Om de een of andere reden wordt het nieuwe campagnemateriaal van GroenLinks landelijk door de afdelingen altijd met angst en beven tegemoet gezien. Zal de naam van de partij er duidelijk op staan? Is de slogan begrijpelijk?

Welnu, afgelopen zaterdag werd een en ander onthuld. De slogan was al bekend: groei mee. Een mooie, positieve boodschap. De beeldposters zijn aansprekend: reuzen in een landschap kaarten een van de drie thema’s aan, groen, sociaal en tolerantie. De tekstposters bevatten nog wat schoonheidsfoutjes. Groene teksten op een rode ondergrond zijn niet contrastrijk genoeg. Dat gaat dus waarschijnlijk wit worden.

Een probleem zie ik in de teksten. Het zijn bijna allemaal doordenkertjes, waarvan sommige behoorlijk ongelukkig. Partijleden die bekend zijn met het gedachtengoed, vinden ze ongetwijfeld spitsvondig. Maar als je niet doordenkt, kan de partij voor onbegrijpelijk of zelfs dom versleten worden. GroenLinks zal ook jongeren aow geven, stelt een van de teksten. Een van de posters is zelfs potentieel beledigend voor landgenoten van Arabische afkomst. Hopelijk wordt daar ook nog even over doorgedacht.

Natuurlijk is het erg voorbarig om op basis van een paar regels advies een oordeel te velen, maar iedereen doet het, dus kan ik mij niet onbetuigd laten. Bij deze dus mijn mening over de kandidatenlijst van GroenLinks.

Op één onbetwist, Femke Halsema (Amsterdam). In het blok daarna, voor de plaatsen 2 tot en met 6, zitten bekende namen: Naima Azough (Amsterdam), Kees Vendrik (Amsterdam), Wijnand Duyvendak (Amsterdam) en Ineke van Gent (Groningen). De nieuwelingen zijn: Tofik Dibi (Turkse jongerenorganisatie, Amsterdam), Jolande Sap (econome, Amsterdam), Isabelle Diks (kledingontwerpster, Apeldoorn) en Mariko Peters (diplomate Kabul, Utrecht). Blok daarna: nog een paar Amsterdammers.

Enfin, u begrijpt mijn punt.

Het gaat goed met kernenergie. In Nederland mondjesmaat, met het openhouden van Borssele tot 2033, maar elders meer geprononceerd. Finland bijvoorbeeld besloot in 2002 een nieuwe kerncentrale te bouwen, om emissiedoelstellingen te halen en afhankelijkheid van Russische olie en gas te verminderen, maar vooral omdat het de goedkoopste manier van energie-opwekking was. Het verrassende besluit viel onder verantwoordelijkheid van een regering waarin ook de Groenen vertegenwoordigd waren, al verlieten die na enig intern gesoebat om deze reden wel het kabinet. Dichtbij huis heeft alleen Frankrijk nog plannen om bij te bouwen.

Lees verder

Naar aanleiding van een bozige column in De Ingenieur, waarin ik zowel de nucleaire lobby als de verstokte tegenstanders van kernenergie tot zeurpieten uitriep, kwamen verzoeken om het uitgebreidere artikel dat ik erover geschreven. Daarom is dat nu hier te vinden.

Voor degenen die geen zin hebben het allemaal te lezen volgt hier de conclusie:

“In zekere zin zou je kunnen zeggen dat kernenergie in de jaren vijftig en zestig overhaast volwassen verklaard is, en daardoor in een impasse beland. Er zijn nog enkele decennia van verbeteringen nodig om met name het afval op een maatschappelijk aanvaarde wijze te verwerken. Vanaf pak weg 2040, het moment waarop de olievoorraden echt op beginnen te raken, kan kernenergie dan een serieuze, duurzame leverancier van elektriciteit en warmte worden.”

En jawel, we hebben er nog een. Door een post op verzamellog Planeet GroenLinks kwam ik er pas vandaag achter, maar ook in Breda heeft de mastenvrees toegeslagen. Onder aanvoering van GroenLinks wethouder Wilbert Willems is in augustus besloten de bouw van nieuwe umts-masten voorlopig tegen te houden (de site van de gemeente Breda laat geen deeplinken toe, dus ga naar breda.nl en zoek op ‘umts’).

Dat is knap balen voor die Bredanaars die nu al in de buurt van een umts-antenne wonen, want die krijgen nu de volle laag. Als er meer antennes komen, gaat het gemiddelde uitgezonden vermogen omlaag en is de kans op uitwassen dus kleiner. Gelukkig is het allemaal onzin.

Interessant debat deze avond, georganiseerd door de RRKC, het eerste in een serie over geluk. Onder leiding van Michael Zeeman, zodat je zeker weet dat het ontzettend gaat uitlopen.

In een eerste ronde verdedigde schrijver Marcel Möring de stelling ‘happiness after pain’, ofwel je moet er stevig aan gewerkt hebben om geluk te bereiken. Hetgeen bevestigd werd door de hoogleraren Arjo Klamer en Ruut Veenhoven. Geluk is duurzamer naar mate je meer het gevoel hebt het verdiend te hebben. Klamer ontraadde dan ook eenieder het meedoen aan loterijen. Als je wint, ben je even heel gelukkig, maar daarna wordt het steeds minder. Uiteindelijk belanden veel loterijwinnaars onder het geluksniveau van voor hun winnende lot.

Scherp was in de tweede ronde de bijdrage van rechtsfilosoof Gijs van Oenen. Hij analyseerde dat in de jaren tachtig en negentig zoveel nadruk heeft gelegen op individueel materieel geluk dat we daar nu de weerslag van ondervinden. We zijn defensief geworden en vragen om veiligheid als belangrijkste maatschappelijke thema. Niet langer willen we iets bereiken, we willen niks verliezen.

Dat was uiteraard koren op de molen van Orhan Kaya, de GroenLinks wethouder van cultuur en participatie, die juist een omslag naar positief denken in de stad wil bewerkstelligen. Hij ook was de enige die erin slaagde aan Zeemans dodelijke ernst te ontkomen en regelmatig een geamuseerde lach op het gezicht te toveren. Ook een manifestatie van geluk, zou je zeggen.

GroenLinks-wethouder Berry van Rijswijk in Sittard-Geleen houdt zijn poot stijf: het is niet gevaarlijk om een school te vestigen pal onder hoogspanningsdraden. Nu kan ik enige luchtigheid over de gevaren van elektromagnetisme wel waarderen (zie de post van 8 september), maar je kunt natuurlijk ook overdrijven.

Enig verband tussen lichamelijke klachten en umts-masten is namelijk nooit aangetoond, maar voor hoogspanningsmasten en kinderleukemie geldt dat wel. Bij veldsterkten boven de 0,4 tesla (en daar is hier sprake van) is de kans op leukemie een fractie hoger. Dat suggereert statistisch onderzoek. Of dat ook een oorzakelijk verband betekent, staat niet vast. Het kan ook nog toeval zijn.

Berry heeft dus gelijk dat hij zijn plan wil doorzetten, maar helemaal ontkennen dat er iets aan de hand is, is onverstandig, want een kleine onzekerheid bestaat wel degelijk. Alleen zijn er ook andere, veel grotere onzekerheden.

De school ligt nu in Sittard zelf, terwijl de nieuwe locatie in het dorp Guttecoven ligt. Ik durf te wedden dat zowel de luchtkwaliteit als de verkeersveiligheid daar op een hoger plan ligt. Goede kans dat de gezondheidsrisico’s voor de kinderen per saldo omlaag gaan. Maar ja, het kwaad van dat mysterieuze elektromagnetisme is natuurlijk veel interessanter om door geobsedeerd te raken.

Vandaag een oude mail herlezen van een vriend bij Newsweek vijf jaar geleden:

“I didn’t come into the office on Tuesday because I live about two miles from the WTC and watched the horror unfold before my very eyes. I spent the rest of the day cycling around the city trying to find ways to help, but all the hospitals and volunteer centers were already completely overloaded with people. I came in to work on Wednesday, Thursday and Friday, but found it
imposible to concentrate on anything work-related. Thank god there were no pressing matters that week.”

“Now I’m a bit better, but the entire city is still very subdued and hundreds of thousands of people are still in various stages of shock. I’m trying to just concentrate enough to get the requisite work done.”

“It’s frustrating as well hearing the politicians with their talk of war. If it’s meant to scare the Taliban and others into offering up bin Laden and whoever else may be behind this and other acts of terrorism, then great. But if we’re going to start shooting missiles then I think the whole thing is going to get a lot worse before it gets better — if it ever does.”

Wie vandaag de dag Belgrado, Sarajevo en Zagreb aandoet, moet constateren dat de zwaarst gehavende van de drie het snelst weer opgeveerd is uit de zoveelste Balkanoorlog. Belgrado is nog altijd een postcommunistische stad, met treurige winkelstraten die slechts aarzelend aan de nieuwe tijd tegemoet komen. Zagreb doet zijn best met mediterrane loungeterrasjes, waar het zeker gezellig is, maar toch een provinciaalse sfeer hangt. Sarajevo daarentegen heeft de oude bazaar hersteld en een levendige hoofdstraat met hippe winkels en terrassen opgebouwd.

De film Grbavica laat de achterkant zien van een nog altijd getraumatiseerde stad. Een moeder probeert voor haar dochter verborgen te houden dat ze niet het kind is van een Bosnische vrijheidsstrijder, maar, door verkrachting, van een Servische chetnik. De verhaallijn is clichématig, de toon is overdreven plechtig en ook het acteerwerk is niet echt sterk, maar de integriteit staat buiten kijf. Eerder een interessante film dus dan een goede.

Toch is het in zekere zin jammer dat Sarajevo juist door zo’n film (die in Berlijn een Gouden Beer won) weer op de kaart gezet wordt. Het schetst het beeld van een stad die vooral bezig is het verleden te verwerken. Misschien is dat ook wel de rol waarin de buitenwacht haar verwacht en dus graag bevestigt. Maar de straten in het hart van Sarajevo bevestigen juist dat de stad de trauma’s rap aan het ontgroeien is.

Wanneer je gelooft dat een mevrouw uit Tiel water kan instralen ten behoeve van een beter leven, hoef je natuurlijk niet te twijfelen bij berichten dat kwaadaardige stralen van telefoonmasten de heilzame effecten van dat ingestraalde water teniet proberen te doen.

Lees verder