Van alle verwijten die hij kreeg bij zijn voordracht tot burgemeester te Rotterdam (je bent een PvdA’er, Marokkaan, Amsterdammer, paspoorthouder, etc.), wist Ahmed Aboutaleb feilloos degene eruit te halen die werkelijk kwaad kon: dat hij een carrière na zou streven. Snel verklaarde hij zeker zes jaar aan te blijven.

Het carrièbezwaar klonk van links tot rechts. En dat is het belangrijkste bewijs dat de Nederlandse samenleving in de breedte niet klaar is om een burgemeester te kiezen door middel van een referendum. Wil je namelijk zo’n referendum, dan moeten meerdere kandidaten in het openbaar zo’n carrière nastreven, met een stevig risico dat ze het niet worden.

De Nederlandse politieke cultuur – zowel burgers als politici – is geneigd dit af te straffen. Als je een ander baantje probeert te krijgen, heb je het kennelijk niet naar je zin op je huidige plek. Dat word je nagedragen. Sterker nog, zelfs als je de baan bemachtigt, zoals Aboutaleb, treft je het verwijt dat je ook wel geïnteresseerd zult zijn in een volgende carrièrestap.

In de Verenigde Staten, waar zo’n beetje alle openbare functies van belang aan de kiezer voorgelegd worden, is men juist trots op baantjesjager. Als de gouverneur van een staat probeert president te worden, staat zijn thuisbasis vooraan om voor hem te lobbyen. Mislukt het, dan is men in elk geval trots dat hij het geprobeerd heeft. Ziet u Maastricht al campagne voeren om Gerd Leers naar Rotterdam te krijgen? (gc)

De Kamer van Koophandel Noordwest-Holland voert campagne voor de partij Meer met Water bij de plaatselijke waterschapsverkiezingen. Een volle pagina krijgt deze partij in het blaadje van de KvK (doorklikken naar ‘waterschapsverkiezingen’). Je mag dus aannemen dat de KvK achter de boodschap van deze partij staat.

En wat is die boodschap? Lijsttrekker Inico Geels: “Alle toeters en bellen zijn leuk, maar het mag geen cent extra kosten. De economische motieven zijn leidend. Niet de ecologische. Het is perfect als beide zijn te combineren. Maar wij voeren beleid in die volgorde. (…) Van mij mogen de kikkervisjes overal terugkeren. Als dat het hoogheemraadschap maar geen cent extra kost.”

Nou wordt de KvK helemaal gefinancierd door ondernemers, dus die mogen campagne voeren, net zoals de ANWB zich mag roeren in de asfaltlobby. Dan krijgt de ANWB last met haar groene leden, die weliswaar een auto hebben, maar het milieu wel degelijk een warm hart toedragen. In het mailcircuit roeren groene Hollandse ondernemers zich inmiddels. Zij willen niet dat de KvK namens hen de centen boven het milieu stelt.

In het geval van de KvK speelt nog iets meer. Van de ANWB word je vrijwillig lid. Inschrijving bij de KvK is wettelijk verplicht voor ondernemers. Er zijn ook subsidies die je via de KvK moet aanvragen. Kortom, de KvK is voor een aanzienlijk deel een privaat gefinancierd verlengstuk van de overheid. En daarvan kun je je met recht afvragen of die politiek campagne mag voeren. (gc)

Gemeenten, provincies en waterschappen hebben in totaal een bedrag van 225,8 miljoen euro uitstaan bij de banken Lehman Brothers, Landsbanki Islands en Kaupthing HF Investment Bank, meldt Binnenlands Bestuur. Dat is veel geld, maar ook weer niet zoveel dat een van hen dreigt om te vallen. Kennelijk zit er bij decentrale overheden zoveel geld opgepot dat het verlies van zo’n bedrag de normale gang van zaken niet raakt.

Al die overheden houden zich – zo valt te hopen – netjes aan de Wet financiering decentrale overheden (wet FiDO). Die werd in het leven geroepen nadat de provincie Zuid-Holland voor dik twintig miljoen euro de boot in ging in de Ceteco-affaire, in de nasleep waarvan bleek dat er bijna een miljard uitstond of aan toezeggingen gedaan was.

Lees verder

Om tussen die twee uitersten door te laveren heeft Nederland een uitgebreid stelsel van adviesraden, overlegplatforms, delibererende politici, actiegroepen en wat dies meer zij. Toch bestaat er vaak nog onvrede over de gang van zaken. De democratie van ‘iedere belanghebbende mag zijn zegje doen’ leidt niet altijd tot de beste afweging. Daarom moet de technologische samenleving op een andere manier tegen democratie aankijken, betoogt de Amsterdamse filosoof dr. Huub Dijstelbloem in zijn boek ‘Politiek vernieuwen’.

Lees verder

De Malediven, ooit een Nederlandse kolonie en nu het thuis van de langstzittende dictator in Azië, beleefden afgelopen week hun eerste vrije presidentsverkiezingen, die zoals te verwachten viel niet helemaal netjes verliepen. Toch was er aan het eind een verrassing: de huidige president Maumoon Abdul Gayoom zal het op 29 oktober in een tweede ronde moeten opnemen tegen mensenrechtenactivist Mohamed Nasheed.

Gayoom heerst al bijna dertig jaar met harde hand over de strikt islamitische eilandstaat, maar geniet ook populariteit vanwege de welvaart die hij gebracht heeft, met name dankzij toerisme. De laatste jaren steeg echter de onrust op de eilandengroep. In 2003 waren er onlusten, vorig jaar een terroristische aanslag en eerder dit jaar zelfs een moordpoging op Gayoom.

Mohamed Nasheed is al meer dan twintig jaar Gayooms belangrijkste criticaster. Hij zat regelmatig gevangen en organiseerde zijn oppositiepartij grotendeels in ballingschap vanaf Sri Lanka. Toen Gayoom onder buitenlandse druk meer vrijheden toeliet, zag hij zijn kans schoon en wierp zich in de strijd om het presidentschap. Hij haalde 25 procent, tegen 40 voor Gayoom, genoeg om een tweede ronde af te dwingen.

Naast sociale onrust is de stijgende zeespiegel het grootste probleem van de Malediven. Het hoogste punt op de ruim duizend eilanden is dik twee meter. De hoofdstad Malé gaat schuil achter een dikke betonnen muur, die haar behoedde voor de tsunami van 2004. Verschillende eilanden zijn al ontruimd. De nieuwe president zal internationale waardering hard nodig hebben om geld voor meer zeeweringen binnen te halen. (gc)

Het Rwandese parlement, zoals gekozen bij verkiezingen half september, werd afgelopen maandag ingezworen. Onder de tachtig afgevaardigden zijn 44 vrouwen, waarmee het land de claim legt van het eerste parlement ter wereld waarin vrouwen de meerderheid hebben. Er waren sowieso 24 zetels gereserveerd voor vrouwen (plus twee voor jongeren en een voor een gehandicapte), maar van de 53 ‘gewone’ zetels sleepten vrouwen er ook nog eens twintig in de wacht.

Het parlement koos logischerwijs een vrouwelijke voorzitter, Mukantabama Rose, die meteen onder vuur kwam te liggen, omdat ze niet in staat zou zijn tegenwicht te bieden tegen president Paul Kagame, die ontegenzeglijk de baas is in het land. Hoewel hij op zijn Poetins werkelijk populair is onder de bevolking vanwege de stabiliteit die hij gebracht heeft, zijn er twijfels of hij wel een heuse democraat is.

Vrouwen domineren ook meer en meer de economie van Rwanda. Niet zo gek, als je bedenkt dat vrouwen zestig procent van de bevolking uitmaken, omdat de genocide van 1994 vooral een mannenzaak was. Rwanda is een vrouwenmaatschappij. Misschien zal Mukantabama Rose voorlopig het initiatief nog aan guerillacommandant Kagame moeten laten, maar in elk geval geeft Rwanda op het gebied van vrouwenemancipatie Zweden weer eens het nakijken (om over Nederland maar te zwijgen). (gc)

John Deuss, onze beste gok tot nu toe wie de geheimzinnige Pershore is die Rita Verdonk geld toestopt, is een tweedehands-autodealer, die op zijn 25ste failliet ging en daarna de oliehandel in ging. Zijn eerste bedrijf in deze tak, opgericht in 1970, heette JOC Oil. In 1975 richtte hij Transworld Oil & Gas op, gevestigd in Bermuda, de eerste van een hele reeks ‘Transworld’ bedrijven (‘s mans foto hier).

Rond zijn persoon is er controverse genoeg. Hij had ruzie met de Russen over niet betaalde olie wat leidde tot slepende rechtszaken. Hij sloot deals met Zuid-Afrika tijdens de apartheid met als gevolg brandstichting in zijn villa te Berg en Dal. In zijn portefeuille zaten talloze oliemaatschappijen, zoals NZOP en AWE (zie het jaarverslag 2006, pagina 3 voor Deuss’ bemoeienis). Door handig manoeuvreren ziet hij kans als directeur van het staatsoliebedrijf van Oman een hoofdrol te spelen bij de grootste oliedeal ooit, de ontwikkeling van het Tengiz veld in Kazachstan.

Lees verder

Het ging toch knagen: wie zit er achter het mysterieuze Pershore, dat 100.000 euro aan Rita Verdonk doneerde? Roddels genoeg: het zou Jacob Gelt Dekker zijn, of bouwbedrijf Heijmans. Ik ging voor GeenCommentaar op zoek en vond een nieuwe naam: bankier, oliehandelaar en serieel fraudeverdachte John Deuss.

Het begint met een naam: Pershore. Op 16 januari 2006 ingeschreven onder nummer c170753 in het Cypriotische handelsregister (popup alert). Helaas zijn de Cyprioten niet scheutig met eigendomsinformatie, reden waarom het eiland populair is bij mensen die graag hun geld buiten zicht van de overheid houden. Maar toch: die naam.

Lees verder

De moraalridders van Lucaswashier wijzen iedere dag wel enkele mensen terecht die volgens hen normoverschrijdend te werk gaan. Hun favoriete vingertje bij het foei foei roepen is de middelste. Grove middelen dienen immers niet geschuwd te worden bij het handhaven der etiquette. Een van de dingen die je verkeerd kunt doen is het woord ‘fatsoen’ gebruiken. Dat is namelijk politiek incorrect taalgebruik en dat mag van hen niet. Kijk maar:

De aangesprokene ben ik, als contribuant aan deze discussie. Kortom, het is me eindelijk gelukt om in het vizier van de nekschotmaffia te komen. Mijn eerste doodswens, dat moet gevierd worden. Vanaf nu tel ik helemaal mee in de blogosfeer.

Een van de plekken waar men zich dezer dagen wel eens achter de oren zal krabben, is de Zweedse Rijksbank, die de Nobelprijs voor Economie uitreikt. Tenslotte heeft dit instituut op grote schaal meegewerkt aan de imagocampagne van de Chicago School of Economics door talloze van haar medewerkers een medaille op te spelden.

Deze school vormt het ideologische bolwerk van het fundamentalistische kapitalisme, dat momenteel zo spectaculair aan het instorten is, met Milton Friedman in de rol van Karl Marx, de stichter van een andere weinig flexibele economische denktrant. Ze zijn allebei dood, dus we kunnen ze de zotheid van hun ideeën niet meer onder de neus wrijven. Maar waar veel ex-communisten openlijk hun fouten beleden hebben, mag van de Chicago School of Economics nu hetzelfde verwacht worden.

Lees verder