Ruim tien jaar geleden, toen ik nog niet zo lang in de stad woonde, werd Machteld Cairo voorzitter van GroenLinks Rotterdam. De sfeer van de ledenvergaderingen werd op slag totaal anders. Chaotischer, maar ook gezelliger en overvloedig voorzien van door Machteld gebakken koekjes.

Machteld was niet zo lang voorzitter, maar maakte gewoon door zichzelf te zijn een einde aan de wat krampachtige sfeer van de alv’s. Anderen na haar konden daarop bouwen aan een afdeling die zowel levendig als effectief was. Machteld zelf concentreerde zich op de politiek in de deelgemeente noord, waar ze als een koningin over moederde. Tien jaar was ze raadslid, waarvan ongeveer de helft fractievoorzitter.

Haar ziekte hield ze stil, zodat haar overlijden vorige week voor velen als een schok kwam. Vandaag kan iedereen afscheid van haar nemen. Morgen is de begrafenis.

Oke, deze verraste mij dus volledig: de PvdA Rotterdam zegt het vertrouwen op in haar eigen wethouder Dominic Schrijer. Dominic werd al zo lang gedoogd in het college dat ik erop vertrouwde dat hij de eindstreep zou halen.

Niet dus. Hij struikelt over uitspraken in de krant dat hij niet zoveel op sociale zaken wil bezuinigen als zijn collega’s willen. Da’s niet verantwoord naar de allerzwaksten in de samenleving, zegt Schrijer. Daar kan hij best gelijk in hebben, maar het is erg oncollegiaal dat in de krant te zetten nog voordat je het in het college hebt besproken. Het vertrek van Schrijer is vooral om die reden onvermijdelijk.

De linkse oppositie ruikt uiteraard bloed (GroenLinks, SP). Want daar wipt de PvdA ogenschijnlijk haar eigen wethouder, omdat die er een te sociaal beleid op na wil houden. Hoe ga je daar een draai aan geven als je Richard Moti heet en fractievoorzitter van de PvdA bent? Nou, zo:

“De economische crisis heeft diepe sporen achtergelaten in Rotterdam. Het is onder deze omstandigheden dat ook de begroting van de gemeente Rotterdam onder druk staat. Juist nu ziet de PvdA het als haar primaire verantwoordelijkheid om aan het roer te staan bij het maken van deze keuzes. Een verantwoordelijkheid die voortvloeit uit het ruime mandaat dat de kiezer in 2010 aan de PvdA in Rotterdam gegeven heeft. Nu hiervoor weglopen zal de meest kwetsbare groepen in de samenleving het hardst raken.”

Het kan aan mij liggen, maar dit lijkt toch echt te impliceren dat de bezuinigingen op sociaal beleid nodig zijn voor de kwetsbaarsten in de samenleving. “Dames en heren kwetsbaren, door Dominic te wippen hebben wij u voor een ramp behoed.” Woordkunst van de bovenste plank, waarvoor hulde.

De Ab Harrewijn Prijs 2011 is gewonnen door Ine Spuls van de Villa (St. Eigen Bedreivigheid) in Doetinchem. De Villa gebruikt geen zorgconcept, maar een werkfilosofie voor de opvang van dak- en thuislozen. De uitreiking vond plaats op 13 mei in De Boskant te Den Haag.

Lees verder bij de Ab Harrewijn Prijs

Geen cent mag er meer naar Griekenland, zei PVV-leider Geert Wilders dit weekend tegen Elsevier. Tegelijkertijd liep hij te hoop dat Nederland niet was uitgenodigd bij het ‘geheime’ overleg over de Griekse schuldenlast dat de grote landen dit weekend belegd hadden. Niet willen meedoen en boos worden als je vervolgens niet wordt uitgenodigd – het is, laten we zeggen, een nogal dubbele boodschap.

Nederland staat voor vijf miljard euro op de rol voor de eerste Griekse lening van 110 miljard uit het noodfonds. Daarmee wordt in feite een afwaardering van vijftig procent gedekt op de negen miljard euro die de Nederlandse banken bij Griekenland hebben uitstaan. Ter vergelijking: Duitse banken hebben 43 miljard uitstaan bij de Grieken en de Duitse regering stopte 22 miljard in het noodfonds. Landen dekken via het noodfonds dus vooral hun eigen banken af.

Nog even los van de vraag of minister De Jager geen leukere dingen wist te doen dit weekend dan crisisberaad, getuigt klagen dat je niet bent uitgenodigd (ook door VVD, CDA en PvdA) van een tikje hypocrisie. Nederland heeft hard tegengesparteld en draagt niet buitenproportioneel bij aan het noodfonds. Wanneer je als klein land niet boven jezelf uitstijgt, moet je niet verbaasd zijn dat je als klein land behandeld wordt. (gc)

Al voor Einstein werd er druk gespeculeerd over de mogelijkheid van reizen door de tijd, maar nadien kreeg het zowaar een wetenschappelijk sausje. De relativiteitstheorie en de kwantummechanica houden die mogelijkheid namelijk open, hoewel volstrekt theoretisch. Of wordt tijdreizen toch meer dan een gedachtenspel in de studeerkamer?

Volgens Tom Weiler and Chui Man Ho van Vanderbilt University is er nu een apparaat dat de theorie zou kunnen testen, namelijk de Large Hadron Collider (LHC) in Genève. Het tweetal geeft toe dat het een vergezochte mogelijkheid is, maar ondenkbaar is het niet. Er zijn experimenten mogelijk met de LHC die hun theorie zouden kunnen testen. Dat kan overigens niet meteen. Eerst moeten andere experimenten met het apparaat tot resultaat leiden.

De LHC is gebouwd om op zoek te gaan naar het laatste elementaire deeltje dat nog nooit gemeten is, het zogeheten Higgs boson. Volgens sommige theorieën zou bij de creatie van het Higgs boson nog een deeltje verschijnen, het Higgs singlet. Dat singlet zou in een vijfde dimensie terug kunnen springen in de tijd. Vooralsnog is de gedachte even exotisch als de creatie van miniatuur zwarte gaten in de LHC, maar voor het uitproberen van intrigerende theorieën is dat apparaat nu eenmaal gebouwd.

Weiler en Ho blijven dus voorzichtig. Zelfs als het allemaal lukt zoals zij speculeren, gaat het om elementaire deeltjes die een fractie van een seconde teruggaan in de tijd. Als je het precies controleert, zou het misschien zelfs mogelijk zijn informatie in dat deeltje te stoppen en zo mee te sturen. De wildste dromen van de science fiction blijven buiten bereik. (sync) (gc)

Het Rotterdamse raadslid Peter van Heemst wil een schoolverbod voor agressieve ouders. Uit recent onderzoek blijkt dat de agressie jegens leraren sterk is toegenomen sinds ouders een boete kunnen krijgen als ze niet twee keer per jaar voor een tien minuten gesprek naar school komen.

‘Vroeger bleven ongeïnteresseerde ouders gewoon weg’, aldus een schoolhoofd dat liever anoniem wil blijven. ‘Tegenwoordig krijgen ze honderd euro boete als ze niet komen. De agressie die dat oproept, wordt op de leraar botgevierd. De boete leidt tot een sterke negatieve betrokkenheid bij de school.’

Volgens raadslid Peter van Heemst (PvdA) kan dit zo niet langer. Daarom wil hij naar analogie van het tramverbod voor agressieve reizigers een schoolverbod voor agressieve ouders. Hij hoopt dat de maatregel op grond van een algemene politieverordening kan worden ingevoerd. ‘Als er juridische bezwaren zijn, dient de wet te worden aangepast.’ (disclaimer: zie categorie)

Dat er weer een PVV’er met een onverwacht vlekje opduikt, is al lang geen nieuws meer, dus ook niet dat statenlid Petra Kouwenberg een dubbele nationaliteit blijkt te hebben, de Turkse en de Nederlandse. Interessanter is de reactie van Geert Wilders daarop. Kouwenberg gaat snel naar de ambassade, dus “Het probleem van haar dubbele nationaliteit zal snel tot het verleden behoren”.

Dat is natuurlijk maar de vraag, want zo makkelijk kom je niet van de Turkse nationaliteit af, ook niet als je er nooit om gevraagd hebt. De vraag is natuurlijk of Kouwenberg, zolang ze die twee paspoorten heeft, te vertrouwen is. Gek genoeg is Wilders de enige die daaraan zou moeten twijfelen. Voor hem is een dubbel paspoort immers per definitie een loyaliteitsprobleem, ongeacht de persoon.

Alhoewel, eigenlijk is hij vorig jaar al door de bocht gegaan, toen hij in tweede instantie toch geen halszaak maakte van het Zweedse paspoort van staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllner. Als de Turkse ambassade nou een beetje bureaucratisch tegenspartelt bij het intrekken van Kouwenbergs paspoort, zijn we hopelijk voorgoed van deze discussie verlost en worden mensen weer gewoon beoordeeld op hun daden in plaats van hun afkomst. (gc)

Mooi verhaal in De Linker Wang van maart over het confessionele college in Zeeland, bestaand uit CDA, SGP, CU en GroenLinks: hoe het geloof de bindende factor kon zijn in een pragmatisch groen bestuur. Het blijkt wel een zwanenzang: alle vier de partijen verloren woensdag zetels.

Kijk, dat geeft nou eens een gevoel van invloed: de elektronen van mijn vorige blogje waren nauwelijks droog of de kamerfractie hakte de knoop door: GroenLinks steunt de missie naar Afghanistan. Hoewel ik zelf geen voorstander ben, begrijp ik de afwegingen van de fractie wel.

Nu komt er uiteraard een protestcircus op gang binnen de partij, met een tumultueus congres volgende week zaterdag, dat eigenlijk over de senaatslijst zou moeten gaan. Ik kondig nu alvast aan dat ik, net als bij de eerste Afghanistandiscussie, niet meedoe aan moties die de fractie tot de orde roepen. Het was een moeilijke beslissing, ik ben het er niet mee eens (maar ben ook onvoldoende op de hoogte), maar ze is verdedigbaar binnen het mandaat dat de fractie van de partij gekregen heeft.

Afrekenen komt op zijn vroegst als de missie in Kunduz een totaal ander karakter krijgt dan Jolande Sap en de fractie minus Ineke van Gent voorzien. Dan kun je hen een verkeerd inschattingsvermogen verwijten en dat is een vorm van politiek falen. Nu rollende koppen willen zien is een vorm van arrogantie waar ik niet zoveel mee heb.

Met alle respect, maar het begint er toch een beetje op te lijken dat Jolande Sap zich in haar eerste grote debat als fractievoorzitter in de nesten aan het werken is. Gevangen tussen een onwillige achterban, die niets meer met militaire actie in Afghanistan te maken wil hebben, een een committment om het land niet in de steek te laten, neemt ze haar toevlucht tot het stellen van voorwaarden.

De getrainde politie-agenten mogen niet ingezet worden voor offensieve taken. De regering moet daar een contract voor afsluiten met de Afghanen en vervolgens aan GroenLinks garanderen dat ze sancties zal opleggen aan de Afghanen als die zich er niet aan houden. Jolande wil ook een verzekering dat de F16 ‘zeer terughoudend’ ingezet zullen worden. Dat is vragen om ellende. Want zelfs al krijg je al die garanties, wat is daar dan de werkelijke waarde van? Ik zou zeggen: nakko.

Natuurlijk geloof ik meteen dat Jolande en haar fractie gewetensvol te werk gaan en een mooie middenweg voor ogen hebben waar ze achter kunnen staan. Maar door het lange twijfelen dreigt GroenLinks sowieso de verliezer te worden. Of we gaan uiteindelijk akkoord met garanties van een kabinet dat zelf niet in die garanties gelooft, en betalen de tol als het misloopt (denk aan Paul Rosenmöller en het begin van de oorlog). Of we zijn te langen leste tegen en worden met hoongelach in het kamp van PvdA en SP ontvangen.

Afghanistan is een zure appel waar de fractie snel doorheen moet bijten. Hoe langer er geschoven wordt met precieze bewoordingen van garanties, hoe lastiger het wordt geloofwaardig ja of nee te zeggen. Een explosieve missie kun je niet dichttimmeren met woorden. Aanvaard dat en hak snel de knoop door.