Vandaag zat bij de Intermediair een folder van GroenLinks. Bruikbaar als poster, met op de achterkant een aantal korte stukjes over vergroening van de economie. Niks mis mee. Sterker nog, hartstikke leuk, verrassend initiatief.

Maar ik heb natuurlijk wel wat te zeiken. Het heeft er alle schijn van dat deze folder gesponsord is. Dat blijkt uit een aantal kortingsbonnetjes voor (groene) bedrijven waarover ook een stukje staat. Dat stukje heeft precies dezelfde opmaak als de rest. Dit nu is een grote journalistieke no-no. Je presenteert door derden betaalde informatie niet op dezelfde manier als je eigen informatie. Dat ondermijnt namelijk de betrouwbaarheid van je eigen verhaal.

In de zomer van 2005 voer ik met een vrachtboot van Haifa naar Athene. Aan boord viel werkelijk helemaal niks te beleven; ik mocht ook maar op een paar plekken komen. Gelukkig had ik ‘Sneeuw’ van Orhan Pamuk. Het boek hield me stevig in de greep, van het naturalistische begin tot het absurde eind. Terrorisme, hoofddoekjes, fel nationalisme, alle explosieve onderwerpen van het hedendaagse Turkije passeerden de revu. En daartussendoor speelde ook nog eens een tragische liefdesgeschiedenis. Het was zo absorberend dat ik weinig oog had voor de passerende Griekse eilanden.

‘Sneeuw’ is Pamuks meest toegankelijke roman. De andere zijn taaier leesvoer. Het leest langzaam, want Pamuk vergt veel concentratie van zijn lezers, maar als je de laatste bladzijde omslaat, heb je wel iets substantieels achter de kiezen. Mijn favoriet is ‘Het nieuwe leven’, ook een liefdesgeschiedenis, maar tegelijkertijd een verwarrende zoektocht naar identiteit. Als lezer raak je de logische draad al snel kwijt en toch blijft het fascineren.

Ongetwijfeld zal het gedoe om zijn persoon hebben meegespeeld bij de toekenning van de Nobelprijs vandaag, maar laat niemand vergeten dat hij ook een echt groot schrijver is.

Morgen zijn de eerste algemene beschouwingen van het nieuwe Rotterdamse college. Positief in de begroting is op het eerste gezicht dat de komende vier jaar 200 miljoen euro extra uitgetrokken wordt voor een sociaal programma, met name voor werk, zorg en ‘binding’. Dat laatste is een vage term voor de het verbeteren van de relaties tussen Rotterdammers met de stad en met elkaar. Het valt deels onder de verantwoordelijkheid van GroenLinks-wethouder Orhan Kaya.

Orhan zal zich in zijn beleidsveld participatie de komende jaren vooral richten op taalverwerving, de wet inburgering en het aanmoedigen van burgerinitiatieven. Het gaat om zes tot zeven miljoen euro per jaar. Voor cultuur, Orhans andere beleidsveld, zit er de komende jaren een paar miljoen extra in, met name voor het ‘Huis van de culturele dialoog’. Daarbovenop komt nog eens vijftien miljoen voor de bouw van een urban podium.

Met dat laatste ben ik als voorzitter van Waterfront niet onverdeeld gelukkig. Het faillissement van Nighttown en de financiële strubbels bij Waterfront komen deels voort uit onvoldoende programmeringsgeld om de zalen te vullen. Nog meer zalen erbij zal voor nog meer leegstand zorgen, ben ik bang. Dan heeft Rotterdam er weliswaar een mooi gebouw bij, maar dreigt binnen de kortste keren dezelfde ellende die popnieuwbouw in onder andere Almere, Haarlem, Tilburg, Breda en Zwolle heeft getroffen.

Ok, we doen even een simpele linkdump vandaag. Speakers helemaal open en rocken met JP bij Geenstijl.
De koek is op!
(yeah)

De film Into Great Silence, over de Kartuizer monniken die een leven van stilte en contemplatie leiden in de Franse Alpen, duurt minstens een uur te lang. Op een gegeven moment weet je wel dat alles in het klooster met grote toewijding en in een tergend laag tempo plaatsvindt.

Niettemin blijft het fascinerend, zeker voor een politicus die niet zou weten wat hij met zijn leven moest zonder maatschappelijke actie, te zien hoe mensen zich helemaal afzonderen uit de samenleving. Ik meende een lichte vorm van idiotie te herkennen in de ogen van de monniken. Autisme ligt voor de hand. En toch, ik voelde ook bewondering voor de vastbeslotenheid en onthechtheid die de 25 mannen aan de dag leggen. Lang geleden dat ik zo uitvoerig over een film nagepraat heb.

Nu hij met emeritaat gaat, staat er een omvangrijk instituut met een reputatie van wereldformaat. Reden genoeg om eens terug te blikken op een carrièrelang aan de TU Delft, al straalt Mooij op geen enkel moment uit dat hij van plan is de pijp aan Maarten te geven. Daar heeft hij het namelijk veel te druk voor.

Lees verder

Rob de Wijk, het televisiehoofd van Clingendael, sprak onlangs een gezelschap ict-ers toe over de gevaren van cyberterrorisme. Dat is namelijk een hot topic. De westerse wereld is immers in hoge mate afhankelijk van computers, dus als je een knooppunt platlegt, kun je enorme schade aanrichten. De rechterhand van Osama bin Laden, Ayman Al-Zawahiri, heeft aanslagen op ict-knooppunten dan ook van harte aanbevolen.

Bovendien is het platleggen van ict-infrastructuur goedkoop en anoniem. Als je de twee grootste botnets ter wereld inhuurt (paar duizend dollar per dag), beschik je over genoeg ddos-vuurkracht om heel Zuid-Korea van het net te halen. Dat zei De Wijk er niet bij, dat werd mij door de nerds in de wandelgangen ingefluisterd. De Clingendael-alfa zou het ook anders verwoord hebben: genoeg gekaapte computer inhuren om zoveel verkeer te genereren dat de internet-pijplijnen naar Zuid-Korea verstopt raken.

Lees verder

GroenLinks Rotterdam trekt zich het lot aan van een Chinese kok, die na 26 jaar belasting betalen uitgezet dreigt te worden, met vrouw en twee in Nederland geboren kinderen. Gevalletje nooit een permanente verblijfsvergunning gekregen. Dus ja, dan krijg je te maken met Rita’s reisbureau.

Meneer heeft drie maanden op de bajesboot gezeten en staat nu weer op straat, met het verzoek op eigen gelegenheid het land te verlaten. Dat zal wel de illegaliteit worden. Nou ja, dan hoef je in elk geval geen belasting meer te betalen.

Is GroenLinks een antireligieuze partij aan het worden? Ik weet dat het niet waar is, maar het heeft er wel alle schijn van. Eerst was er, onder het motto ‘Vrijheid van meningsuiting, in godsnaam’, de actie tegen christelijke demonstranten bij het concert van Madonna, terwijl die alleen maar hun mening kenbaar wilden maken over wat zij als godslastering beschouwden. De meeste linkse christenen zal het worst wezen wat Madonna doet met een kruis, maar ze voelen zich wel gekrenkt als zo duidelijk stelling genomen wordt tegen religieuze gevoeligheden.

Vervolgens gebruikte Femke Halsema de term ‘As van het kwaad’ om fundamentalistische moslims, protestanten en de complete katholieke kerk te omschrijven. Niet zo handig, maar hoe het tot een rel gekomen is, is ook opvallend. Na de uitspraak snelden uiteraard Bas van der Vlies en André Rouvoet naar de microfoon. Zij namen met Femke’s uitleg en nuancering (het was haar uitsluitend te doen om structuren die vrouwen onderdrukken) vrij snel genoegen. Zoniet Maxime Verhagen. Die rook bloed en stookte het vuurtje op zo hard hij kon. Maar als katholiek mocht hij zich natuurlijk ook het meest aangevallen voelen.

Hoe dan ook, er komen mailtjes van zwaar teleurgestelde mensen binnen bij de Linker Wang. Tegen hen kan ik zeggen dat ze geen gelijk hebben, maar ik moet wel erkennen dat de partij zijn antenne verloren heeft. Over dit fenomeen schreef wijlen Ab Harrewijn vijf jaar geleden: “De hedendaagse politiek lijkt zich geen raad te weten met levensbeschouwelijke argumenten. Dat bleek bijvoorbeeld tijdens de debatten over de euthanasiewetgeving. Mijn partij heeft die wetgeving onderschreven, ook met mijn steun, maar ik heb me wel verbaasd over de onhandigheid waarmee het Paarse kabinet omsprong met tegenstanders die hun bezwaren naar voren brachten op religieuze gronden, in plaats van een rationele, materi

Enfin, GroenLinks hield dus congres in Zwolle en het was vooral een hele lang zit waarin Femke haar leiderschap bevestigde, niet zozeer door zonder tegenstad als lijsttrekker gekozen te worden, maar vooral door haar sociale visie vrijwel zonder wijzigingen langs de leden te loodsen. Er was wel de nodige tegenstand, maar toch een duidelijke meerderheid voor hermvormingen.

Verder waren er heel veel blije kandidaten. Het congres serveerde zoveel mogelijk niet-Amsterdammers af. Toch slaagden een Utrechtse, Groningse en Apeldoornse er nog in om een plekje in de top tien te veroveren.

Wat wel opvalt is het onbeschofte gedrag van veel partijgenoten om lekker aan de borrel te beginnen voordat de laatste stemmingen gedaan zijn. Het is niet bepaald netjes naar kandidaten toe als er op een gegeven moment nog minder dan 200 mensen aandacht voor hen opbrengen, terwijl we met 500 begonnen. Weinig respectvol, vind ik dat.