De gooi van Tofik

1839

Ik vind het te prijzen dat Tofik Dibi zich kandidaat stelt voor het lijsttrekkerschap van GroenLinks. Niet dat ik van plan ben op hem te stemmen, maar ik kan altijd wel waardering opbrengen voor mensen die hun nek durven uitsteken. Tofik weet dat hij, gezien zijn leeftijd en ervaring, stevige persoonlijke kritiek gaat krijgen, dus dan is zo’n stap nemen niet de weg van de minste weerstand. Iemand kwalijk nemen dat hij ambities heeft, is onzin – het gaat om de manier waarop hij ze tot uiting brengt.

Ik kan niet in de boezem van de fractie kijken, dus wat dit voor de onderlinge verhoudingen betekent, weet ik niet. Ik weet wel dat de strijd op het laatste moment tussen Joost Lagendijk en Kathalijne Buitenweg om het Europese lijsttrekkerschap in 2004 kwaad bloed zette, juist omdat Kathalijne zo lang haar ambities verborgen hield om Joost niet voor het hoofd te stoten. Respectvol en tijdig uitspreken van ambities heeft wat mij betreft de voorkeur. Dan weten je collega’s en de partij waar ze aan toe zijn.

Benieuwd wat Tofik morgen op zijn persconferentie tot inzet van zijn gooi naar nummer 1 maakt. Benieuwd ook hoe de partij (die graag wat te kiezen heeft) daarop gaat reageren. Een referendum is op korte termijn slecht te organiseren en slaat een gat in de verkiezingskas (maar je zult zien dat er weer veel mensen de voorkeur geven aan een intern democratisch hoogstandje boven de campagne om kamerzetels binnen te slepen). Het bomvolle congres van 30 juni mag van mij de doorslag geven.