U gebruikt een verouderde browser. Om die reden werkt deze site wellicht niet naar behoren.Direct naar hoofdinhoud

Resultaten voor de categorie Microcolumn

De omloopsnelheid van lokale politici is inmiddels zo groot dat eigenlijk niemand meer weet hoe je coalitieonderhandelingen voert. Dus wordt het uitbesteed. Rotterdam heeft een drieptrapsraket nodig: verkenners, informateurs, formateurs. Een dikke maand na de verkiezingen is men net in de tweede fase beland. Dit gaat nog wel even duren.

Tweederde van het Rotterdamse plucheplakkartel moest deze keer het veld ruimen. Opgeruimd staat netjes, zegt de boze burger dan. Deskundigen menen dat dit de kwaliteit van het bestuur niet ten goede komt, maar eigenlijk brengt dit de politiek dichter bij de burger. Niets is immers beter voor het vertrouwen tussen raadslid en burger dan een volksvertenwoordiger die zegt: ik snap ook niet was ze daar allemaal uitspoken op het stadhuis. (sg)

Nooit heb ik de aanvechting gevoeld om onder verzonnen naam mensen op internet te gaan afzeiken, nepnieuws te verspreiden of anderszins te trollen. Maar toen ik afgelopen weekend in de krant las dat een zanger genaamd Dotan 140 accounts had om zichzelf te laten bewieroken dacht ik: ja, dat wil ik ook wel. Ook ik verlang naar lieve trollen die feelgood verhaaltjes over mij de wereld in sturen.

Alleen zie ik er een beetje tegenop om die 140 accounts allemaal zelf te beheren. Ik denk dat Dotan ook mensen heeft die dat voor hem doen. Dus ben ik op zoek naar vrijwilligers die bereid zijn deze microcolumns constructief op te hemelen. Het dient, net als in het geval van Dotans liedjes, een goed doel. De sfeer op internet gaat er immers enorm op vooruit als mensen vaker ‘halleluja’ en minder ‘fuck you’ roepen. (sg)

In Amsterdam bestaat een groep illegalen die zich “wij zijn hier” noemt. Ze zijn in het nieuws omdat ze woningen gekraakt hebben. Mensen zijn daar boos over. Boeroepers van Pegida hebben zich voorgenomen de groep te gaan vertellen dat ze hier niet welkom zijn. Dat lijkt me een overbodige actie. De illegalen weten al lang dat ze hier niet welkom zijn. Hun punt is dat ze nietttemin hier zijn.

Toch kijk ik uit naar een confrontatie tussen beide groepen, gewoon omdat ik van absurdistisch theater houd. Wij zijn hier. Jullie moeten hier niet zijn. Toch zijn we hier. Ga weg dan. Willen we niet. Wij willen het wel. Waarom? We willen dat jullie er niet zijn. Maar we zijn er toch. Urenlange patstelling gegarandeerd, mits iedereen zijn handjes thuishoudt. (sg)

Vier jaar geleden heeft de fabrikant van Kolonisten van Catan, zonder daar toestemming voor te vragen van de vaderlandse alt-right, de naam van het bordspel veranderd in Catan, omdat het dan in alle talen hetzelfde heet. Dat valt de spelmakers te vergeven. Vier jaar geleden speelde gevoeligheden rond koloniën veel minder en de rechtse verontwaardiging kwam ook pas in retrospectief binnenzijlen.

Ik vind het een veelbelovende ontwikkeling: je hoeft als hedendaags Gutmensch niet eens meer op Gloria Wekker te wachten om misstanden te achterhalen. Je kunt gewoon op Twitter Wierd Winter of hoe ze allemaal mogen heten volgen, en dan krijg je kwesties op een presenteerblaadje aangeleverd. Alt-right is inmiddels zo geïndoctrineerd door links dat ze onze gedachten beter kennen dan wijzelf. (sg)

Het moet afgelopen zijn met de corruptie op Sint Maarten, sprak de staatssecretaris stoer, terwijl hij een half jaar na dato aankondigde dat Nederland gaat bijdragen aan de herbouw van het door orkaan Irma getroffen eiland. Integriteit voorop! En daarom sturen we een wegens onduidelijk gedoe met geld in opspraak geraakte politicus om te kijken of onze centen netjes besteed worden.

Bedenk, voordat u direct in Homerisch gelach uitbarst, dat onze regering in dit soort zaken niet over één nacht ijs gaat. Ze zouden natuurlijk ook een stijle Grunninger kunnen sturen die van elke bestede cent een bonnetje wil zien, maar dat gaat niet werken. Als de corruptie op Sint Maarten tot Limburgse proporties wordt teruggebracht is dat ook al mooi. (sg)

Nederland gaat een virtuele muur bouwen aan de grens met België en Duitsland. Vluchtelingen die over de muur klimmen worden subiet terug gestuurd naar waar ze vandaan kwamen. België duwt ze terug naar Frankrijk, Duitsland naar Oostenrijk, net zo lang tot ze terug zijn in Griekenland, waar ze het verder maar uitzoeken. Of we kijken ome Erdogan nog een keer lief aan met een kruiwagen vol euro’s voor onze genoegzame buikjes. Die man heeft tenslotte ook kosten aan Syrië.

U voelt allicht aan uw water dat er enige onbenoemde haalbaarheidsaspecten zitten aan dit ambitieuze idee van de Nederlandse regering. Dat gebeurt wel vaker als een land een plan bedenkt waarbij het zijn problemen kosteloos afwentelt op een ander land. We bouwen een muur en iemand anders gaat ervoor betalen. Het klinkt reuze aantrekkelijk, maar als je de factuur stuurt blijkt het toch altijd net wat gecompliceerder uit te vallen. (sg)

In Den Haag woont een imam die ‘ga eens deaud’ gezegd heeft tegen Theo van Gogh en Ayaan Hirsi Ali. Aan zijn repertoire voegde hij onlangs toe ‘uw partij verkracht kinderen’ – o wacht, nee, dat was iemand anders, ik bedoelde: – ‘uw partij bestrijdt moslims’. Dat zei hij tegen de burgemeester van Rotterdam. Die haalde zijn schouders op. Hij wordt aan de lopende band door schertsfiguren beledigd en bedreigd, dus het zal allemaal wel.

De Tweede Kamer voerde er een debat over. Het zal eens een keer niet. Het hoogste woord werd gevoerd door een advocaat-parlementariër die onlangs nog alle vormen van haatzaaien wilde toestaan. Een partijgenoot van de kinderverkrachthitser haalde zijn lijfwoord ‘knettergek’ van stal. De minister had heel veel woorden nodig om ‘fuck you’ te zeggen. En toen had iedereen zijn moslimmomentje weer gepakt en ging verheugd uitkijken naar het volgende. (sg)

Na een terreuraanslag in Frankrijk, waarbij een dappere gendarme het leven liet, twitterde de voorman van de Christen Unie over het contrast tussen beide gelovigen. De een destructief, de ander zelfopofferend. Hij wilde maar zeggen: het geloof kan zo totaal verschillende doen met mensen.

Anderen viel het op dat de ene gelovige een moslim was, de ander een christen. Zij namen onmiddellijk aan dat de christelijke politicus, die anders nooit op een polariserend woord te betrappen valt, zich hier even moslimbashend had laten gaan. Ze spraken de man luidruchtig aan op zijn vooroordelen. Maar ik vroeg me af wiens vooroordelen hier precies blootgelegd werden. (sg)

Geen brekebeen en liefst ook integer, had Mark Rutte bovenaan het papiertje geschreven waarop hij kandidaten voor de opvolging van Halbe Zijlstra had geschreven. Edith Schippers schreef hij eronder. Toen keek hij urenlang peinzend uit het raam. Hij belde Edith. Ze wilde niet. Hij belde Edith nogmaals. Ze wilde nog steeds niet. Toen dacht hij: verrek, Stef Blok, die was ik al bijna weer vergeten. Hij belde Stef. Mwah, zei Stef, ik was eigenlijk van plan andere dingen te gaan doen. Ah toe nou, zei Mark. Nou vooruit dan maar, zei Stef.

Zo is het uiteraard niet gegaan. Mark Rutte heeft geluisterd naar de roep om Sigrid Kaag Minister van Buitenlandse Zaken te maken. Tegen haar deskundigheid kan toch geen VVD’er op. Stef Blok vindt het prima om onzichtbaar voort te akkeren terwijl anderen de show stelen. En Buitenlandse Zaken is in Nederland eigenlijk hetzelfde als Buitenlandse Handel. Ik gok dat we al snel een werkverdeling zullen zien: Stef doet Brussel, Sigrid de rest van de wereld. (sg)

Een partij met vooral Turkse kaderleden stemde in de Tweede Kamer tegen de vaststelling dat de Armeense genocide heeft plaatsgevonden, of nou ja, het was misschien wel heel vervelend allemaal van die doden, maar er gingen zoveel mensen dood en om nou per se hier een punt van te maken dat was vooral een potje turkshaming en … enfin, om de onwelgevallige gebeurtenis goed uit te melken vroegen ze een hoofdelijke stemming aan en nagelden de Turken van andere partijen vervolgens vrolijk aan de schandpaal in het moederland. Turkshaming, zeg maar, maar dan anders.

De voorman verscheen op de Erdoganbuis en beet de erkenners toe dat ze moesten kiezen aan welke kant ze stonden. Die kon ik niet helemaal volgen. Ik had namelijk het idee dat de kamerleden van GroenLinks, SP, PvdA en VVD een duidelijke keus gemaakt hadden. Ze zijn in de eerste plaats Nederlander. De identiteitscrisis drukt vermoedelijk niet op hen. (sg)



×