Je kon erop wachten: boos stuk in de Volkskrant vanochtend over het voorstel van GroenLinks om het pensioen van Harry Mulisch af te pakken. Onder aanvoering van Renate Dorrestein keert een aantal prominente cultuurmakers zich ertegen. Een kunstwerk (roman, lied, tekening) is een persoonlijke expressie en daarom hebben de makers bij hun leven recht op controle erover (en een redelijke vergoeding).
De toelichting van de programmacommissie bij mijn eerdere stuk bevestigt dat: de motivatie van kunstenaars ligt niet bij het geld, luidt de redenering, dus we hoeven niet bang te zijn dat ze minder meesterwerken zullen produceren als ze weten dat ze er na tien jaar geen cent meer voor zullen zien (reken maar dat er manieren gevonden worden om alle gebruik niet-commercieel te laten zijn). Het wordt zelfs omgedraaid: een meesterwerk overstijgt het belang van de maker, dus moet iedereen er zo spoedig mogelijk vrijelijk toegang toe hebben.
Enfin, de internationale trend is juist naar meer bescherming van het intellectueel eigendom, een logisch gevolg van een economie die steeds minder om tastbare producten gaat en meer om niet-tastbare diensten. Van het GroenLinkse voorstel zal dus weinig terecht komen. En zelfs als het zou gebeuren, voorzie ik een vlucht naar het merken- en handelsnaamrecht door de echt succesvolle makers. Ondertussen is het voorstel vooral een blok aan het been voor het culturele profiel van de partij.
Gisteren presenteerde GroenLinks het verkiezingsprogramma 2010. Dat heb ik natuurlijk nog niet in zijn geheel gelezen, maar ik heb wel alvast gebladerd naar de onderdelen die mij het meest interesseren, zoals digitale vrijheid. En daar staat iets heel raars in (vind ik):
“In internationaal verband komt Nederland op voor het recht om informatie te delen, te kopiëren en te bewerken. Auteursrecht geldt dan alleen nog maar wanneer informatie opnieuw wordt gepubliceerd voor commerciële doeleinden. Nederland pleit voor verkorting van de termijn van auteursrecht tot maximaal 10 jaar, met een ruime overgangstermijn voor bestaande rechten. Auteurs mogen zelf hun rechten exploiteren of afstaan aan het publieke domein.”
In de eerste drie zinnen staat dat auteurs na tien jaar hun rechten kwijt zijn. Iedereen mag daarna doen wat hij wil met hun muziek, romans en tekeningen, behalve geld verdienen. De laatste zin lijkt echter te suggereren dat auteurs nadien zelf over hun rechten mogen beslissen.
GroenLinks haalde 7,3 procent van de stemmen in Rotterdam, goed voor drie zetels. Dat is bijna zoveel als in 1998, toen 7,7 procent goed was voor vier zetels. Wie even naar de historie kijkt, ziet dat de partij ongeveer op de maximale lijn zit die ze sinds de jaren zeventig kent:
De potentie van GroenLinks en haar voorgangers varieert van twee tot vier zetels. Als je er dik drie haalt, heb je het behoorlijk goed gedaan. In de tabel valt overigens ook goed de versnippering van de Rotterdamse politiek waar te nemen, maar dat is een ander verhaal.
Nog even en de stembussen in Overschie gaan open. Tijd voor een positieve vibe. Check deze peiling onder jongeren door Your World. GroenLinks wordt met vijf zetels de derde partij van Rotterdam, na PvdA (14) en D66 (7). Alleen nog even het juiste hokje rood maken.
Afgelopen weekend heb ik in het Oude Westen duizend foldertjes huis aan huis in brievenbussen gestopt. Daarbij heb ik keurig de nee/nee-brievenbussen overgeslagen. Ik heb daar ook niet aangebeld, want in de tijd die je dan kwijt bent, kun je ongeveer vijftig folders bezorgen.
Er is er echter wel eens eentje tussendoor geglipt, gewoon omdat ik even afgeleid was en op de automatische piloot langs de deuren ging. Daarin ben ik niet de enige, want GroenLinks schijnt een serieel dader te zijn op dit vlak, net als andere linkse partijen. Ik vermoed dat dit komt omdat linkse partijen veel vrijwilligers hebben die langs de deuren gaan.
Hoe dan ook, Femke tweet “elke GL’er die een folder in een nee/nee-brievenbus stopt is ‘een beetje dom’ (zacht gezegd)”. Dat vind ik nou ook weer een beetje overdreven (zacht gezegd). Hetgeen mij er niet van weerhoudt om nu op de fiets te stappen om haar te gaan toejuichen in Your Space.
Onder GroenLinks en D66 stijgen de lokale lasten het meest, kopte de Volkskrant vanochtend. Het onderzoekje zal ongetwijfeld kloppen. Maar een nuance haalde het internet niet, maar wel de binnenkant van de papieren krant.
GroenLinks eindigt zo hoog vanwege riool- en reinigingsheffingen. Milieubelastingen dus. Bij de ozb eindigt GroenLinks naast de VVD onderin. Bovendien kijkt dit soort onderzoeken niet naar lasten die anders indirect bij de burger neergelegd worden, in de vorm van bijvoorbeeld een hogere prijs voor het bibliotheek-abonnement of een afgeknepen bijzondere bijstand. Kortom, niets om je voor te schamen, eerder om trots op te zijn.
Voor de verandering publiceer ik eens een bijdrage van iemand anders, namelijk van Nourdin el Ouali, de nummer twee op de kandidatenlijst van GroenLinks in Rotterdam. Nourdin is schoolloopbaanbegeleider op drie middelbare scholen in Rotterdam.
Jij moet je aanpassen!
De goede allochtoon is de geassimileerde allochtoon. Iemand die zijn cultuur, zijn taal en religie heeft afgeworpen of hiertoe bereid is. Dit is wat een aantal politieke partijen bepleiten. Als je in deze tijden aangeeft dat je voor een multiculturele samenleving bent, dan is de kans groot dat je hierop wordt aangevallen. Het is alsof je vloekt in de kerk. Natuurlijk is het van belang om de taal te spreken en op de hoogte te zijn van het reilen en zeilen in het nieuwe vaderland.
Maar ik heb nooit iemand ontmoet die het tegendeel beweert. Geen enkel persoon emigreert, om welke reden dan ook, naar een land en heeft als principe “wat er ook gebeurt ik weiger de taal te leren”. Sommige politici doen dit wel zo overkomen. En als het gaat om Nederlandse staatsburgers met diverse achtergronden, die hier vaak geboren en getogen zijn, dan mag men wat mij betreft het woord integratie niet eens in de mond nemen. Deze groep mensen spreekt de taal, doet mee aan het maatschappelijke leven, de meesten studeren, werken en zijn op diverse niveaus in onze samenleving actief.
Het staat op Rijnmond, dus dan is een gimmick van je hyves een publieke campagne-uiting geworden. Lies Roest staat op zes bij GroenLinks Rotterdam en wil in de raad, dus dan zijn onorthodoxe methoden geboden. Heel veel smaakvoller overigens dan die kandidaat in Leeuwarden. En nu maar afwachten of het werkt. Foto door Froukje Klop.
Altijd weer spannend, die stemwijzer, zeker nu ik me minder dan ooit tegen het Rotterdamse verkiezingsprogramma aan bemoeid heb. Een hele opluchting dus dat mijn eigen partij netjes bovenaan het lijstje eindigde – mijn intuïeve mening komt overeen met de doorwrochte visie van de partij.
Nadere beschouwing leert dat ik maar op drie punten een andere mening ben toegedaan. Ten eerste ben ik tegen referenda bij belangrijke beslissingen. Ook ben ik tegen verzelfstandiging van de bibliotheek (iets merkwaardigs om te willen, als je tegelijkertijd de verzelfstandiging van het havenbedrijf wilt terugdraaien). En als laatste vind ik dat ouderen gewoon moeten betalen voor openbaar vervoer, omdat niet leeftijd maar inkomenspositie volgens mij maatgevend dient te zijn (en gratis maken van iets dat het milieu belast vind ik sowieso onwenselijk).
Zo, de kogel is door de kerk. Femke Halsema wil graag nog vier jaar partijleider van GroenLinks blijven. Ze geeft drie persoonlijke redenen waarom ze dat wil, redenen die vooral niet verward moeten met waarom het zou moeten. Die redenen zullen anderen moeten verzinnen.
De partijregels geven haar alle ruimte. Die vragen namelijk van de leden een motivatie om een vierde termijn te gunnen, niet van de kandidaat om te willen. Kortom, aan Femkes fans is nu de taak om een goede motivatie in elkaar te timmeren. Die zal toch net wat sterker moeten zijn dan ‘ze doet het zo goed’.
Zelf weet ik het nog niet. Een partijleider kiezen is een kwestie van alternatieven tegen elkaar afwegen, en die ontbreken vooralsnog. Ik hoop vooral dat anderen zich door Femkes kandidatuur niet laten afschrikken (en als ze dat doen, is dat hun eigen schuld, niet die van Femke). Ook voor Femkes mandaat zou het slecht zijn als ze geen serieuze tegenstand ontmoette.
