U gebruikt een verouderde browser. Om die reden werkt deze site wellicht niet naar behoren.Direct naar hoofdinhoud

Juristen hebben doorgaans geen antenne voor integriteit. Tijdens hun opleiding wordt er immers ingeramd dat de wet de scheidslijn is tussen betamelijk en onbetamelijk. Hun vak is duwen en trekken aan die scheidslijn. De rest is irrelevant. Wanneer je integriteit condificeert in regels komen ze er nog wel uit, maar anders dolen ze in het duister. Wat de fok, dat mag niet? – waar stáát dat dan?

Enfin, er is dus weer eens een integriteitsdingetje op het Ministerie van Justitie (en Veiligheid, maar dat is iets totaal anders). Beetje druk op een onderzoeker gezet om bruikbare resultaten uit een rapportje te kunnen halen. Gewoon, wat contextualiseren. Politici van de tutter. Ministerie schiet in standje verbaasd. Ik geloof in de oprechtheid daarvan. Integriteit? Echt – geen flauw idee. (sg)

Vanaf 1 januari mag in Rotterdamse buurt- en wijkcentra niet meer geklaverjasd worden. Met het verbod wil het gemeentebestuur de toegankelijkheid van de centra bevorderen. ‘Met name voor jongeren is het vervelend als buurthuizen gedomineerd worden door veelal oudere kaartspelers’, zegt verantwoordelijk wethouder Sven de Langen (CDA). ‘Ze voelen zich daardoor minder thuis. Door het klaverjasverbod willen we benadrukken dat de buurtcentra er zijn voor iedereen. Klaverjassers blijven natuurlijk welkom in de buurtcentra, zolang ze maar niet klaverjassen of tegen anderen zeggen dat ze klaverjassen leuk vinden.’

De Langen krijgt bijval van VVD-raadslid Simon Becker: ‘Dit is een principekwestie. Stel dat je geen zin meer hebt in klaverjassen, dan voel je je niet welkom in het wijkgebouw als je voormalige vrienden daar gewoon doorgaan met kaarten.’

Lees meerRotterdam verbiedt klaverjassen in buurthuizen

De kalme burger is het beu, sprak een kamerlid dat ik voor het laatst gezien meende te hebben in een aflevering van ‘Allo ‘Allo, en daarna stelde hij nog voor van Nederland een haatzaaiparadijs te maken, maar mij was hij al kwijt bij de combinatie van ‘kalme burger’ en ‘beu’. Ik stelde mij bij een kalme burger tot dan toe eerder iemand voor die het allemaal hoofdschuddend aankijkt en dan zijns weegs gaat.

Kalme burger zet zijn auto dwars op een snelweg bij Dokkum. Kalme burger vindt dat roetmoppen niet moeten zeiken. Ik vind het raar klinken, maar ik zal er wel aan moeten wennen, net als die gewone Nederlander die bij nader inzien een van argwaan schuimbekkende belastinghater met de schurft aan politici bleek te zijn. Hoofdschudden zal wel weer niet helpen. (sg)

The Underground Railroad (De ondergrondse spoorweg) was het laatste boek dat Barack Obama las tijdens zijn acht jaar in het Witte Huis. De president was onder de indruk – en hij was niet de enige, want Whitehead kreeg er de Pulitzer Prize 2017 voor.

The Underground Railroad is het relaas van de ontsnapte slaaf Cora, die via het vrije noorden van de Verenigde Staten probeert te bereiken, op de hielen gezeten door een premiejager. Historisch was de ondergrondse spoorweg een klandestien netwerk van veilige huizen en routes. In Whiteheads roman is het een echte spoorweg. Zo krijgt een schrijnend verhaal een magisch-realistische lading.

Meer weten? Lees het boek. Nog meer weten? Kom op 5 december naar Boek & Meester in Arminius. Ernest van der Kwast interviewt dan Colson Whitehead, en het publiek mag ook vragen stellen. Koop een kaartje of stuur me een berichtje voor kortingsacties.

Een van de vereisten van het pastafari-geloof is dat je een vergiet op je hoofd zet op momenten dat anderen dit hinderlijk vinden. Daarom ziet u nooit pastafari’s op straat, maar wel in de krant, als hun stalen kopvod weer eens iemand goed over de zeik gekregen heeft. De jongste toehapper is de TU Delft, waar een promovendus in vergiet en piratenpak de plechtigheid wil doorlopen. De universiteit wil dat niet.

De oplossing lijkt mij dat de universiteit zichzelf ook tot geloof uitroept. Als je de god der wetenschap wilt aanbidden en toetreden tot de priesterskaste der doctoren, dan dien je een mal jacquet aan te trekken. Wanneer dat niet mag van je geloof dan kun je beter een andere noedeltent uitzoeken. (sg)

Shell is de prinses op de erwt van het Nederlandse bedrijfsleven. Maakt miljarden winst (terecht, want ze moeten die miljarden eerst investeren voor ze jaren later misschien een druppel olie zien) maar ligt wakker van een paar miljoen dividendbelasting. Voor Nederland als geheel gaat het om 1,4 miljard euro, maar voor de afzonderlijke multinationals is het peanuts op de jaarrekening.

“En anders gaan we weg hoor.” Het is natuurlijk tekenend dat VVD’ers, in gezelschap van de snelle jongens waar ze graag bij willen horen, niet in homerisch gelach uitbarsten als die frase weer eens voorbij komt. Werden vroeger op de sociëteit waarschijnlijk ook altijd al gepiepeld. Verhuizen vanwege een handvol pinda’s. Maak dat je moeder wijs. (sg)

Aan het begin van Italo Calvino’s roman If on a winter’s night a traveller begin de hoofdpersoon, Lezer genaamd, aan de roman If on a winter’s night a traveller door Italo Calvino. Dat we het meteen maar weten: dit is een metaroman, een roman over de verhouding tussen lezer en schrijver. Het leesgenot wordt echter ruw onderbroken: door een fout van de drukker bevat het boek telkens dezelfde eerste 32 pagina’s. De lezer gaat terug naar de boekhandel, krijgt een nieuw exemplaar mee en constateert dat dit een totaal ander boek is.

Zo begint een steeds dollere zoektocht naar telkens een nieuw boek waarbij de Lezer het einde niet haalt. Calvino probeert de lezer te laten meeleven met de Lezer door ook de beginnetjes van de onderbroken romans bij te voegen. Een detective noir, een streekroman, een erotisch niemandalletje, een Latijns-Amerikaans verhaal in de stijl van Marquez, iets dat van Dostojevski is geleend. Inderdaad, mooie beginnetjes van romans, waarvan het jammer is dat ze worden afgebroken.

Het is allemaal heel knap in elkaar gezet en tot ver over de helft boeit deze klassieker ook. Dan struikelt hij – in elk geval bij mij – over een breuk in het karakter van de hoofdpersoon. Zonder verdere aankondiging verandert de Lezer van een geïrriteerde boekenwurm in een volbloed avonturier, om daarna toch weer in de huiselijke sfeer te belanden. Alsof Calvino zichzelf in een hoek geschreven had en toen maar een deus uit de typmachine toverde om het geheel tot een goed einde te brengen. Jammer, want onnodig.

In de week dat Kazuo Ishiguro de Nobelprijs voor de literatuur won, ging ik naar de bioscoop voor Blade Runner 2049, het vervolg op de klassieke jarentachtigfilm. Die twee zaken hebben meer met elkaar gemeen dan je op het eerste gezicht zou zeggen.

Blade Runner is op het eerste gezicht een dystopische thriller. Om het zware werk op te knappen kweekt een bedrijf biologische androïden, ‘replicanten’, die na een bepaalde tijd “met pensioen gestuurd” worden. De eerste film draaide om een groepje tegendraadse replicanten, die helemaal niet op de vastgestelde datum doodgemaakt wilden worden. Blade runners zijn de premiejagers die hen opsporen en uitschakelen. In deze tweede film is er een gehoorzamer model. K is er zo een. Hij is zelf een blade runner, die oude modellen moet afmaken.

Lees meerKazuo Ishiguro en Blade Runner 2049

Zuivering, de nieuwe roman van Tom Lanoye, gaat over een misatrope stotteraar die een Syrische vluchteling in huis neemt. De twee mannen zijn collega’s, ze werken bij een bedrijf dat huizen schoonmaakt na branden, zelfmoorden en andere narigheid. Ook de poëzie bindt hen. Het gaat allemaal min of meer goed, totdat de vluchteling het tijd vindt om zijn gezin te laten overkomen en ook bij zijn vriend te laten intrekken.

Op dat moment … ik weet wat er dan gebeurt, want ik heb Zuivering al gelezen ter voorbereiding op Boek & Meester, aanstaande woensdag om 8 uur in het Bibliotheektheater. In elk geval toont Lanoye zich een geëngageerd schrijver, die zich in de vluchtelingencrisis verdiept heeft en zijn gehoor niet spaart. Solidariteit is mooi, maar heeft zijn onaangename kanten.

Hoe dan ook, we hebben Lanoye zo gek gekregen dat hij de Nederlandse presentatie van zijn jongste roman exclusief in Rotterdam doet. Kaartjes kosten een tientje, maar stuur me een berichtje en ik regel korting voor je.

Saai zijn ze nooit, de films van Darren Aronofsky, al sinds zijn eerste, Pi, twintig jaar geleden. Je weet werkelijk nooit wat er precies aan de hand is. Dat geldt ook voor zijn jongste, Mother!, die helaas niet goed kan kiezen tussen horrorsprookje en bijbelse allegorie.

De horror is zo op het oog dik in orde. Niet al te snuggere, naamloze vrouw (Jennifer Lawrence) trekt in een verlaten huis met een eveneens naamloze getormenteerde schrijver (Javier Bardem) op wie ze ontzettend verliefd is, van wie je als bioscoopganger onmiddellijk weet: foute boel. Er komen ongenode gasten, er druipt bloed langs de muur. En het gaat van kwaad tot erger. Aronofsky houdt de camera dichtbij de fantastische acterende Lawrence, om haar ongemak en angst in het gezicht van de kijker te duwen.

Lees meerMother! hinkt op teveel gedachten



×