Na een worsteling van ruim anderhalf jaar lijkt het erop dat de militaire coup in Bangladesh alsnog mislukt is. De generaals grepen op 11 januari 2007 de macht om een eind te maken aan de corruptie van twee partijen die om beurten de verkiezingen wonnen. De politieke leiders verdwenen achter de tralies en een neutrale burgerregering moest het staatsapparaat hervormen. Inmiddels is bijna iedereen echter weer op vrije voeten en gaan vermoedelijk dezelfde twee klieken de macht betwisten in de volgende verkiezingen. Enige lichtpuntje: die gaan misschien eerlijk verlopen.

Lees verder

GeenCommentaar, het blog waarvoor onder andere Arnoud, Martijn en ik schrijven, is sinds gisteren zo goed als onbereikbaar, nadat GeenStijl besloot zijn bezoekersmatige overwicht in te zetten om de site plat te gooien. GeenCommentaar is nog altijd uit de lucht.

Het oorlogje tussen GS en GC begon, toen GS haar bezoekers opriep om de petitie Bluf2008 van GC te vandaliseren. Daar reageerden wij op met een pissig stukje over de dubbele moraal van GeenStijl: veel misbaar maken over Bluf!’s bekendmaking van persoonsgegevens (in de vorm van papieren hyperlinks naar het telefoonboek), maar dat zelf ook aan de lopende band doen.

Gisteren ging GeenCommentaar een stapje verder door een dienst beschikbaar te stellen waar derden konden nagaan of iemand met een bepaald internetadres bij ons bekend stond als vandaal van de Bluf2008-petitie. Het bieden van dit soort diensten is legaal en wordt bijvoorbeeld gebruikt door spambestrijders als Spamhaus. GeenStijl schrok daar kennelijk nogal van, want het aanzetten tot anoniem vandaliseren van andermans sites is een van de leukere speeltjes voor hun bezoekers. Als dat moeilijk wordt, verliest de site aan aantrekkingskracht.

Lees verder

Aan de vooravond van de verjaardag van de monnikenopstand in Burma worden de websites van oppositiegroepen geteisterd door ddos-aanvallen, waardoor ze onbereikbaar zijn geworden. Democratic Voice of Burma, New Era Journal en The Irrawaddy liggen plat.

The Irrawaddy, die tijdens de opstand veel nieuws naar buiten bracht, is tijdelijk uitgeweken naar Blogspot. In een mail die naar de abonnees gestuurd is, beschuldigt de redactie de Burmese junta ervan achter de aanvallen te zitten. Internetverkeer van en naar Burma is de afgelopen dagen extreem traag geworden.

Hoe het ook zij, het zal de junta goed uitkomen dat er dezer dagen zo min mogelijk authentieke nieuwsbronnen beschikbaar zijn om de bloedige onderdrukking van de opstand van vorig jaar te herdenken en een nieuwe stand van zaken te schetsen. Dus is de ddos-aanval zelf nieuws geworden.

The Irrawaddy meldt dat oppositieleidster Aung San Suu Kyi haar hongerstaking heeft opgeschort na concessies van het regime. Ondertussen loert nog altijd escalatie. Steeds vaker gaan bommen af. Jonge monniken overwegen geweldloosheid te laten varen. De strijd om democratie en mensenrechten kan ieder moment cyberspace weer verlaten. (gc)

Een filmpje op Comedy Central liet mooi de hypocrisie van republikeinen inzake feminisme zien. Maar het omgekeerde had CC natuurlijk ook kunnen maken. Toen Hillary Clinton nog kandidaat was, riep haar achterban om het hardst dat het zo belangrijk was een vrouw naar voren te schuiven, maar nu Sarah Palin er staat, heet het zo ongeveer dat ze niet telt als vrouw. Dat is natuurlijk goed nieuws. Voor zowel liberalen als conservatieven is het geslacht van de kandidaat slechts een gelegenheidsargument. Het gaat toch om de politieke inhoud.

Natuurlijk houdt Sarah Palin er over bijvoorbeeld ijsberen laten we zeggen curieuze ideeën op na. Van sommige belangrijke dingen weet ze helemaal niets. Ze is, zoals iedereen die het ver wil brengen in de politiek van Alaska, niet vies van wat vriendjespolitiek. Progressieve journalisten en comedianten maken eenvoudig gehakt van haar. Maar dat zijn allemaal geen diskwalificaties in de Amerikaanse politiek.

Integendeel, het heeft er alle schijn van dat we hier met een uiterst capabele politica van doen hebben. Sarah Palin is er als moeder met jonge kinderen in geslaagd gouverneur van een conservatieve staat te worden, op een leeftijd dat Hillary Clinton nog trouw de carrière van haar man ondersteunde (voordat ze senator werd voor een progressieve staat – kunst).

Nu is Palin kandidaat-vicepresident en ze doet moeiteloos waarvoor ze is ingehuurd: de conservatieve achterban in vervoering brengen. Van de vier (vice)presidentskandidaten is zij de enige met bestuurlijke ervaring. Vermoedelijk is ze draaikont genoeg om de scherpe randjes eraf te slijpen zodra dat opportuun is. Kijk niet raar op als Sarah Palin in 2012 de eerste vrouwelijke president van Amerika is. (gc)

Dictator Robert Mugabe en de eigenlijke president Morgan Tsvangirai hebben overeenstemming bereikt over het delen van de macht in Zimbabwe. Er komt een staadsraad van zes mensen waarin zij met elk twee aanhangers zitten. Daar zal de ultieme macht liggen. Scepsis overheerst echter of Mugabe werkelijk de macht wil delen of slechts wacht tot het economisch beter gaat voor hij Tsvangirai alsnog met geweld buitenspel zet.

De inflatie zit op 11.000.000 procent per jaar. Nu de centrale bank het gebruik van buitenlandse valuta eindelijk toestaat, kan die tot stand gebracht worden. De hongersnood blijft, maar ngo’s mogen slechts onder stricte voorwaarden helpen. Meer en meer wordt het vee afgemaakt, omdat er toch geen voer is. Tabak is dood. Bloemen leven nog een beetje.

Niet alleen de productie is dus geïmplodeerd, maar ook de productiemiddelen zijn verwoest. Zelfs als de buitenlandse hulp en investeringen weer komen, wordt het zwaar om de economie aan de praat te krijgen. De vraag is of een regering van nationale eenheid, die vooral intern een machtsstrijd zal voeren, daartoe in staat is. Alleen al politieke rust kan de economie echter een oppepper geven.

Een betere economie zal het leven van Tsvangirai’s arme achterban verlichten, maar het grote geld zal vermoedelijk belanden bij de corrupte kliek rond Mugabe. Het lijkt een catch22 voor Tsvangirai: gaat het slecht met de economie dan bewijst hij zijn volk geen dienst, maar gaat het goed dan bewijst hij zijn volk ook geen dienst, omdat het de kansen voor Mugabe op politiek overleven vergroot. Tsvangirai heeft anderhalf jaar om zijn Houdini-kwaliteiten te bewijzen. Dan zijn er weer verkiezingen. (gc)

Binnen een maand na de geruisloze coup van generaal Mohamed Ould Abdel Aziz heeft Mauritanië weer een regering die grotendeels uit burgers bestaat. Het land beleefde in 2007 zijn eerste democratische verkiezingen, maar generaal Aziz vond dat de burgers er een potje van maakten. Het straatarme land beleefde onder meer rellen als gevolg van de wereldwijde voedselcrisis.

Toen nog kolonel Aziz pleegde in 2005 ook al een coup, indertijd om dictator Taya te verdrijven en democratie te introduceren. Hij bleef de machthebbers echter op de vingers kijken. Internationale druk heeft hem nu sneller dan de vorige keer de macht doen overdragen. Een nieuwe datum voor verkiezingen is nog niet genoemd.

Stabiliteit in Mauritanië is van belang voor Europa, omdat het hard nodig is een einde te maken aan de opmars van mislukte staten naar het noorden van de Sahara. Sudan en Tsjaad staan al hoog op de lijst. Mauritanië heeft al aanslagen van Al Qaeda te verwerken gehad eerder dit jaar en de lokale leider van de groepering had de nieuwe junta al verwelkomd als vijand. Het risico van afglijden is reël en Mauritanië ligt heel wat dichter bij de straat van Gibraltar dan Somalië.

Sommige hulpverleners klagen dat het westen te lang bleef geloven in dictator Taya en daarom te weinig deed om na de eerste coup van Aziz te helpen met het opbouwen van de democratie. Maar met de nieuwe coup heeft Aziz zijn land sowieso geen dienst bewezen. Qatar trok zich al terug uit een mijnbouwproject dat Mauritanië de broodnodige investeringen had moeten bezorgen. (gc)

‘Enough’ is, zoals de titel al suggereert, een ecoboek. De hoofdboodschap is dat we met z’n allen veel meer consumeren dan goed is voor onszelf en de aarde. Kortom, een lekker moraliserend werkje, maar wel met een analytische insteek en een visie op de rol van technologie als instrument waarmee de mens zichzelf voorbij kan hollen.

De mens heeft een natuurlijke hang naar steeds meer, redeneert John Naish, en dat is de afgelopen tienduizenden jaren een zeer succesvolle overlevingsstrategie geweest, omdat het maximale dat we met onze handen konden bereiken, nog onder het duurzame exploitatieniveau van de aarde zat. In de afgelopen eeuw hebben we, met name door de inzet van fossiele brandstoffen, de mogelijkheid verworven om de aarde uit te putten en ons brein kent geen mechanisme om daar een halt aan toe te roepen.

Lees verder

Aung San Suu Kyi, wier autobiografie hier in dictatuur Vietnam overigens vrijelijk beschikbaar is, komt over zes maanden vrij. Normaal gesproken is zo’n toezegging van de Birmese generaals geen cent waard, maar dat ze naar buiten komt na een ASEAN-conferentie is wel bijzonder. ASEAN is namelijk een tandeloze club die doorgaans helemaal niks naar buiten brengt waar ook maar iemand aanstoot aan kan nemen. Kennelijk heeft er iemand met de vuist op tafel geslagen.

Na de monnikenopstand van vorig jaar en de natuurramp eerder dit jaar, was bij sommige landen in de regio het geduld al op. Dat werd netjes verpakt in een statement dat ieder voor gezichtsverlies behoedde. Het zal dan ook geen toeval zijn dat de Singaporese minister van buitenlandse zaken het nieuws naar buiten bracht. George Yeo zei vorig jaar al vrij duidelijk wat hij vond. Singapore is klein maar welvarend en heeft de beste ziekenhuizen van de regio, die ook door de oude generaals gefrequenteerd worden.

Yeo heeft niet alleen de vrijlating van Suu Kyi losgepeuterd bij de Burmese junta maar ook de ondertekening van het ASEAN-charter waarin landen zich committeren aan democratie en mensenrechten (op zuidoost-aziatisch niveau, dat spreekt). Het kan nog steeds een dode mus zijn, maar nu terugkrabbelen betekent ASEAN gezichtsverlies bezorgen. Daar maak je hier in de buurt zeker geen vrienden mee. (gc)

Twee weken geleden sloeg Robert Mugabe zo wild om zich heen dat het erop leek dat hij de controle over de ontwikkelingen kwijt was. Een artikel in de Financial Times van gisteren laat zien dat hij inmiddels weer in staat is tot strategisch manoeuvreren.

Dankzij de wankelmoedige Afrikaanse Unie heeft hij een ‘onderhandeltraject’ in kunnen zetten. Tsvangirai weigert het spelletje mee te spelen. Logisch, want het is een vertragingstactiek die het momentum uit de ontwikkelingen probeert te halen. Helaas zijn er twee splinterleiders, Arthur Mutambara (ex MDC) en Simba Makoni (ex ZANU-PF) die zich wel lijken te laten overhalen. Op die manier kan Mugabe de verloren parlementsverkiezingen alsnog naar zijn hand zetten. Vervolgens kan de Afrikaanse Unie, Zuid-Afrika voorop, verklaren dat de democratie gezegevierd heeft.

Uit de Nederlandse kranten in Zimbabwe inmiddels verdwenen, net als Myanmar trouwens. Het is een van de vele tekenen dat het westen een beperkt uithoudingsvermogen heeft als het om economisch oninteressante landen gaat. Waar de politiek faalt, zou het bedrijfsleven zijn verantwoordelijkheid kunnen nemen door net als Tesco een boycot te beginnen.

‘Voor een kwantumcomputer zijn vier bouwstenen nodig’, doceert prof.dr.ir. Lieven Vandersypen, werkzaam bij het Kavli Instituut voor NanoScience aan de TU Delft en dit jaar winnaar van twee prijzen voor zijn werk aan spinnende elektronen in een kwantumdot. ‘Je moet een kwantumbit kunnen initialiseren, uitlezen en gecontroleerd omschakelen. Dat beheersen we in Delft. Ten vierde moet je in staat zijn die qubits te koppelen. Dat kunnen ze in Harvard, en ons zal het binnenkort ongetwijfeld ook lukken. Dan gaan we proberen alle vier de bouwstenen in één experiment samen te brengen.’

Lees verder