De jury heeft vijf genomineerden aangewezen voor de Ab Harrewijn Prijs 2010: Flore Brummans van stichting Wilskracht te Reuver, Marcia Kroes van stichting Zelfbeschadiging te Utrecht, Nico Sannes van stichting C.A.S.C.O in Capelle aan de IJssel, Nol Breebaart en Willem Giezeman van het Stagehuis in Den Haag, en Andries Kroes van stichting Versus te Skarsterlân. Lees het persbericht over hun activiteiten.
De jury koos het vijftal uit de totaal 29 projecten die dit jaar werden voorgedragen. De bekendmaking van de Ab Harrewijn Prijs 2010 zal plaatsvinden op Hemelvaartsdag, donderdag 13 mei vanaf 15.00 uur in r.-k. spiritueel centrum De Boskant in Den Haag, aan de Fluwelen Burgwal 45.
Verkenner Pieter Winsemius adviseert de Rotterdamse partijen om te gaan onderhandelen over een college PvdA+D66+VVD+CDA. Die eerste drie zijn geen verrassing. D66 en VVD houden elkaar stevig vast en allebei buiten spel zetten was numeriek onmogelijk.
Het CDA echter was de afgelopen tijd een zootje. Naar verluidt weigerde de oude fractie zelfs de nieuwe in te werken. Kennelijk is de nieuwe fractie erin geslaagd Winsemius en de andere partijen van haar stabiliteit te overtuigen. Dan ligt de keuze voor CDA voor de hand, want die partij stelt geen inhoudelijke eisen. Winsemius noemt een variant met GroenLinks (wel een notoire eiser van inhoudelijke punten) als derde optie.
Vraag is nu hoe het verder gaat lopen. Vier jaar geleden stond GroenLinks aanvankelijk ook aan de zijlijn wegens het stellen van te hoge eisen. Toen de SP op het laatste moment koudwatervrees kreeg (voor zover ik weet geen inhoudelijk geschil, maar interne partijpolitiek), schoof GroenLinks alsnog aan. Die kans lijkt nu kleiner, maar je weet het natuurlijk nooit.
Je kon erop wachten: boos stuk in de Volkskrant vanochtend over het voorstel van GroenLinks om het pensioen van Harry Mulisch af te pakken. Onder aanvoering van Renate Dorrestein keert een aantal prominente cultuurmakers zich ertegen. Een kunstwerk (roman, lied, tekening) is een persoonlijke expressie en daarom hebben de makers bij hun leven recht op controle erover (en een redelijke vergoeding).
De toelichting van de programmacommissie bij mijn eerdere stuk bevestigt dat: de motivatie van kunstenaars ligt niet bij het geld, luidt de redenering, dus we hoeven niet bang te zijn dat ze minder meesterwerken zullen produceren als ze weten dat ze er na tien jaar geen cent meer voor zullen zien (reken maar dat er manieren gevonden worden om alle gebruik niet-commercieel te laten zijn). Het wordt zelfs omgedraaid: een meesterwerk overstijgt het belang van de maker, dus moet iedereen er zo spoedig mogelijk vrijelijk toegang toe hebben.
Enfin, de internationale trend is juist naar meer bescherming van het intellectueel eigendom, een logisch gevolg van een economie die steeds minder om tastbare producten gaat en meer om niet-tastbare diensten. Van het GroenLinkse voorstel zal dus weinig terecht komen. En zelfs als het zou gebeuren, voorzie ik een vlucht naar het merken- en handelsnaamrecht door de echt succesvolle makers. Ondertussen is het voorstel vooral een blok aan het been voor het culturele profiel van de partij.
Het is een beproefde methode voor landen met grote schulden: devalueer je munt. In je eigen munt blijft je schuld gelijk, maar in dollars is het ineens een stuk minder. De VS volgen momenteel die strategie door China onder druk te zetten om zijn munt juist te herwaarderen. Dat is immers één van de manieren om de dollar te devalueren ten opzichte van de yuan. Griekenland zou deze kunnen bewandelen, als ze de drachme nog gehad had, maar ze kan vanuit de euro niet terug.
Een nadeel van devaluatie is dat de prijzen stijgen, vooral van geïmporteerde goederen. Dat is de reden waarom consumenten van een harde munt houden. Zo’n harde munt is echter niet goed voor de export. Daarom houdt China zijn munt kunstmatig laag, want een stijgende yuan maakt Chinese goederen in dollar- of eurotermen fors duurder. Dit gaat uiteraard ook op voor andere van landen wier economie sterk op export leunen, zoals Duitsland en Nederland. De consumenten in die landen hechten weliswaar aan een keiharde euro, maar voor de economie is die helemaal niet zo goed.
Gisteren presenteerde GroenLinks het verkiezingsprogramma 2010. Dat heb ik natuurlijk nog niet in zijn geheel gelezen, maar ik heb wel alvast gebladerd naar de onderdelen die mij het meest interesseren, zoals digitale vrijheid. En daar staat iets heel raars in (vind ik):
“In internationaal verband komt Nederland op voor het recht om informatie te delen, te kopiëren en te bewerken. Auteursrecht geldt dan alleen nog maar wanneer informatie opnieuw wordt gepubliceerd voor commerciële doeleinden. Nederland pleit voor verkorting van de termijn van auteursrecht tot maximaal 10 jaar, met een ruime overgangstermijn voor bestaande rechten. Auteurs mogen zelf hun rechten exploiteren of afstaan aan het publieke domein.”
In de eerste drie zinnen staat dat auteurs na tien jaar hun rechten kwijt zijn. Iedereen mag daarna doen wat hij wil met hun muziek, romans en tekeningen, behalve geld verdienen. De laatste zin lijkt echter te suggereren dat auteurs nadien zelf over hun rechten mogen beslissen.
De commissie is eruit: ja, er zijn veel onregelmatigheden geweest tijdens de verkiezingen in Rotterdam, en nee, die hebben geen gevolgen voor de uitslag. Vanavond voor twaalven moet de oude gemeenteraad erover stemmen. Zo niet, dan verdwijnt Rotterdam in een juridisch zwart gat.
Ik ben niet van plan te kijken naar de live uitzending van de vergadering – ik zie morgenochtend wel of de stad nog bestaat. Rotterdam staat er in ieder geval gekleurd op. Natuurlijk zijn incidenten vervelend, maar je maakt mij niet wijs dat het elders ook niet op enige schaal voorkomt dat analfabete allochtonen hulp zoeken in het stemhokje. Ik hoop dat de dames en heren politici zich nog even achter het hoofd krabben of het nou nodig was hiervoor de stad landelijk te kijk te zetten.
Ook zo’n hekel aan die collega op het werk die fluitend bergen werk verzet, waardoor anderen gaan denken dat jij de kantjes eraf loopt? De Fransen in elk geval wel. Hun minister van Financiën Christine Lagarde haalde gisteren hard uit naar Duitsland. Door de loonmatiging in de afgelopen jaren is de Duitse economie veel te concurrerend geworden. Dat gaat ten koste van Frankrijk, waar de arbeidsverhoudingen potdicht zitten. Dus of de Duitsers svp minder hard willen werken en meer consumeren.
De Duitsers reageerden voorspelbaar: niet zij moeten rustiger aan doen, maar de Fransen moeten maar eens de handen uit de mouwen steken. Anders kan Europa nooit tegen de Chinezen op. Het aardige is natuurlijk dat dik tien jaar geleden Duitsland nog samen met Frankrijk stelling nam tegen het Nederlandse poldermodel, dat op precies dezelfde manier de economie aanzwengelde. De Duitsers gingen onder de rood-groene regering om.
Frankrijk heeft nu een in naam rechtse regering. Je zou verwachten dat die wel wat voelt voor een economisch model dat de lonen matigt, waardoor meer mensen aan het werk kunnen. Maar de Fransen ergeren zich liever aan de flexibiliteit over de grens in plaats van dat ze serieus werk maken van hun verroeste arbeidsmarkt. Voor de Europese economie is dat op termijn een groter blok aan het been dan de Griekse boekhoudtrucs. (gc)
Rotterdam gaat alle stemmen hertellen. Dat is nodig om enig vertrouwen in de uitslag van de verkiezingen te herstellen, na alle gekrakeel van de afgelopen week waar zelfs twee oud burgemeesters zich tegenaan bemoeiden.
Het is natuurlijk niet gezegd dat de hertelling leidt tot een uitslag die meer met de waarheid overeen komt dan de eerste. Beide keren is het mensenwerk, waarbij fouten gemaakt zullen worden. Eigenlijk zou je de stemmen een keer of zeven moeten hertellen en dan de mediaan of het gemiddelde nemen.
De verkiezingen vorige week in Togo zijn, anders dan vijf jaar geleden toen er honderden doden vielen, rustig verlopen. Dat is winst. De oppositie is het echter niet eens met de uitslag, die inhoudt dat de zittende president Faure Gnassingbé heeft gewonnen. Ze dreigt met geweld. De sfeer in de hoofdstad Lomé is om te snijden. Ruim duizend oppositie-aanhangers gingen vanochtend de straat op.
Onafhankelijke waarnemers hebben het nodige aan te merken op de verkiezingen, maar betwisten de uitkomst niet. Gnassingbé heeft de afgelopen jaren economische groei gerealiseerd en met de mensenrechten gaat het stukken beter dan onder zijn vader (al blijft er veel op aan te merken). De parlementsverkiezingen van 2007 waren vrij.
Vorig jaar probeerde Gnassingbés broer Kpatcha de macht over te nemen. Hij zit nog steeds zonder vorm van proces gevangen, maar hoeft in elk geval niet meer de doodstraf te vrezen, want die werd vorig jaar afgeschaft. Dus Kpatcha is beter af onder de democratische koers dan onder de militaire die hij zelf voorstond, constateert de president monter in een lang interview over de koers van het land. Het lijkt erop dat hij voor het voordeel van de twijfel gaat. (gc)
De IJslanders hebben geen zin om Nederland en Groot-Brittannië de verloren Icesave-spaargelden terug te betalen, althans niet tegen de stevige rente die de Hollanders en Britten willen hebben. Het ‘nee’ is een steuntje in de rug voor de IJslandse regering, want het versterkt haar positie aan de onderhandelingstafel. Een akkoord zou nabij zijn. Maar dat was het eerder ook al.
Als het nou weer niet lukt, zou het verstandig zijn om een internationale commissie, bijvoorbeeld van de Wereldbank, de zaak te laten onderzoeken. Alle partijen hebben immers boter op hun hoofd. De IJslandse regering heeft op zijn minst de suggestie gewekt de spaargelden te garanderen, maar de Nederlandse en Britse nationale banken hadden (zoals de Franse) kunnen vermoeden dat er iets mis was. En dan is er nog gesteggel over de rente.
Niets lijkt logischer dan dat de drie partijen een onafhankelijke instelling vragen een bindende uitspraak te doen. Dat haalt de kwestie uit de Nederlandse en Britse verkiezingscampagnes, maakt de weg vrij voor het IMF om een saneringsprogramma voor de IJslandse economie op te leggen en zorgt dat de gesprekken over toetreding van IJsland tot de EU niet langer met de kwestie belast blijven. (gc)
