Bernlef en de pianoman

772

Een middagje wachten bij een commissievergadering heeft dat wel weer als voordeel dat je wat kunt lezen, in mijn geval het boekenweekgeschenk van Bernlef, ‘De pianoman’, dat een losse reconstructie is van het lot van Andreas Grassl.

Vijftien jaar geleden las ik voor het laatst iets van Bernlef en ik kon tot mijn genoegen vaststellen dat ik in de tussentijd geen belangrijke ontwikkelingen gemist heb. Nog altijd dat spaarzame, stugge proza, dat bij uitstek geschikt is om bonkige mannen neer te zetten. ‘De pianoman’ (waarom niet gewoon ‘Pianoman’?) is een van de betere boekenweekgeschenken van de afgelopen jaren.

Het had nog beter kunnen zijn, als er meer tijd was geweest voor redactie. Op pagina zestig gaat het namelijk stilistisch mis. De scenes in Sheppey Isle Medical Centre zijn losser, rafeliger dan de rest. Misschien heeft Bernlef zich teveel laten afleiden door de documentatie die hij had verzameld. Pas in de laatste drie hoofdstukjes is het uitgebeende proza terug.