U gebruikt een verouderde browser. Om die reden werkt deze site wellicht niet naar behoren.Direct naar hoofdinhoud

Resultaten voor de categorie GroenLinks

De stelling

Zihni Özdil, kandidaat kamerlid voor GroenLinks, nam een campagnefilmpje op voor zijn partij. Daarin zegt hij dat concurrerende politici het willen hebben over identiteit, om de aandacht af te leiden van sociaal-economische thema’s. Een van de thema’s die Özdil in dat kader agendeert is arbeidszekerheid. Letterlijk zegt hij:

Binnenkort bestaat één derde van de werknemers in ons land uit flexwerkers, mensen die niet meer weten of ze morgen nog een baan hebben, die ontzettend onzeker zullen zijn.

Ondertussen draait een grafiekje mee waarop te zien is dat het aantal mensen met een vaste baan in 2015 al veel minder dan twee derde was. Dat is raar, want dan zou nu al meer dan een derde flex moeten zijn.

Lees meerBinnenkort werkt een derde van de Nederlanders flex

Als ik Jesse Klaver was, zou ik Gert-Jan Segers bellen om eens uitgebreid koffie te gaan drinken. GroenLinks en ChristenUnie zijn beide in beeld als de duurzaam-sociale partner die een coalitie van VVD+CDA+D66 aan een meerderheid moet helpen. Daarin zullen ze de kleinste partner zijn. En in de onderhandelingen zullen ze ook nog tegen elkaar uitgespeeld worden, met als gevolg dat hun agenda’s extra verwaterd raken. Er is een gezamenlijk belang om dat niet te laten gebeuren.

In de wandelgangen van de uitslagenavond liepen partijprominenten al te puzzelen, maar de fixatie was (ook bij mij, al ben ik geen prominent) op een vierpartijenkabinet. Vanuit de gedachte dat dit voldoende zou zijn en de onderhandelingen al lastig genoeg. Maar ik vermoed dat het aantal heikele punten niet sterk toeneemt als GL en CU samen aan tafel zitten.

Een vijfpartijenkabinet leidt bovendien tot een groot aantal ministers en staatssecretarissen. Dat is hard nodig, wil je politici dwingen vaker de Haagse stolp te verlaten. Meer werkbezoeken, meer discussies met burgers in het land. Nederland heeft meer politici nodig.

Lees meerOp naar een coalitie met GroenLinks èn ChristenUnie

De stelling

Lijsttrekker Lodewijk Asscher (PvdA) schoof aan bij WNL. Hij verdedigde zijn GroenLinks-collega Jesse Klaver tegen een karakteraanval van de Telegraaf, maar viel wel zijn partijgenoot Jeroen Dijsselbloem bij in diens Twitter-aanval op het GroenLinkse belastingplan. Quote (8:30):

We hebben deze week doorrekeningen gehad. Wat ben je nu eigenlijk van plan. En dan is dat meer dan alleen zeggen: ik ben voor verandering. Als je plannen betekenen dat er belasting komt voor ieder gezin van boven de achthonderd euro en je verstopt dat in je programma, dan mag dat ook gezegd worden.

Dus de vraag is: heeft GroenLinks werkelijk een lastenverzwaring van meer dan 800 euro verstopt in zijn programma?

Lees meerNee, GroenLinks verstopt geen lastenverzwaring

U denkt bij GeenStijl natuurlijk nog steeds aan die internethippies met hun opruiende stukkies uit de tijd dat rabiaat en grappig nog hand in hand gingen. Sinds de televisietak zich afsplitste als PowNed (dat schijnt nog steeds te bestaan!) zijn de hardroze mannen in full-campaign-modus voor de PVV, met luidkeelse aankondigingen van ieder scheet die Grote Geert laat.

In een dik etmaal hebben ze maar liefst drie geinige stukjes over Jesse Klaver gepubliceerd, in oplopende staat van wanhoop. Gegeven de dikke mik met de partij van de meeuw zal dat wel iets zeggen over de nervositeit op de rechtervleugel, maar de laatste poging om GroenLinks te kielhalen toont een cijfermatig inzicht waar Henk Krol een puntje aan kan zuigen, dus ik laat de kans niet lopen om hem met u te delen (linkje waarop u niet hoeft te klikken omdat ik de boel hierna toch lekker ga citeren).

Lees meerHahaha, alleen GeenStijl wil weten wie Yasser Feras is

Prachtig GroenLinks congres gehad gisteren. Veel mensen gesproken, mooie speech van Jesse Klaver met daarin een minuut stilte voor de gruwelen van Aleppo. Vereerd ook dat ik de partij weer voor een periode mag dienen als lid van de Commissie voor Geschil en Beroep. En toch knaagt er iets.

Discussies over het verkiezingsprogramma hebben zo hun tradities. Bijvoorbeeld amendementen die pleiten voor dumpen van het koningshuis, invoering van een onvoorwaardelijk basisinkomen en voor afschaffing van artikel 23, de vrijheid van onderwijs. Die worden doorgaans netjes weggestemd, de eerste wegens even anachronistisch als het koningshuis zelf, de tweede wegens riskant en onbetaalbaar, en de derde wegens principieel onjuist. Je wilt tenslotte niet te boek staan als een partij die rechten van minderheden probeert af te pakken.

Lees meerGroenLinks en relifobie

Nee, ik ben geen kandidaat voor de Tweede Kamer (sorry, ik weet dat dat een gemiste kans is voor de partij). Tijdens het congres van 17 december kunt u mij echter wel herbenoemen in de commissie voor geschil en beroep. U weet wel, dat is het gezelschap dat het hoofd koel houdt op het moment dan anderen als kippen zonder kop beginnen rond te rennen. Belangrijk en eervol werk dat je niet zomaar aan de eerste de beste overlaat.

Daarom ben ik blij dat er op 2 december in Arminius te Rotterdam een meetup georganiseerd wordt. Ik zal mij daar geruisloos door het publiek bewegen, voor iedereen aanspreekbaar en herkenbaar omdat ik net als in de Melkweg boven iedereen uitsteek. In het voorbijgaan kunt u dan ook nog kennismaken met aspirant Kamerleden. Dus als ik u was zou ik me snel opgeven.

Als seculiere partij met een aanzienlijke christelijke achterban moet GroenLinks recht doen aan religieuze sentimenten in maatschappelijke discussies rond bijvoorbeeld euthanasie en ritueel slachten. De partij doet daar zijn best voor, blijkt ook uit het verkiezingsprogramma, maar vanzelfsprekend gaat het niet.

“Er bestaat een aantal redenen waarom dit boek juist nu geschreven moest worden. De eerste ligt in de observatie dat de hedendaagse politiek zich geen raad lijkt te weten met levensbeschouwelijke argumenten. Dat bleek bijvoorbeeld tijdens de debatten over de euthanasiewetgeving. Mijn partij heeft die wetgeving onderschreven, ook met mijn steun, maar ik heb me wel verbaasd over de onhandigheid waarmee het Paarse kabinet omsprong met tegenstanders die hun bezwaren naar voren brachten op religieuze gronden, in plaats van een rationele, materiële benadering.”

Zo begint het boek Bijbel, Koran, Grondwet dat dominee en GroenLinks Kamerlid Ab Harrewijn in 2002 vlak voor zijn overlijden deed verschijnen. Hij zei het er niet bij, maar dezelfde onhandigheid bespeurde hij ook binnen zijn eigen partij. Onwil is het beslist niet. Femke Halsema, bijvoorbeeld, heeft zich in haar periode als fractievoorzitter buitengewoon ingespannen om religie een plek te geven in haar visie op de samenleving. Maar het bleef een intellectuele inspanning, geen ingevoelde.

Lees meerImmateriële waarden hebben ook hun plek

Zaterdag viel het jubileumnummer van de Linker Wang op de mat. Vijfentwintig jaar alweer, waarvan ik er bijna twintig als (actief) lid van heb meegemaakt. Vier mooie pagina’s terugblik (pdf) levert het op in het nieuwe nummer.

Voor de rest blijft het blad natuurlijk bovenop de actualiteit zitten. Een interview met Sinan Can, die onlangs de Journalist voor de Vrede-prijs won. Een beschouwing over het basisinkomen. Een gesprek met specialist ouderengeneeskunde Nienke Nieuwenhuizen over een impuls aan het euthanasiedebat. En dat is nog maar een greep.

Op 29 oktober vindt het jubileumsymposium ‘Religie: rem of remedie?’ plaats in Utrecht. Het zal er druk zijn, want de Linker Wang heeft binnen GroenLinks een forse en actieve achterban.

Toch goed dat er een God is, citeerde Jesse Klaver gisteravond Gerard Reve bij de aftrap van de verkiezingscampagne van GroenLinks. De Melkweg was afgeladen, voor bijna de helft met (jonge) mensen die geen lid van de partij waren, maar het toch graag wilden meemaken. De partij knettert van de energie. Ik voelde me echt heel oud.

Reve’s God kwam om de hoek kijken als vrijwel vanzelfsprekend symbool van het morele appèl dat de kern is van de campagneboodschap: het moet eerlijker. Minder aandacht voor de patsers, meer voor degenen die zich door het leven stoempen. Voor mij als LinkerWanger is het natuurlijk fijn dat de partij weer een leider heeft die gemakkelijk over religie praat. Hij moest de zaal daar wel een beetje in meetrekken, ook toen hij afschaffing van artikel 23 resoluut naar de prullenbak verwees. Klaver weet hoe je het publiek kietelt, maar zegt ook resoluut ‘nee’ als hij het niet eens is met een geluid uit de achterban.

Naast alle glamour is er uiteraard ook een lijvig concept verkiezingsprogramma, waarop naar hartelust geamendeerd mag worden. Halverwege december hakt het partijcongres de knopen door. Ik voorspel dat het basisinkomen het spannendste punt gaat worden. Tegen die tijd zal ook duidelijk zijn wie achter Jesse Klaver op de lijst staan. Gisteravond deed een getal van meer dan 500 sollicitanten te ronde. Ook dat is dus nog voor veel mensen spannend.

Linkse partijen ontfermen zich graag over de minder bedeelden in een samenleving, in een klassiek verbond tussen elite en rafelrand. Dat is mooi. Maar het is ook minder mooi. Al te opzichtige steun aan emanciperende bevolkingsgroepen vermindert namelijk bij die groepen het gevoel van eigenaarschap van het emancipatieproces. GroenLinkse reflexen behoeven bijstelling.

Geschreven voor Bureau De Helling, verschenen in het zomernummer van 2016

In de jaren negentig van de vorige eeuw woonde ik aan de Dordtselaan, ooit een van de sjieke allees van Rotterdam-Zuid, boven een snackbar waarvan de geur permanent in mijn appartement hing. Boven mij woonde een zeeman die er meestal niet was. Was hij er wel, dan hoorde ik iedere stap die hij zette op de kale houten vloer. Daar weer boven zat aanvankelijk een bordeel. Later woonde er een omvangrijke Turkse familie, die herhaaldelijk zoveel rijst door de afvoer spoelde dat deze verstopt raakte. Dan kwam het water bij mij door het plafond. Een keer, toen ik er niet was, trapte de politie mijn voordeur in om de bron van het water te zoeken dat door de vloer de snackbar in druppelde.

Aan de overkant van het portiek woonde een Nederlands gezin, een echtpaar met twee dochters. Hij was een afgekeurde boekhouder, die bijkluste in de videotheek. Zij was prostituée geweest, maar deed nu alleen nog striptease. Samen dreven ze een kleine escortservice. De buurvrouw had een pc gekocht, omdat ze een boek wilde schrijven over ‘het vak’, waar ze vanuit de zorg ingerold was. Het was misschien geen droombaan, maar ze was mensen van dienst, en dat was goed. In elk geval was het niet zielig. Dat wilde ze graag vertellen. In de zomer hield de buurvrouw het portiek nat om te voorkomen dat junks er kwamen chinezen. Wanneer ik op vakantie ging, gaf ik haar de sleutel. Dan gaf ze de plantjes water en maakte ongevraagd schoon.

Lees meerEmancipatie in eigendom



×