Gisteravond en vandaag de tiende editie van het festival Geen Daden Maar Woorden in de Rotterdamse Schouwburg. De sfeer wordt meer en meer bepaald door de muziek, niet door de literatuur, maar dat betekent niet dat er geen interessante literaire dingen meer gebeuren.

Zo weet Sander Alt ieder jaar weer te boeien met een korte animatie naar aanleiding van een gedicht. En de zeventienjarige Vicky Francken las gedichten voor alsof ze al jaren op het podium staat. Het festival is misschien wat minder avontuurlijk dan in de beginjaren van GDMW, maar het is inmiddels wel uitgegroeid tot een evenement waar je als literair geïnteresseerde Rotterdammer geweest moet zijn.

De Rotterdamse gemeenteraad heeft gisteren een motie van de ChristenUnie/SGP aangenomen waarin het college gevraagd wordt onderzoek te doen naar het maatschappelijk kapitaal dat religieuze instellingen vertegenwoordigen. Vergelijkbaar onderzoek in Den Haag heeft aangetoond dat alleen al migrantenkerken voor 17,5 miljoen euro aan maatschappelijke dienstverlening doen, als je al dat vrijwilligerswerk kapitaliseert.

Migrantenkerken, waarvan er in Rotterdam al gauw 150 zijn, bereiken veel eerste-generatie migranten die nog hun weg moeten vinden in de Nederlandse samenleving. Belangrijk dus dat daar aandacht voor is, zoals ik eerder al schreef. Wethouder Jantine Kriens, voor wie dit soort kennis belangrijk is bij uitvoering van de WMO, zegde toe de motie uit te voeren.

Tegen de motie stemden, zoals te verwachten viel, Leefbaar Rotterdam, maar ook coalitiepartner VVD. Dat laatste zegt wel wat over de Rotterdamse VVD, want in Den Haag hoorde die partij juist tot de initiatiefnemers. Het initiatief in Rotterdam lag bij CU/SGP en GroenLinks.

Als krantenlezer ben je natuurlijk wel wat gewend, maar soms lees je toch nog iets dat je voor onmogelijk had gehouden. Zoals een artikel in de New York Times van afgelopen maandag over duizenden rechters in kleine stadjes in Amerika die met weinig meer dan een highschool diploma mensen tot boetes veroordelen of achter de tralies stoppen. Citaat:

Several people in the small town of Dannemora were intimidated by their longtime justice, Thomas R. Buckley, a phone-company repairman who cursed at defendants and jailed them without bail or a trial, state disciplinary officials found. Feuding with a neighbor over her dog’s running loose, he threatened to jail her and ordered the dog killed. “I just follow my own common sense,” Mr. Buckley, in an interview, said of his 13 years on the bench. “And the hell with the law.”

Nog een citaat: Decade after decade and up to this day, people have often been denied fundamental legal rights. Defendants have been jailed illegally. Others have been subjected to racial and sexual bigotry so explicit it seems to come from some other place and time. People have been denied the right to a trial, an impartial judge and the presumption of innocence. (met dank aan Retecool)

Tsja, daar kan ik na gisteren niet omheen: ook de Rotterdamse GroenLinks-wethouder Orhan Kaya weigert zich uit te laten over de Armeense genocide. Gelukkig geeft hij op zijn persoonlijke pagina bij de gemeente wel een hint: zijn favoriete boek is Sneeuw van Orhan Pamuk. Eerder dit jaar werd Pamuk door Turkse nationalisten voor de rechter gesleept omdat hij de Armeense genocide luid en duidelijk erkende.

Overigens vind ik je totaal onthouden van commentaar nog net even iets eleganter dan roepen dat het maar eens onafhankelijk onderzocht moet worden, zoals Kaya’s collega Hamit Karakus (PvdA) bepleit. Dat is namelijk al lang gebeurd. Ja, er was sprake van genocide. Niet zo systematisch als door de nazi’s, maar beter georkestreerd dan in Rwanda.

Update een dag later: dit is duidelijker.

Er is een nieuwe methode gevonden om te kijken of Turken wel goed ingeburgerd zijn: vraag wat ze van de Armeense genocide vinden. Twee kandidaat-kamerleden van het CDA en eentje van de PvdA moesten het veld ruimen omdat ze de officiële Turkse leer aanhangen dat je het afslachten van een dikke miljoen Armenen toch moeilijk genocide kunt noemen.

De papieren Volkskrant nam de moeite de vraag ook even voor te leggen aan Nebahat Albayrak, tweede op de lijst en een stemmentrekker van jewelste. Nebahat blijkt de vraag erg ingewikkeld te vinden en heeft haar standpunt nog niet bepaald. Tsja, dat is natuurlijk ook een manier om de kool en de geit te sparen.

Maar uiteindelijk gaat het niet om wat iemand precies vindt van een eeuw oude tragedie. Het ontkennen van de Armeense genocide is een symptoom van iets ernstigs, namelijk benepen nationalisme. Het is minder ernstig dan lidmaatschap van de Grijze Wolven, maar vergelijkbaar is het wel. Wie daar geen afstand van kan nemen, moet zich afvragen wat hij in een democratie zoekt.

World Trace Center is de tweede film in korte tijd over 9/11 (de ander was United 93). Beide zijn ingetogen films, wat zeker voor regisseur Oliver Stone van WTC een hele prestatie mag heten. Die houdt namelijk van stevig uitpakken.

Stone geldt net als Paul Greengrass, de regisseur van United 93 als een ‘liberal’. In Europese termen is dat nog niet meteen links, maar op z’n Amerikaans conservatief zijn beide heren zeker niet. En het zijn ook geen types die concessies doen aan opportunistische producenten (al riekt de larmoyante en overbodige laatste scene van WTC daar wel naar).

Geen van beide films slaat een patriottische toon aan, maar ze zijn wel doortrokken van iets anders zeer Amerikaans: heldendom en opofferingsgezindheid zijn sterk gekoppeld aan overlevingsdrang. Dat is wel iets anders dan de mentaliteit van de tegenpartij, voor wie heldendom sterk geassocieerd is met de martelaarsdood. De strijd tegen het islamitisch terrorisme is ook een strijd van een levenscultus tegen een doodscultus.

Tussen alle politieke en culturele hectiek door is het wel eens aardig wat gas terug te nemen. Bijvoorbeeld door een gastcollege te geven voor een postacademische opleiding van de Universiteit van Amsterdam in de bossen van Leusden, over een oud onderwerp. Ookal vertel ik dit verhaal al tien jaar, het blijft verfrissend om van een intelligent publiek feedback te krijgen.

Minstens zo verfrissend was de late avondwandeling door de bossen terug. Ondanks alle lichtvervuiling en het luidruchtige geraas van de A28 op de achtergrond voelde ik me af en toe behoorlijk verloren, terwijl ik stapje voor stapje mijn weg naar de dichtstbijzijnde bushalte zocht. Van dat soort gevoelens van onveiligheid heb ik rond mijn woning in het Oude Westen nou nooit last.

Vanavond in Waterfront: releaseparty van een gecombineerde 7″ single van The Riplets en The White Suicide.

The Riplets kun je niet zien zonder verliefd op ze te worden. Drie meiden met drum, bas en gitaar. Denk: Joan Jett & the Blackhearts – zo klinken ze ongeveer. Knetterhard, retesnel en charmant tegelijk. Een van de leukste bandjes van Rotterdam van dit moment. Yeah!

Op de voorkeurslijstjes voor de nieuwe GroenLinkse kamerfractie die zo her en der verschijnen, ontbreekt steevast de naam van Mariko Peters. Als je in Kabul belangrijke dingen aan het doen bent, is het natuurlijk lastig om te lobbyen voor een hoge plek.

Nou heb ik Mariko ook niet meer gezien sinds onze laatste schooldag op het Christelijk Gymnasium Utrecht, maar toen was ze het slimste meisje van de klas. Dat was deels aanleg, deels een bereidheid tot hard werken. Aan de omschrijving van de kandidatencommissie te zien heeft ze beide eigenschappen nog steeds. En een buitenlandwoordvoerder die daadwerkelijk weet hoe het in een plaats als Kabul toegaat, lijkt mij bij voorbaat gezaghebbend.

Ik ben erg nieuwsgierig naar een hernieuwde kennismaking, maar ik ben nu al geneigd te denken dat Mariko de best gekwalificeerde allochtoon is voor een hoge plek op de lijst.

Ik zou liegen als ik zei dat ik meteen warm werd van de berichten over het collegeprogramma. Na lezing van het volledige programma ben ik wat optimistischer. Om Leefbaar Rotterdam de wind uit de zeilen te nemen wordt er veel poeha gemaakt over de niet zo heel bijzondere veiligheidsparagraaf. Daarachter gaan echter veel waardevolle initiatieven schuil.

De 200 miljoen euro voor sociale participatie uit het coalitieakkoord is gevonden. De helft daarvan komt uit structurele middelen. De milieuambities zijn omhoog geschroefd. Rotterdam wil een topper worden in de ranking van Natuur en Milieu. Al met al zit er voor GroenLinks meer dan genoeg in om deelname aan dit college te rechtvaardigen.

Over cultuur wordt weinig gezegd, behalve dat het heel belangrijk is. Het enige concrete is de reservering van geld voor de bouw van een nieuw urban podium. Toch een beetje raar als de problemen in de popsector nu juist aangeven dat er een zalenoverschot is. Het probleem zit in gebrek aan programmeringsgeld, niet aan beton. Benieuwd hoe dat uitgewerkt gaat worden.