“Zijn we nog vriendjes?” Om die vraag draait Where the wild things are, de film naar het boek dat in het Nederlands bekend staat als Max en de Maximonsters. Iedereen zal het verhaal wel kennen uit zijn jeugd: Max is boos, vlucht naar zijn kamer, drijft weg in een door monsters bewoonde fantasiewereld waar hij de baas kan zijn, maar keert uiteindelijk toch terug naar zijn veilige thuis.
De film biedt meer ruimte om het thema van het in woorden spaarzame boek verder uit te werken: de angst om verlaten te worden en de behoefte aan geborgenheid. Dat leidt tot een intensiteit die niet te dragen lijkt voor kinderen in de leeftijd voor wie het boek bedoeld is. Eerder iets voor hun ouders.
De Raad voor de Volksgezondheid en Zorg (RVZ) wil dat rokers en mensen met overgewicht meer premies gaan betalen voor hun ziektekosten. Door hun gedrag verhogen ze immer de kosten die de samenleving maakt in de gezondheidszorg. Klinkt redelijk. Maar het is ook niet gek dat er direct een storm van kritiek opstak.
Als je begint met gedrag meewegen, waar stop je dan? Is een pakje per week minder erg dan een pakje per dag? En als roken en vreten bestraft worden, is er dan nog meer risicogedrag dat bestraft moet worden met een hoge premie? Zuipen, bijvoorbeeld? En wat doe je met mensen die door hun beroep sneller slijten, zoals verhuizers, schilders en buschauffeurs? Is hun beroepskeuze ook aan te merken als ongezond gedrag? Allemaal niet aan de orde op dit moment, uiteraard, maar aan het begin van een hellend vlak kan het nooit kwaad even naar beneden te kijken.
En dan nog dit: zowel bij roken als bij overgewicht spelen genetische aanleg een rol. Voor roken geldt zelfs dat de kans op kanker als gevolg ervan genetisch bepaald is. Kortom, wie rokers en vreters via de premies wil straffen voor het op kosten jagen van de gemeenschap, opent een doos van Pandora. Als je met een financiële prikkel roken en vreten verder wilt ontmoedigen, doe dat dan bij de bron: verhoog de belasting op sigaretten en snacks, en bestem de opbrengst voor het ziektekostenstelsel. (gc)
“No, we can’t”, zo wordt het eerste regeringsjaar van Barack Obama wel omschreven, zelfs in zijn eigen achterban. Gisteren probeerde hij het tij te keren in een state of the union die zich concentreerde op werkgelegenheid. Ook de steun aan banken verdedigde hij in dat licht: er zijn banen mee gered. De grote banengolf moet komen uit een verdubbeling van de export in de komende vijf jaar.
Dat was een mooie vlucht naar voren, want verder had Obama vooral veel dingen te verdedigen die hij nog niet voor elkaar heeft gekregen. Gezondheidszorg voor alle Amerikanen: nog niet geregeld, kan alsnog mislukken. Broeikasgassen: geen deal. Immigratiebeleid, homo’s in het leger: ja, daar wil hij wat aan veranderen, maar het is er nog niet van gekomen. Afghanistan, Iran, Guantanamo: kleine stapjes. De verkiezingsbelofte van verandering hangt nog in de lucht, maar ze is nog niet waargemaakt. Met de exportgroei heeft hij het lijstje verwachtingen alleen maar langer gemaakt.
De reacties waren gemengd. En allicht is het te vroeg om na een jaar waarin al te optimistische verwachtingen gelogenstraft werden, te concluderen dat Obama meer iemand van de retoriek is dan van de resolute daden. Maar je kunt niet eeuwig naar voren blijven vluchten. (gc)
Nou dacht ik dat we in Rotterdam al goed in de jongelui zaten, met de negentienjarige lijsttrekker Emil Cammeraat in het centrum, maar GroenLinks Waalre gaat er nog even fors onder zitten. Edwin Lamboo staat met zijn veertien jaar op plek vijf.
Ik kan hem niet anders dan veel sterkte wensen. De meute van GeenStijl heeft hij al over zich heen gekregen en het kan er in de campagne nog hard aan toe gaan. Zo te zien heeft hij nog geen hyve of twitter account. Dat zou ik maar even zo houden.
“Ha, jeugdsentiment”, sprak mijn stripdetaillist, toen ik me met een stapel albums van Isabelle Avondrood bij de balie meldde. Hij had natuurlijk gelijk. De eerste verhalen dateren van de late jaren zeventig, maar twee jaar geleden had tekenaar Tardi de draad weer opgepakt.
Als kind kon ik bij tijd en wijle geen touw vastknopen aan de avonturen van de chagrijnige schrijfster, die zeer tegen haar zin bij allerlei verwikkelingen betrokken raakt. Dertig jaar later is dat nog steeds zo. Tardi fantaseert er lustig op los, maar kop of staart hebben de meeste verhalen niet. Het gaat vooral om de sfeertekening van Parijs rond de eerste wereldoorlog.
In april verschijnt Isabelle op het witte doek, onder regie van Luc Besson, die twee albums tot een coherent verhaal heeft geprobeerd te smeden, met in elk geval een pterodactylus erin. Het heeft er alle schijn van dat Isabelle een zoetere verschijning gaat worden dan op papier, zonder drankneus en eeuwige sigaret. Dat is dan wel weer jammer. De wereld van Isabelle zoals ik die ken, is te wreed voor Amélie.
De 32.766 kiezers van Saint Kitts & Nevis, een staatje van twee eilanden in de bovenwindse Antillen, gaan vandaag naar de stembus om een nieuw parlement te kiezen. Ze zullen blij zijn dat het voorbij is, want de politici zaaien vooral onnodige onrust op de anders kalme eilanden, die het moeten hebben suiker, toerisme en schimmige financiële dienstverlening.
Vier partijen – twee op ieder eiland – strijden om elf zetels. Labour bezet er daar nu zeven van en gaat naar alle waarschijnlijkheid de absolute meerderheid houden. Het maximum is acht, want drie zetels zijn toebedeeld aan Nevis en daar doet Labour niet mee. Nevis heeft ook nog een eigen vijfmansparlement, met aparte verkiezingen, maar er gaan stemmen op die in elkaar te schuiven. Anders blijf je bezig. De verkiezingen verlopen overigens allemaal netjes volgens de regels.
En waar gáát die hele verkiezing over? Nou, dat lijkt ondergeschikt. Premier Denzil Douglas beweert het toerisme naar ongekende hoogten gestuwd te hebben en beloofde zeven nieuwe politieagenten aan Nevis. Allemaal onzin, meent de oppositie, die er ook nog wat beschuldigingen van corruptie tegenaan gooit. Dat is overigens wederzijds. Maar dat de bewoners een beetje moe worden van het moddergooien is wel begrijpelijk. (gc)
Applicaties zoals Layar en Wikitude projecteren statische informatie over een camerabeeld. Dat is een beperking die de huidige technologie oplegt. Het zou echter helemaal mooi zijn wanneer er dynamische informatie geprojecteerd zou kunnen worden, met als ultiem doel bijvoorbeeld dat een toerist die over het Forum Romanum loopt, met zijn speciale bril gereconstrueerde gebouwen over de ruïnes heen ziet.
In iedere film van Joel en Ethan Coen, ook als het scenario weer eens rammelt, zitten momenten die lang bijblijven. Zeg ‘Yaaah’ en je herinnert je Fargo, ‘My rug, man’ roept de Big Lebowsky op en ‘Dapper Dan’ is voor altijd verbonden met O brother where art thou.
In hun nieuwste, A serious man, zit een korte dialoog tussen de hoofdpersoon, universitair natuurkundedocent Larry, en de assistente van rabbi Mashak (te zien in de trailer), die cultpotentie heeft. De dialoog lijkt overigens sterk op eentje in No country for old men, tussen huurmoordenaar Anton Chigurh en de beheerster van een trailerpark.
Voor een hardcore bèta als ik zit er bovendien een heerlijke verhaallijn in over een Koreaanse student die zakt voor zijn tentamen over de Schrödinger vergelijking, maar vervolgens wel Larry opzadelt met een envelop vol geld die tegelijkertijd wel en niet bestaat. Dan weet je weer even dat, hoe rommelig ook, alles in hun films doordacht is en een doel dient.
Kijk, zo voeren we nou politiek in Rotterdam. GroenLinks lijsttrekker Arno Bonte deed vanaf een trapje een standbeeld een das om, om aandacht te vragen voor het isoleren van woningen. Het onlangs teruggetreden VVD-raadslid Kees de Gruijter stond er schreeuwend en tierend bij. Zo ontstond een stemming waarbij een ‘omstander’ het nodig vond een ei (dat hij waarschijnlijk ‘toevallig’ bij zich had) naar Bonte te gooien.
Uiteraard bood de VVD haar excuses aan voor deze misdragingen. Of wacht, nee, dat deed de VVD niet. Ze vroeg een raadsdebat aan om mogelijke beschadiging van het beeld door Bonte aan de kaak te stellen. Enfin, dat niveau dus. En dan moet de campagne nog serieus op gang komen.
In een poging het Rotterdamse centrum nog sterieler te maken dan het al was, gaat Rotterdam de loempiakramen uitroken. Vergunningen worden niet meer verlengd, zodat ze in 2013 allemaal weg zijn. Hetzelfde geldt overigens voor losse patat- en stroopwafelkramen.
Al die kraampjes verrommelen namelijk het uitzicht, vindt de winkeliersvereniging, die het stadsbestuur heeft weten te overtuigen. Het is natuurlijk ook zuur dat je in tijden van crisis dure huur betaalt zonder aan je omzet te komen. En als je de Vietnamees op de stoep de nek omdraait, hebben de mensen meer geld om in een vast pand iets te kopen. Een hema-rookworst bijvoorbeeld.
Verantwoordelijk wethouder is Dominic Schrijer, de man die Rotterdam werklozenvrij wil maken. Benieuwd wat hij al die kraamhouders gaat aanbieden nu hun broodwinning eraan gaat.
