Ik kon het gewoon niet laten, op deze dag waarop het nieuwe college gepresenteerd wordt, even te kijken op de website van Leefbaar Rotterdam. Beetje verongelijkt toontje wel, in de commentaren daar, zeker op het bericht dat Orhan wethouder wordt. Iemand die zich Ronald Sorensen noemt, schrijft: “GroenLinks. Agossie! De verkiezingen verliezen, in de vorige periode een vrouw niet als leider accepteren, een etnische ruzie met een Marokkaaan uitvechten en nu beloond worden, omdat je toevallig Turk bent.” Hmmm, stemmingmakerij is wel eens op een elegantere manier bedreven.

Enfin, het geeft wel aan welke kolossale taak Orhan te wachten staat om alle burgers bij de samenleving te betrekken. Conservatieve moslims die hier liefst een klein Marokko zouden handhaven, zijn natuurlijk lastig, maar ze vormen slechts een kleine minderheid, met afnemende invloed. De leefbaren vormen een veel grotere minderheid en hun houding tegenover de moderne, multiculturele samenleving is minstens zo negatief. Toch zullen ook zij moeten meedoen. Of achterblijven.

Belletje van een journalist. Zeg, dat die Orhan Kaya nu wethouder voor GroenLinks is geworden, dat was nogal onverwacht, hoe is dat eigenlijk gegaan? Waren er soms een heleboel Turken komen opdagen bij de ledenvergadering? Helaas, geen Feijenoordse toestanden bij ons, moet ik hem teleurstellen. Orhan is gewoon op zijn kwaliteiten te elfder ure naar voren geschoven, omdat we integratie in de portefeuille kregen en dat nu eenmaal zijn speerpunt is.

GroenLinks Rotterdam is bij de vorige verkiezingen al streng geweest met de selectie. Niemand komt meer vanwege zijn leuke achterban op de lijst. Of anders gezegd: er is inmiddels zoveel allochtoon talent dat een politieke partij bij het werven van kandidaten niet meer terug hoeft te vallen op de traditionele leiders van de groep.

Maar eh, heeft het feit dat Orhan allochtoon is, dan helemaal niet meegespeeld? Natuurlijk wel, maar op een heel andere manier. Zoals Ahmed Aboutaleb in Amsterdam heeft aangetoond, geeft het meerwaarde dat een allochtoon de integratieportefeuille in handen heeft. Hij heeft enerzijds een voorbeeldfunctie en kan tegelijkertijd weigerachtigen stevig aanpakken zonder zijn geloofwaardigheid te verliezen. Donderdag presentatie van het nieuwe college, een week later de formele installatie. Inshallah.

Hier volgt een dienstmededeling: we zijn eruit. In vliegend tempo heeft de kandidatencommissie partijbestuur een aantal goede kandidaten weten op te sporen voor het interim-voorzitterschap van GroenLinks. Die doen nu een kennismakingsrondje met het zittende bestuur, zodat er volgende week zaterdag in de partijraad wat te kiezen valt. Einde dienstmededeling.

Even ter herinnering: zaterdag 13 mei wordt voor de vierde keer de Ab Harrewijn Prijs uitgereikt. Iedereen is welkom vanaf drie uur ‘s middag in RK spiritueel centrum De Boskant aan de Fluwelen Burgwal 45 te Den Haag.

Eind vorige week werd overigens ook de Wet Harrewijn door de Eerste Kamer aangenomen, met alleen de VVD tegen. Die wet regelt de inzage van ondernemingsraden in de beloning van topbestuurders. Mooi nieuws natuurlijk, maar ook wel enigszins bevreemdend dat het tot vier jaar na Abs dood moest duren voor zijn wet erdoor was.

Vandaag is Pramoedya Ananta Toer overleden, de voornaamste schrijver van Indonesië. Iedere literatuurliefhebber die niet de eerste drie delen van zijn Minke-cyclus gelezen heeft, moet zich schamen. Maar los van zijn literaire kwaliteiten (hij heeft enige hang naar sentimentaliteit) verdient hij vooral bewondering om zijn vasthoudendheid.

Al die verloren gegane manuscripten, vijftien jaar strafkamp, geen bewegingsvrijheid – en toch maar blijven schrijven. Of spreken. De Minke-cyclus vertelde hij eerst aan zijn medegevangenen op het Molukse eiland Buru. Pas veel later verscheen het op schrift. Met Pramoedya Ananta Toer is een geëngageerd politiek schrijver heen gegaan.

Zeg, hoe staat het eigenlijk met de coalitie-onderhandelingen in Rotterdam? Nou, lees je de krant dan niet? Daar stond gisteren in dat PvdA en VVD bekvechten wie de havenportefeuille mag gaan beheren. Wat is daar waar van? Zeg ik niet. Waarom niet? We hebben radiostilte afgesproken.

Bij deze dus voor alle nieuwsgierigen: van het Rotterdamse front geen nieuws.

Dinges, de mijnbouwingenieur die de hoofdpersoon is van Fouad Laroui’s roman ‘Kijk uit voor parachutisten’, heeft weinig grip op zijn leven. Zijn carrière in de asfaltfabriek neemt een overwachte wending als hij toevallig in de smaak valt bij De Sigaar, die hem een groot kantoor en een groenogige secretaresse bezorgt. Voor mevrouw Sigaar wordt hij op geheime missie naar India gestuurd om tachtig rode en groene sari’s te kopen. Bij terugkomst blijkt De Sigaar een hartaanval gehad te hebben. Voortaan draagt Dinges verantwoordelijkheid voor het dossier Albanië. De fabriek verkoopt geen asfalt aan Albanië.

Lees verder

voor daadkrachtig Nederland! De rechter heeft gesproken. Taïda Pasic, ingeburgerd vwo-scholiere te Winterswijk, moet maar in Sarajevo haar eindexamen doen. In Nederland is geen plek voor slimme Kosovaarse meisjes. Daar heeft deze kenniseconomie helemaal geen behoefte aan. Regels zijn nu eenmaal regels. Zo gaat dat in een beschaafd land. Let’s do it. Go, Rita, go.

Het trieste voor Taïda is dat ze waarschijnlijk meer het slachtoffer van alle publiciteit geworden is dan van IJzeren Rita. Die maakt namelijk meer dan haar voorgangers gebruik van haar bevoegdheid om soepel te zijn. Maar als er publiciteit is, moet Rita voor haar imago waken en vliegt ze er hard in. Dat moet ook wel, want ze moet het meer van beeldvorming hebben dan van daadkracht. Van die 26.000 asielzoekers die ze even ging uitzetten, zitten er dik 25.000 nog altijd hier. Christenen naar Syrië? Mislukt. Homo’s naar Iran? Mislukt.

Rita’s lijst van mislukkingen is lang. Dat is uiteraard de schuld van de linkse kerk die Rita het leven zuur maakt. Je zou je bijna gaan afvragen: al die mensen die op webfora ‘Taïda oprotten’ schreeuwen, zouden die dat soms doen omdat ze Rita zo zielig vinden?

Een eindredacteur van Nova die ik onlangs sprak, was off the record gedecideerd in zijn oordeel: jullie hebben gewoon een aantal lieden in je partij die niet willen dat hun eigen verleden overhoop gehaald wordt en die gebruiken nu de zaak Sam Pormes om een blokkade op te werpen tegen beter onderzoek naar de achtergrond van kandidaten.

Dat heb ik uiteraard weersproken, maar mijn vertrouwen wordt dezer dagen wel op de proef gesteld. Dat gebeurt omdat de ‘kritische leden’ volgens mij consequent de discussie de verkeerde kant opsturen. In het geval van Sam zetten ze in op het feit dat de vier verdachtmakingen aan diens adres (trainingskamp in Jemen, treinkaping, schietpartij, uitkeringsfraude) niet bewezen zijn. Daar hadden ze gelijk in en er waren ook geen nieuwe feiten over boven tafel gekomen. Maar daar ging het niet om. Het ging om de serie van wisselende verklaringen die Sam daar aantoonbaar over afgelegd had (er zijn ministers om minder weggestuurd). Zorgvuldig onderzocht door een commissie van juristen, die ook niet te beroerd was om de partij een veeg uit de pan te geven wegens slordige wervingsprocedures.

Lees verder

Goed, ik ga geen gewoonte maken van linkdumpen, maar dit is te leuk om te laten lopen. Buro Renkema heeft weer eens een actuele politieke satire in elkaar gedraaid. Check out Ghetto Rita en Motherfuckin’ Rutte in een freestyle rapbattle. Parental Advisory: Explicit Lyrics.

En nu we het toch over de VVD hebben: raar plan van Rutte om mensen die kunnen werken maar geen werk hebben uit de bijstand te gooien en te laten werken voor de helft van het minimumloon. Zelfs Jelleke Veenendaal (Wie? Jelleke Veenendaal!) had door dat dit weer eens een verkapte manier was om het minimumloon te verlagen. Je zou bijna lid worden om op haar te kunnen stemmen.