Roots en routes is een internationaal project om muzikaal getalenteerde jongeren met verschillende culturele achtergronden bijeen te brengen en te begeleiden. Dat leidde in Rotterdam het afgelopen seizoen al tot mooie optredens onder auspiciën van het World Music and Dance Centre. Afgelopen week was er een summer school in Waterfront, vanavond afgesloten met een heerlijk optreden. Het zijn van die momenten waarop je weer precies weet waarom je gelooft in een multicultuur.

Telefoontje van een journalist. Of ik geïnterviewd zou willen worden inzake mijn kandidatuur voor een hoge plaats op de lijst voor de Tweede Kamer. Pardon? Waarom weet ik daar zelf niks van? Enfin, nee dus, want ik heb mezelf nooit kunnen betrappen op brandende parlementaire ambities en al helemaal niet op behoefte aan een hoge plek. Maar wie heeft mijn naam in ‘s hemelsnaam naar de pers gelekt?

Bobo’s gedijen, zoals bekend, het best in een omgeving van een hapje, een drankje, een niets-aan-de-hand-muziekje en een speech van de burgemeester. De dichtheid ervan was dus hoog, gisteravond bij de opening van North Sea Round Town, het randprogramma van het North Sea Jazz festival. Onbegrijpelijk dat Den Haag dit festival, uit krenterigheid, naar Rotterdam liet vertrekken. Nu hebben we hier voor vier ton subsidie een wereldfestival met internationale uitstraling.

Terwijl de jazz een ware opleving beleeft, heeft de pop het zwaar in Rotterdam. Als voorzitter van Waterfront weet ik dat mijn club aan het eind van het jaar eindelijk in de zwarte cijfers terecht kan komen, maar vooralsnog balanceren we op het randje. En vandaag kwam het nieuws dat het horeca-deel van Nighttown failliet is. Niet echt een lekkere ontwikkeling in een stad met zoveel jongeren.

Soms heeft een mens rare associaties. Bij de discussie of Uruzgan nu wel of niet een vechtmissie is waarbij doden gaan vallen, en of het parlement daar correct over is voorgelicht, kwam deze bij me op:

Mr. Praline: I wish to complain about this parrot, what I purchased not half an hour ago from this very boutique.
Owner : Oh yes, the, ah, the Norwegian Blue… What’s, ah… W-what’s wrong with it?
Mr. Praline : I’ll tell you what’s wrong with it, my lad. It’s dead, that’s what’s wrong with it.
Owner : No, no, ‘e’s ah… he’s resting.
Mr. Praline : Look, matey, I know a dead parrot when I see one, and I’m looking at one right now.
Owner : No no, h-he’s not dead, he’s, he’s restin’!
Mr. Praline : Restin’?
Owner : Y-yeah, restin.’ Remarkable bird, the Norwegian Blue, isn’t it, eh? Beautiful plumage!
Mr. Praline : The plumage don’t enter into it. It’s stone dead!
Owner : Nononono, no, no! ‘E’s resting!

Lees hier verder.

Dat zal me een opluchting op het partijbureau geweest zijn. Er werd al langer geaarzeld of de planning voor het lijsttrekkersreferendum in het najaar niet wat krap voor de verkiezingen van 2007 was. VVD en D66 zaten niet voor niets veel eerder. Toen werden de verkiezingen vervroegd. Rampspoed!

Gelukkig blijkt niemand het tegen Femke Halsema op te willen nemen. Dit scheelt een hoop stress, want de vliegende vaart waarin nu het programma geschreven en de kandidaten bijeen geraapt moeten worden, zorgt al voor genoeg ingetrokken verloven. Toch jammer, want de suggestie van interne verdeeldheid levert altijd veel media-aandacht op.

Update een dag later: Wouter moet het ook zonder concurrentie doen. Bij Jan is het idee van een lijsttrekkersreferendum waarschijnlijk niet eens opgekomen.

Er zijn in Rotterdam ruim honderd kerkgemeenschappen van migranten. Ongeveer eenderde daarvan kampt met huisvestingsproblemen. Ze zitten te krap, op de schop of zelfs buiten, wat met dit weer niet zo’n heel grote straf is. Robert Calvert, dominee van de Schotse kerk, een van de oudste migrantenkerken van Rotterdam, heeft het op zich genomen al die kerken te verenigen om zo gezamenlijk hun verdiensten en problemen te kunnen aankaarten bij de gemeente. Daar heeft de overheid belang bij, want de kerken zijn vaak de beste manier om deze groepen migranten te bereiken.

Vandaag hebben we voor het eerst om tafel gezeten om te kijken hoe we dit het best kunnen aanpakken. Tenslotte steunt de gemeente Rotterdam al wel de koepel van moslim migranten. Amsterdam heeft op dit terrein reeds een actief beleid, deels voortgekomen uit de Bijlmerramp, toen de overheid besefte hoe ontzettend belangrijk de kerken ter plekke waren bij de opvang van getroffenen. Kortom, er zijn redenen genoeg waarom Rotterdam dit initiatief zou moeten omarmen. De lobby kan beginnen.

Altijd leuk je stad eens van een andere kant te zien, want dan ontdek je altijd wel iets nieuws. Tot vandaag dacht ik bijvoorbeeld dat Rotterdam alleen bij Hoek van Holland een echt strand had, en aan de voet van de Erasmusbrug een nepstrand, dat wil zeggen, een vracht zand die op de kade gestort is, met een paar palmen in potten ernaast. Maar vandaag, vanaf het jacht van een kennis, zag ik ineens dat er tussen het Drinkwaterterrein en de Brienenoordbrug nog twee echte strandjes liggen, met direct toegang tot het niet al te apetijtelijke Maaswater.

Ja, zei mijn gastheer, wiens vader ooit als portier bij een van de werven daar in de buurt werkte, daar had hij vroeger ook nog wel gezwommen. Als elfjarige was hij tijdens een extreem koude winter nog eens door het ijs van de bevroren rivier gezakt. Kijk, daar lag nog de overwoekerde helling van een werf. En vroeger stonden er honderden meters lange fietsfiles bij de inmiddels afgebroken Maasbruggen. Als je moest pissen, deed je dat bij de bogen van wat nu Waterfront is.

Sms’je van een vriend uit Afghanistan. Mooi natuurlijk dat de communicatie überhaupt werkt, maar vooral mooi dat Nederland gewoon geld uittrekt om een officier van justitie naar Kabul te sturen, zodat hij getuigen kan horen over de wandaden van enkele inmiddels in Nederland belande beulen van het oude communistische regime. Die verdienen immers gewoon cel, en gerechtigheid mag in dit soort zaken best wat kosten.

In dezelfde sector vanochtend het verheugende bericht in de krant dat Senegal de ex-dictator van Tsjaad gaat berechten, die daar al jaren ongestoord in ballingschap leefde. Charles Taylor is inmiddels in Den Haag gearriveerd, terwijl Joseph Kony duidelijk in het nauw zit. Kortom, de internationale pakkans voor massamoordernaars lijkt te stijgen.

De Parade is, zoals bekend, een braderie met toegangsprijs om te voorkomen dat het plebs binnenkomt. Geen worsten maar tempura voor Ons Soort Mensen. In de randprogrammering zitten echter vaak prachtige kleine voorstellingen die laveren tussen hilarisch en schrijnend.

Een van de juweeltjes van dit jaar is Visnijd. Twee zussen op een verlaten eiland, die elkaar de schuld geven van hun mislukte levens en hun frustraties botvieren op een jongeman die na een storm aangespoeld is. Af en toe net iets te ver over the top, maar verder een mooi spel met clichés en onverwachte wendingen.

Op de leestafel ligt verder de jongste editie van Krakatau, die een tegenhanger is van de in december verschenen religiespecial. Aanleiding is het 666-jarig bestaan van Rotterdam deze maand. Fred Keesen dicht over de duivelse stad:

Jan Gat
kijkt naar de lucht
en geeft
het weerbericht
geen brandbom
te bespeuren

Morgenavond om negen uur presentatie van het nummer in zaal De Unie.