U gebruikt een verouderde browser. Om die reden werkt deze site wellicht niet naar behoren.Direct naar hoofdinhoud

In de week dat Kazuo Ishiguro de Nobelprijs voor de literatuur won, ging ik naar de bioscoop voor Blade Runner 2049, het vervolg op de klassieke jarentachtigfilm. Die twee zaken hebben meer met elkaar gemeen dan je op het eerste gezicht zou zeggen.

Blade Runner is op het eerste gezicht een dystopische thriller. Om het zware werk op te knappen kweekt een bedrijf biologische androïden, ‘replicanten’, die na een bepaalde tijd “met pensioen gestuurd” worden. De eerste film draaide om een groepje tegendraadse replicanten, die helemaal niet op de vastgestelde datum doodgemaakt wilden worden. Blade runners zijn de premiejagers die hen opsporen en uitschakelen. In deze tweede film is er een gehoorzamer model. K is er zo een. Hij is zelf een blade runner, die oude modellen moet afmaken.

Lees meerKazuo Ishiguro en Blade Runner 2049

Zuivering, de nieuwe roman van Tom Lanoye, gaat over een misatrope stotteraar die een Syrische vluchteling in huis neemt. De twee mannen zijn collega’s, ze werken bij een bedrijf dat huizen schoonmaakt na branden, zelfmoorden en andere narigheid. Ook de poëzie bindt hen. Het gaat allemaal min of meer goed, totdat de vluchteling het tijd vindt om zijn gezin te laten overkomen en ook bij zijn vriend te laten intrekken.

Op dat moment … ik weet wat er dan gebeurt, want ik heb Zuivering al gelezen ter voorbereiding op Boek & Meester, aanstaande woensdag om 8 uur in het Bibliotheektheater. In elk geval toont Lanoye zich een geëngageerd schrijver, die zich in de vluchtelingencrisis verdiept heeft en zijn gehoor niet spaart. Solidariteit is mooi, maar heeft zijn onaangename kanten.

Hoe dan ook, we hebben Lanoye zo gek gekregen dat hij de Nederlandse presentatie van zijn jongste roman exclusief in Rotterdam doet. Kaartjes kosten een tientje, maar stuur me een berichtje en ik regel korting voor je.

Saai zijn ze nooit, de films van Darren Aronofsky, al sinds zijn eerste, Pi, twintig jaar geleden. Je weet werkelijk nooit wat er precies aan de hand is. Dat geldt ook voor zijn jongste, Mother!, die helaas niet goed kan kiezen tussen horrorsprookje en bijbelse allegorie.

De horror is zo op het oog dik in orde. Niet al te snuggere, naamloze vrouw (Jennifer Lawrence) trekt in een verlaten huis met een eveneens naamloze getormenteerde schrijver (Javier Bardem) op wie ze ontzettend verliefd is, van wie je als bioscoopganger onmiddellijk weet: foute boel. Er komen ongenode gasten, er druipt bloed langs de muur. En het gaat van kwaad tot erger. Aronofsky houdt de camera dichtbij de fantastische acterende Lawrence, om haar ongemak en angst in het gezicht van de kijker te duwen.

Lees meerMother! hinkt op teveel gedachten

Werkenden gaan er het meest op vooruit, aldus het prinsjesdaggebeuren, ontvangers van uitkeringen het minst. Dat is logisch. Om uitgerekend als de economie in een crisis zit ervoor te kiezen werkeloos thuis te zitten in plaats van de handen uit de mouwen te steken, vraagt natuurlijk om een afstraffing. Dan verdien je het ook niet om mee te profiteren wanneer de mensen die wél hard doorwerkten het vaderland uit het moeras getrokken hebben.

Bedenk, voor u “neoliberale kwatsj!” roept, ook nog even dit: rijke mensen hebben aangetoond dat ze handig zijn met geld, want anders hadden ze er niet zoveel van. Arme mensen juist het tegenovergestelde. Dus is het verstandig om steeds grotere porties geld in beheer te geven bij rijke mensen. Kwestie van koppie koppie. Met vriendelijke groet, de komende jaren. (sg)

Ik heb een aflossingsvrije hypotheek. De bank vond mijn inkomen namelijk te laag om een annuïteitenhypotheek af te sluiten. Dan worden uw maandlasten te hoog, meneer. Nu moet ik iedere maand nederig vragen of ik asjeblieft wat mag aflossen. Dan krijg ik een bedremmeld mailtje terug. Weet u dat wel zeker? Ze zijn bij de bank waarschijnlijk bang dat ik me geen iPhone X meer kan veroorloven.

Enfin, wanneer ik dus in de krant lees dat banken zich ongerust maken over het hoge aantal aflossingsvrije hypotheken, kost het me moeite een Homerische lach te onderdrukken. Innen van hypotheekrente is het beste businessmodel dat ze op dit moment hebben. Het Pilatusgehalte van de ongerustheid is hoog. (sg)

Een besmettelijke ziekte, overgebracht door muggen, heerst in de stad. Iedereen blijft binnen. De naamloze held heeft zich eindelijk het bed van de buurvrouw in gekletst als zijn telefoon gaat. De baas van een criminele clan aan de lijn. Hij moet een klus doen. De Mexicaanse auteur Yuri Herrera slaagt er in The transmigration of bodies opnieuw in om binnen een paar pagina’s een onwerkelijke sfeer te scheppen, net als in Signs preceding the end of the world.

Het plot, dat tegen het eind een beetje rammelt, is eigenlijk niet zo belangrijk. Het gaat om de vanzelfsprekendheid waarmee iedereen berust in een maatschappij waarin geweld de norm is. Toeval, onhandigheid, misverstanden – het zijn de belangrijkste oorzaken van de strijd tussen de twee clans. De held heeft de gave om ze met woorden uit elkaars haren te houden. Terwijl hij dus zo snel mogelijk weer met de buurvrouw de koffer in wil duiken.

The transmigration of bodies is een hard-boiled detective in de barrio. Verlaten straten, personages die wel bijnamen hebben maar geen echte, handelingen die alleen maar fatalisme uitstralen. Alles door Herrera in eenvoudige zinnen geschetst. Je vraagt je af hoe hij dat in ’s hemelsnaam voor elkaar krijgt, je met zo weinig middelen meesleuren in zijn wereld.

Er was eens een politicus die grote waarde hechtte aan het Wilhelmus en de daarin vervlechte boodschap dat je én van buitenlandse afkomst kunt zijn, én patriot én op de een of andere manier loyaal aan een ander land, en die een lezing gaf bij Elsevier waarin hij … o wacht, hier gaat geloof ik iets niet helemaal goed.

Sorry, even overnieuw. De politicus herinnerde zich van de vaderlandse gloriedagen dat indertijd een handvol Europeanen eropuit trok om Amerika, Australië en een stuk Afrika duurzaam te ontwrichten. En nu was hij bang dat een handvol negers erin zou slagen hier hetzelfde te doen. Hij vond dat onwenselijk. Aan de vraag of het terecht zou zijn kwam hij niet toe. (sg)

Er zijn mensen die zich niet laten bevrijden omdat ze zich richten op hun godsdienst, de islam, las ik dat een of andere wijsneus gezegd had. Dat zou natuurlijk best kunnen. Je hebt ook mensen die obsessief bezig zijn met de superioriteit van hun ras en daar dan weer niet van losgemaakt willen worden. Of met hun suikerzakjesverzameling, nou ja, ieder zijn meug.

De wijsneus vond dat jammer. De wijsneus zag liever een lekker homogene mensenmoes. Rassenvermenging was het woord dat hij daarvoor gebruikte en waarover zo links en rechts wat mensen zich opwonden. Hij zag hierbij vooral een nobele taak weggelegd voor de Nederlandse vrouwtjes. Het is altijd makkelijker om anderen de opdracht van bevrijder mee te geven dan jezelf. (sg)

Tom Cruise in een vliegtuig, dat is natuurlijk eerder vertoond. Maar in American Made speelt hij een gast die volstrekt niet deugt, heel heel losjes gebaseerd op het levensverhaal van Barry Seal. In werkelijkheid was Seal een drugssmokkelaar die gepakt werd en om aan zijn straf te ontkomen informant werd voor de DEA. In de filmversie wordt hij in een eerder stadium gerecruteerd door de CIA om spionagevluchten te maken en later de contra’s in Nicaragua van wapens te voorzien. Vervolgens bezorgt Seal de wapens bij de Colombiaanse drugsmaffia en neemt hij op de terugweg cocaïne mee.

Enfin, het is allemaal een goede aanleiding voor stunts met vliegtuigen en absurde maar niet onlogische plotwendingen die Seal steeds verder in het nauw drijven. Tom Cruise schmiert er heerlijk op los. Echt memorabele scenes kent de film niet, maar het is twee uur fijn vermaak. Zodra je buiten staat ben je de helft alweer vergeten.

Jesse Klaver huurde een documentairemaker van naam in om zijn campagne vast te leggen. Die documentairemaker dacht: hier zit een echte documentaire in. Hij maakte de documentaire. De Vara wilde hem uitzenden. Toen brak de pleuris uit. Toen zond de Vara de documentaire niet uit. Want niet onafhankelijk gemaakt. Maar als zelfs de Vara niet meer schaamteloze linkse propaganda op de telebuis mag brengen, wie dan nog wel?

Laat dit de les zijn voor de Jessias: stop met dat transparante gedoe. Weiger media te woord te staan, schoffeer ze, houd ze af, passeer ze links en rechts via Facebook en Twitter. Dan komt er vanzelf een onafhankelijke journalist op zijn blote knieën naar je toe en mag je zelf bepalen welke vragen over je poezen zijn toegestaan. (sg)



×