U gebruikt een verouderde browser. Om die reden werkt deze site wellicht niet naar behoren.Direct naar hoofdinhoud

De samenleving valt uiteen in kleine groepjes die in hun eigen informatiebubbels leven, met elk hun eigen politieke partij, constateert Paul Depla, de dappere PvdA-dodo die een rapport moest opstellen over de oorwassing van zijn partij bij de afgelopen verkiezingen. Heldere maatschappelijke analyse, zou je zeggen, sluit daar met je partij op aan. Kies een niche. Maar ho ho, dat gaat zomaar niet. Volgens Depla moet de PvdA een brede volksbeweging worden.

Ha, zo kennen we onze sociaal-democratische vrienden weer! Als de PvdA een eigen zuiltje wordt kunnen we beter ophouden te bestaan, zegt Depla in Trouw. En dat kan natuurlijk niet. Dus moet de samenleving veranderen, opdat er weer plek is voor een brede volksbeweging. Bijvoorbeeld de PvdA. Weg met de informatiebubbels! Beweegt u als één man in het kielzog van Lodewijk Ascher. (sg)

De onderhandelronde tussen de drie vrienden van ‘het motorblok’ en GroenLinks is stukgelopen op migratie. De aanhakende partij (de meest linkse en kleinste, dus underdog en meeste te verliezen) kon zich niet vinden in de compromistekst van informateur Tjeenk-Willink, die betoogt dat de Turkijedeal goed werkt en dus uitgebreid kan worden naar andere landen. Daaronder ligt een verschil van mening over wat ‘werkelijkheid’ is.

Even ter opfrissing van het geheugen: de Turkije-deal kent ruwweg drie afspraken over vluchtelingen. Eén: Turkije houdt bootjes met migranten naar Griekenland tegen, zodat ze niet verdrinken en Europa niet bereiken. Twee: Turkije behandelt de migranten fatsoenlijk en stuurt ze niet terug naar oorlogsgebieden. Drie: Europa regelt een deugdelijke asielprocedure voor degenen die alsnog Griekenland bereiken en degenen die in Turkije wachten (wat niet betekent dat ze allemaal worden toegelaten).

Lees meerEen geforceerde breuk over nieuwe Turkijedeals

VVD en CDA wil vluchtende Afrikanen graag laten opsluiten in kampjes in Libië, zodat er geen vervelende foto’s van verdronken vluchtelingen meer in de krant komen, laat staan dat die mensen Europa wél halen. GroenLinks kan met die kampen nog wel leven, als Nederland zich maar verplicht om jaarlijks 25.000 mensen een perspectief op beter te bieden. Dat laatste was voor de rechtse partijen onverteerbaar. Klaboem, daar ging de formatie.

Nu mag GroenLinks zich afvragen: had het niet gewoon akkoord moeten gaan, om de uitvoering van het beleid vervolgens binnen het kabinet te saboteren? Een beetje zoals de VVD wel de handtekening onder het Klimaatakkoord gezet heeft, maar vervolgens weigert afdoende maatregelen te nemen om de afspraken na te komen? Dat is tenslotte grotemensenpolitiek. (sg)

Ho ho ho, belastingparadijs, dat klinkt meteen weer zo negatief, want hé als je al weet hoe je Nederland wilt noemen, waarom zou je dan met een parlementair onderzoek willen uitpluizen waar is van de beschuldigingen dat Nederland – hoe zullen we het zeggen – in fiscaal-economisch opzicht concurrerende omstandigheden creëert die bedrijven met brede internationale interesses aanmoedigt om tenminste in administratieve zin hun vestigingsbeleid af te stemmen op de prioriteiten van de vaderlandse regering.

De twee miljonairspartijen VVD en PVV doen niet mee met het onderzoek. Ze krijgen kippenvel alleen al van het woord ‘belastingparadijs’, welk wollig synoniem je er ook voor verzint. Doodsbenauwd zijn ze dat iemand de ‘magic money tree’ van de rijken der aarde zal ontdekken en proberen om te hakken. Het bestrijden van de angst begint met het ontkennen van zijn bestaan. (sg)

Theresa, je bent een sterke leider, zei ze tegen de vrouw in de spiegel. De mensen zien het misschien niet, maar toch is het zo. Daarom is het goed dat je erop blijft hameren. Jij bent de krachtige en stabiele leider die dit land nodig heeft. Luider, Theresa, luider! Ik. Ben. Een. Sterke! Leider!

Iemand had haar wel eens verteld dat je sterk leiderschap moet uitstralen. Het hardop zeggen laat je aan anderen over. Maar Donald had bewezen welk een onzin dit was. Een moderne politica zei wat ze dacht. Ze haalde nog eens diep adem. Borst vooruit, stem uit de buik laten komen. Ik ben een sterke leider! Niemand is een sterkere leider dan ik! Kies mij en jullie krijgen de brexitste brexit die er denkbaar is. (sg)

Precies tien jaar geleden publiceerde ik voor het laatst fictie, het korte verhaal Sitting Bull in Bunker Hill, het inmiddels opgeheven literaire tijdschrift van de Bezige Bij. Het heeft de tand des tijds goed doorstaan, al zeg ik het zelf.

Pioneer Hotel

De tandeloze vrouw die het Pioneer Hotel beheert, neemt David op met een mengsel van wantrouwen en desinteresse. Het is een uur ’s nachts in Cheyenne, Wyoming. Er ligt zwaar tapijt op de vloer. De wanden hangen vol spiegels en schilderijen. Het is donker, niet alleen omdat het nacht is, maar ook omdat dat hoort bij vergane glorie. Veel zeggen doet de vrouw niet. Ze noemt alleen de prijs. Hij betaalt twintig dollar voor een kamer. Geen ontbijt. David knikt.

Hij loopt de trap op. Heeft alleen een kleine tas bij zich. Het is een houten trap. De eerste verdieping ziet er net zo cowboyachtig uit als de lobby. Er is een zithoek met zware, donkere meubelen. De zittingen zijn van pluche. Hij blijft even staan bij een groot schilderij. De scene toont de bizonjacht. Dit is het land van Buffalo Bill Cody. Hij sluipt door naar zijn kamer. Alle andere gasten slapen al. Hotels als deze hebben veel vaste bewoners, vaak oudere mensen. Die wil hij niet storen. Echt oude mensen weten misschien nog hoe chique het hotel was in zijn gloriedagen.

Lees meerSitting Bull, een kort verhaal uit Bunker Hill

Waar men vroeger de machtsverhoudingen in het Kremlin probeerde af te leidden uit de volgorde der mannen bij de 1 mei parade, is heden ten dage een analyse van het handen schudden de geëigende wijze om de verhoudingen tussen wereldleiders te duiden. De trend is gezet door Donald Trump, die daarbij even over het hoofd zag dat meer jeugdige en gespierde presidenten hem weldra zouden aftroeven.

Allicht heeft u een opinie over de mate van kinderachtigheid die aan het nieuwe ritueel ten grondslag ligt. Ik vind het fantastisch. Hoe meer de macht op de apenrots bepaald wordt door gebbetjes van presidenten onderling, hoe beter de wereld eraan toe is. (sg)

Het is al een kleurrijk gezelschap dat de naamloze notaris/verteller bijeen heeft op zijn kantoor aan Wall Street. Twee klerken die om beurten humeurig zijn en een loopjongen wiens voornaaste taak is bitterkoekjes te kopen voor de andere twee. Dan neemt hij Bartleby aan. Het begint goed, maar daarna stapelen de eigenaardigheden zich op.

Bartleby doet zijn kopieerwerk trouw, maar weigert mee te doen aan controlesessies. Gaandeweg doet hij steeds minder en uiteindelijk helemaal niets meer. Hij neemt zijn intrek in het kantoor en leeft van wat spaargeld. Op smeekbeden om zijn biezen te pakken reageert hij met zijn standaardzin: ‘Liever niet’. Uiteindelijk trekken de anderen uit het kantoor, maar daarmee zijn ze nog niet van hem af.

Lees meerHerman Melville &?8211; Bartleby de klerk

Wanneer u toevallig een weldenkende blanke ongelovige bent, is het logisch dat u meent dat een blanke, niet zichtbaar gelovige agent neutraliteit uitstraalt. Hij ziet er immers uit als u en u bent de meerderheid in dit land, dus veel neutraler kan het niet. Een agent die zichtbaar moslima is, wijkt daarvan af en is dus niet neutraal. Begrijpelijk dat u dat denkt.

Maar iedere straatmarokkaan hier in Rotterdam West weet: de politie is helemaal niet neutraal. Die heeft de pik op hem. Dat los je niet op door een moslima in een afwijkend uniform te hijsen. Evenmin als je een kaaskop aanpraat dat een wout met een tulband gewoon een wout is. Het probleem zit niet om de oren maar ertussen. (sg)

Over een paar weken komt de tweede roman van Arundhati Roy uit. Twintig jaar geleden verkocht ze zes miljoen exemplaren van haar eerste, The God of Small Things. Daarna verlegde ze haar aandacht naar links activisme. Tegen het kapitalisme en de vernietiging van het milieu. Vóór rechten van minderheden. En straks is er dus The Ministry of Utmost Happiness (vertaald als Het ministerie van Opperst Geluk).

Omdat ik het interview met Roy bij Boek & Meester (vrijdagavond 16 juni in De Doelen te Rotterdam, koop kaartjes!) moet voorbereiden heb ik hem alvast in huis. Geheim, natuurlijk, niet verder vertellen, maar hier is alvast een tipje van de sluier.

Lees meerDe nieuwe Arundhati Roy &?8211; ik heb &?8216;m al



×