste jaren was hij teleurgesteld geraakt in de koers van de partij en had hij het lidmaatschap opgezegd, maar ik bleef hem tegenkomen, meestal aan de zijde van zijn echtgenote Crista Vonkeman, die nog altijd prominent lid is van de afdeling.

In een rouwadvertentie in de krant noemden zijn collega’s van Dock hem vanochtend “ontzettend aardig, attent, zorgzaam, koppig en loyaal”. Dat is allemaal waar. Fevzi overleed in de nacht van dinsdag op woensdag na een lange strijd tegen kanker.

In november 1987 liep ik, koud twee maanden aan de TU Delft, met een zelfgemaakte cartoon de redactie van de universiteitskrant Delta binnen. Geplaatst werd hij niet, maar ik kreeg een week of twee later wel een telefoontje van redactrice Esther Hageman: ze wilde me interviewen over het onderwerp van de cartoon, de analyse-tentamens.

Na afloop van dat interview vroeg ze me hoe ik op de gedachte was gekomen om een cartoon in te sturen. Ik mompelde iets over de schoolkrant. Schreef je daar ook voor, wilde ze weten. Dat kon ik niet ontkennen. Even later had ik de opdracht om een stukje te gaan schrijven over de 1-december-cijfers, het officiële meetpunt voor de studentenaantallen waarop universiteiten hun financiering ontvangen.

Slechts met die informatie gewapend toog ik naar het hoofdgebouw van de TU, waar ik na enige omzwervingen de statisticus van dienst vond, die mij uitlegde dat de 1-december-cijfers pas in de loop van het voorjaar bekend worden. Hij had wel de inofficiële 30-november-cijfers voor me. Ik liep nog even bij de dekaan van informatica binnen, die mocht uitleggen waarom zijn studie booming was, en tikte er een stukje van. Esther vond het goed. Ik mocht blijven.

Niet lang daarna verliet Esther Delta voor de Volkskrant en later Trouw, waarvoor ze me nog eens interviewde, maar dan als initiatiefnemer van de Ab Harrewijn Prijs. Ze verongelukte eind april tijdens een reis door de Verenigde Staten, maar ik kwam er nu pas achter.

Volgens de beroemde Peter van Peterspagina ben ik een bekende ingenieur/weblogger. Dat jullie het even weten. Maar er zijn onder webloggers natuurlijk ingenieurs die nog bekender zijn, zoals wiskundemeisje Ionica Smeets, die columns schrijft in de Volkskrant en Technisch Weekblad.

Roel Pieper is ook een bekende ingenieur, al worden zijn vakgenoten daar niet graag aan herinnerd (om over Anton Mussert nog maar te zwijgen). Onder GroenLinksers zijn Marijke Vos, Farah Karimi, Herman Meijer en Rik Grashoff bekende techneuten. En zo kan ik nog even doorgaan, maar kijk vooral even naar de literaire ingenieurs in dit rijtje.

En om nog wat te relativeren heb ik het aan Wolfram Alpha gevraagd:

Op 1 en 2 augustus faciliteert Rotown Magic de eerste editie van het festival Duizel in het Park. De website is vandaag online gegaan, dus neem even een kijkje (speakers open).

Natuurlijk wist ik van het bestaan van Happinez, een new age blaadje vol instant ‘spiritualiteit’, maar gisteren kreeg ik bij toeval een exemplaar in handen. Mijn emotie golfde heen en weer tussen bewondering om de behendigheid waarmee Happinez van een drol en taartje bakt, en woede dat er zoveel mensen intrappen. Het blad is namelijk één grote advertorial. Bijna ieder artikel heeft de bedoeling de lezer een product aan te smeren.

Van de dik 150 pagina’s zijn er 34 direct herkenbaar als advertenties. Maar dan zijn we er nog niet. Er zijn 16 pagina’s voor de homeshop van het blad zelf (symboolringen, thaise vogelhuisjes, relaxz cd’s, lotuskandelaars), 8 pagina’s over Portugal, gesponsord door Transavia, met allerlei dingen die je daar kunt doen en kopen, allemaal met handige contactinformatie (holistisch paardrijden, spiritueel kamperen, yogahotel), nog eens 8 pagina’s over een yoga badhotel in Zweden, dat een ‘speciale aanbieding’ heeft voor de lezers van Happinez. De vijf pagina’s met gadgets (organische cola, worteldoucheschuim, yogasafari in Tanzania) tel ik nog even niet mee, en de door uitgevers geplugde boeken evenmin (“Wilt u de auteur ontmoeten? Dat kan, als u even 50 euro dokt, maar dan krijgt u zijn boek erbij.”)

Bij andere artikelen gaat het subtieler. Een vijf pagina’s lang verhaal over Etty Hillesum mondt uit in een lokkertje voor een toneelvoorstelling die door Happinez-poeha eromheen wat duurder uitvalt dan normaal. Auteur Christine Pannebakker krijgt vier pagina’s om zelf haar boek aan te prijzen. Vier pagina’s interview met ontwerpster Noomi van Gelder, die sierraden maakt voor de lezers van Happinez. Journaliste Danielle Lunenborg vertelt over haar ervaringen met de boeddhistische monnik Tchit Nhat Hanh (bezoek zijn retraites!) en mag en passant reclame maken voor haar eigen inspirerende trainingen. Daar zal de redactie van Happinez ook weinig geld aan kwijt geweest zijn.

De cheapo aanpak is bij vrijwel alle artikelen zichtbaar. Gratis promofoto’s of stockfoto’s van persbureaus. Door derden aangeleverde teksten. Ik tel een paar pagina’s zonder bijbedoelingen: drie interviewtjes met bn’ers over hun spiritualiteit, een paar columns en een artikel waarin vier paragnosten elkaar tegenspreken over de datum waarop Willem-Alexander koning wordt. Hordes mensen zijn bereid daar 5,75 euro voor neer te tellen. Ze moeten op de redactie in Naarden iedere keer weer dubbel liggen van het lachen.

Ja, Londen is duur, maar je kunt de kosten behoorlijk drukken door de rand ervan als uitvalsbasis te kiezen. Rond metrostation Turnpike Lane, bijvoorbeeld, ligt een buurt waar de multiculturele middenklasse woont. Hotel voor vijftig pond per nacht inclusief ontbijt, keuze uit Turkse, Maleise, Indiase, Libanese en nog meer keukens voor de helft van West End. Afzakkertje in de Plovdiv Bar of The Queen’s Head. Kortom: een ontdekking.

Een oude column van me over de digitale oorsprong van de kredietcrisis is herplaatst, eerst op sync.nl en nu op lowtechmagazine.be. Dat streelt natuurlijk mijn ijdelheid, maar het is ook leuk om aan de hand van de gebruikte illustraties te zien welke associaties anderen erbij hebben.

Sync, zette er de stier van Wallstreet bij, Lowtech Magazine enkele grote platen van de beursvloer, waardoor het geheel zo’n gewicht krijgt dat ik haast een werkelijk deskundige lijk. Zoals ik al zei, ijdelheid…