Jezus in de Millinx

342

Gisteren gekregen bij een bijeenkomst van SKIN Rotterdam: ‘Jezus in de Millinx’ van Daniel de Wolf. “Het is geen success story”, waarschuwde Setkin Sies me, toen hij het boekje aan me gaf. Setkin en Daniel zijn beiden jeugdwerkers van Youth for Christ.

In 2001 was de Millinxbuurt de beruchtste wijk van Rotterdam, misschien wel van Nederland. De politie was er niet welkom en werd verjaagd als ze het waagde een van de zeven straten te betreden. Het ergste was in 2001 voorbij, maar het getuigde niettemin van een enorme portie lef van Youth for Christ om juist hier neer te strijken. De organisatie bleek taai genoeg om zich te handhaven en resultaten te boeken in The Mall, zoals haar honk heet. Citaat:

“Onze medewerkers en vrijwilligers zijn bespuugd, bedreigd, (seksueel) geïntimideerd, bekogeld met stenen, barkrukken en biljartballen, bestolen en hun auto’s zijn beschadigd. Sommigen zijn afgehaakt, anderen zijn burnt out geraakt. Slechts zelden tonen jongeren (of ouders) hun waardering voor al het werk dat je doet en zeker niet richting onze trouwe vrijwilligers. Jongeren lijken soms door je handen heen te glippen en vaak lijkt al je werk en inzet voor niets.”

Inmiddels is de Millinx een redelijk normale buurt. Zo normaal dat de gemeente besloot de subsidie voor het project van Daniel en Setkin in te trekken. Tot zich een Godswonder voltrok: vlak voor een plotseling werkbezoek van PvdA-raadsleden meldden de jongeren zich ineens massaal bij ‘The Mall’. De raadsleden waren onder de indruk van alle belangstelling en sturen nu aan op voortbestaan.