Vind jij ook dat mensen zijn in te delen in poezenmensen en hondenmensen? Wil je niet op de verkeerde stemmen? Kijk dan bij het Nieuwe Stemmen om te kijken wie er aan jou criteria voldoet. Welke kandidaten zijn veganist? Wie roken er? Hoeveel artikelen in tijdschriften hebben ze gepubliceerd? Wie is er nog single? Kortom, een hartstikke handige kieshulp voor mensen die niet geïnteresseerd zijn in programma’s, maar wel in poppetjes.

GroenLinks is niet lekker vertegenwoordigd. Ik dacht met ‘vrouw, universitair, roker’ Femke er wel even uit te vissen, maar ze blijkt er niet in te zitten. Slechts 17 van onze 30 kandidaten zitten in het systeem. Daarmee is GroenLinks na de Partij voor de Dieren het minst aanwezig. Misschien omdat wij dit soort vormen van populisme verafschuwen. Wat misschien ook wel weer verklaart waarom de SP wel bijna compleet is. (met dank aan Sargasso)

Het ondertunnelen van de Maasboulevard kost in een korte en lange variant respectievelijk 125 en 270 miljoen gulden, zo viel twee weken geleden te lezen in het besluitenlijstje van de collegevergadering. Dat gaat mij wat aan, want zo’n tunnel zou dwars door de zaal, studio en oefenruimtes van Waterfront lopen. Voorlopig is er geen geld voor. Bovendien vragen andere plekken in de stad meer om ondertunneling.

Vandaag valt in het AD te lezen dat er ook andere manieren zijn om het waterfront dichter bij de stad te betrekken, namelijk door de kade te fatsoeneren met onder meer een plein en een voetgangersbrug bij het Leuvehoofd. Veelbelovend en goedkoop.

Ondertussen heeft vertrekkend Waterfront-directeur Paul van Oort in een open brief aan de gemeenteraad laten weten dat volgens hem alle Rotterdamse poporganisaties facilitair onder één dak gebracht zouden moeten worden. Dan kunnen de clubs zelf zich richten op de kern, programmeren van aansprekende muziek en bereiken van jongeren. “Een eigen gebouw lijkt voor veel kleine muziekorganisaties aanvankelijk een zegen, maar het is een organisatorische en financiële molensteen om de nek gebleken.”

Laten we eerlijk zijn, ‘sympathiek’ is niet het eerste bijvoeglijke naamwoord dat je te binnen schiet, als je aan Jan Pronk denkt. Drammerig, pedant, principieel, koppig – ja. Maar sympathiek – nee. Dus dat ze in Khartoum en omstreken op enig moment de schurft aan hem kregen, begrijp ik wel. In dit geval vind ik dat echter te prijzen. Wie zijn geweten ook maar enigszins rein wil houden, dient alle machthebbers in Sudan tegen de haren in te strijken.

Enfin, nu wordt hij dus uit Sudan, zoals je dat tegenwoordig moet noemen, administratief verwijderd. Eruit gesodemieterd, zeg maar. En dat vanwege een openhartig maar uitgebalanceerd stuk op zijn weblog, waarin hij ook melding maakt van zware verliezen van het Sudanese leger.

Als Jan dat stukkie niet geschreven had, was er niks aan de hand geweest, redeneren sommige commentatoren. Onder het motto ‘met het volgende kluitje worden we misschien niet in het riet gestuurd’ blijft men liever aardig voor de Sudanese regering. Die regering verdient zulke sympathie niet. Jan Pronk wel.

Heijplaat is een wijkje midden in de havens, ooit gebouwd voor de arbeiders van de inmiddels ter ziele gegane Rotterdamse Droogdok Maatschappij. Op dat terrein werd vanmiddag het Rotterdamse Energie Programma gepresenteerd. Altijd weer lekker, die geur van geschroeid ijzer die hangt in de oude hallen, die nog mondjesmaat in gebruik zijn.

Toch een beetje een rare omgeving om een tiental gezonnebankte hostessen van middelbare leeftijd te zien ronddrentelen in donker mantelpak en een fleurig sjaaltje om de hals. Ruud Lubbers die verwoed zijn papieren zit te sorteren op iets dat eruit ziet als een omgekeerde krat (maar dan gedesigned). Keurige jongens die dure drankjes uitserveren. Verder heel veel heren in donkere pakken en een enkele dame in mantelpak. In de verste verte geen allochtoon te bekennen. Kortom, de fine fleur van de Rotterdamse haven.

De presentatie zelf was lekker bombastisch, met een lasershow en live twee reusachtige Japanse trommels. Toen kwam wethouder Roelf de Boer die het Programma presenteerde. Dat bij nader inzien gewoon een bundeling bleek te zijn van enkele milieumaatregelen uit het collegeprogramma en al eerder genomen besluiten. Het was allemaal natuurlijk hartstikke belangrijk, maar een beetje op mijn lachspieren werkte het wel.

Nog even over de handjesweigeraar. Blijkens zijn optreden op televisie en uitspraken in de krant (“Kent u Rosa Parks? … Dat was een zwarte vrouw die wereldberoemd is geworden omdat ze weigerde haar plaats in de bus af te staan aan een blanke medepassagier”) heeft zijn actie meer te maken met een messiascomplex of ongewoon groot ego dan met gelovigheid.

Maar ondertussen houdt hij de gemoederen goed bezig, blijkens de aantallen reacties op bijvoorbeeld AD (244) en GeenStijl (365). Ik mis alleen de kamervragen. Dat maakt de ‘schandalige behandeling’ van Faizel Enait vooralsnog van geringere importantie dan het overgewaaide Lingo-stormpje.

Naast Hotel New York is Rotterdam sinds enige tijd ook een Hotel Philadelphia rijk. Het is een mooi viersterrenhotel, vlakbij de Veerhaven, dat geïnitieerd is door Stichting Philadelphia Zorg. In het hotel volgen licht verstandelijk gehandicapten een leer- & werktraject onder begeleiding van professionele horecamensen.

Gisteren was ik er voor het eerst, voor een receptie bij het twintigjarig bestaan van SBAW. De laatste is een van de allerleukste clubs van Rotterdam, waar mensen met een idee terecht kunnen voor kleine beetjes subsidie en advies hoe je een stichting of vereniging opzet. Het nieuwe college van b&w heeft veel geld uitgetrokken om ‘initiatieven van Rotterdammers’ te honoreren. Het is te hopen dat ze nog eens goed kijken naar hoe SBAW tewerk gaat.

Ik was een beetje benauwd voor de stemwijzer deze keer. Ik was namelijk bang dat er ChristenUnie uit zou komen. Dus zette ik voor de zekerheid nog maar eens een extra vinkje bij mijn drugsstandpunt. Of dat het deed, weet ik niet, maar gelukkig kwam er GroenLinks uit.

Net als Selçuk keek ik echter wel met enige verbazing naar het rijtje daarachter. Partij voor de Dieren (terwijl ik toch duidelijk had aangegeven dierenrechten in de grondwet onzin te vinden – hoe kan dit er nou uitkomen als ik op hun belangrijkste issue tegen ben?), SP, D66, ChristenUnie, PvdA, Liberaal Democratische Partij, Ad Bos Collectief. Daarna begon het lijstje van partijen die ik kennelijk te rechts vindt.

De Weenahof staat op instorten, kopt het Rotterdams Dagblad vandaag. Het massieve complex, ooit een probleemgebouw, nu een yuppenflat, staat in u-vorm om de ijshal waar het spoor van Randstadrail deels onderdoor wordt gegraven. Voor de tunnel is gemorreld aan de fundering van de hal.

Enkele bewoners hebben scheuren geconstateerd, maar de gemeente oordeelt dat die niet het gevolg zijn van de werkzaamheden. Een rechtszaak hielp niet, dus dan nu maar via de krant een oproep om de Weenahof onmiddellijk te ontruimen. Het Centrum Beeldende Kunst, dat een depot in het gebouw heeft, is al bezig zijn biezen te pakken, omdat grondwater door de scheuren omhoog komt.

Enfin, mocht dit log plotseling stilvallen, dan weet u waaraan dat ligt.

Update een dag later: nogmaals uitspraak van de rechter, Randstadrail mag gewoon verder gaan. Hoger beroep volgt.

De mastenvrees heeft weer toegeslagen, ditmaal in Meppel. GroenLinkser Willem van Esch sprak onder andere de woorden: “Volgens de Nederlands Gezondheidsraad is 2100 MHZ toelaatbaar. Geen enkele land gaat zo ver. België bijvoorbeeld heeft de norm 800 maal lager!” Als ingenieur heb ik geen flauw idee wat hij hier bedoelt, maar het klinkt dreigend.

In den lande keren steeds meer GroenLinks afdelingen zich tegen UMTS-masten, meestal middels argumenten met een hoog Jomanda-gehalte. Zoals uit de betogen van de Meppelaars blijkt, is het inmiddels een zichzelf vermenigvuldigend verschijnsel geworden. Men wil de masten niet, omdat anderen ze niet willen. Kortom, felicitaties mogen uitgaan naar de campagne Stop UMTS, het zenuwcentrum van de hysterie.

De ironie blijft natuurlijk dat het stoppen van nieuwe masten extra risico’s met zich meebrengt voor mensen die in de buurt van bestaande masten wonen. Lees een eerder logje in het kort hoe dat komt of hier een uitgebreidere weerlegging van de nonsens.

Over UPC vertelde een bevriende directeur van een pensioenfonds me ooit: “Ze wilden dat we in hen investeerden. Dus ik ben langs gegaan voor een presentatie van hun bedrijf. Dat voelde niet goed. Ik vertrouw de mensen daar gewoon niet.”

Datzelfde UPC is al een poosje bezig met een dubieuze actie, waar inmiddels kamervragen over gesteld zijn. Het komt erop neer dat je, na wat schriftelijke spam, ongevraagd een mediabox krijgt toegestuurd waarmee je (duurdere) digitale televisie kunt kijken. Vervolgens word je telefonisch gespamd met de vraag of je hem wilt houden. Wil je dat niet, dan verwacht UPC dat je zelf de doos terugsjouwt naar het postkantoor.

Enfin, zaterdag was ik de klos. Er staat inmiddels een doos in de bergruimte en ik heb een mailtje gestuurd dat ze hem weer mogen komen ophalen. Benieuwd naar de reactie. Iets zegt mij dat dit niet van een leien dakje zal gaan.