U gebruikt een verouderde browser. Om die reden werkt deze site wellicht niet naar behoren.Direct naar hoofdinhoud

Alessandro Boffa: You’re an animal, Viskovitz

So there we were on that ice floe, just the two of us, adrift in the polar night. Viskovitz turned and said: Ï’d like you to get our conversation down in black and white.
‘It’s not possible’, I answered. ‘I’m not a typist. I’m not a writer. I’m a penguin. As far as I’m concerned “getting it down in black and white” means making more penguins.’
So instead there I was, a month later, standing still with an egg under my belly, remembering…

Zo begint You’re an animal, Viskovitz, het tot nu toe enige fictieboek van de Italiaanse schrijver Alessandro Boffa. Er schijnt ook een toneelstuk van te zijn. Mij is een raadsel hoe dat kan, want het boek is een collectie dierenfabels met telkens dezelfde karakters, wier lot afhangt van welk dier ze toevallig zijn.

Viskovitz zelf is de tot somberheid geneigde antiheld. Ljuba is zijn ideale geliefde, hoewel hij in de praktijk vaak met Lara of Jana opgescheept zit. Petrovic is zijn grote rivaal, Zucotic en Lopez meelopers die af en toe mogen aantreden. En papa leert hem zijn eerste levenslessen.

Behalve in Viskovitz’ incarnatie als bidsprinkhaan, want die maakt papa niet mee, net zo goed als Viskovitz’ affaire met Ljuba hier niet goed afloopt. Als schorpioenen worden ze samen gelukkig, omdat ze allebei te sterk zijn om de ander te doden. Samen slachten ze de buren af. Viskovitz is een goudvis, een mestkever, een microbe, een varken, een spons, een eland, een leeuw die verliefd wordt op een gazelle. Een heroineverslaafde politiehond, een mier met grootheidswaan. Twintig dieren in totaal.

Stuk voor stuk vermakelijke sprookjes over liefde en dood, maar echt een roman kun je het niet noemen. Een verhalenbundel sec is het evenmin, daarvoor is de onderlinge coherentie weer te groot. Een aanrader voor mensen die graag iets lezen dat ze niet eerder gelezen hebben.


×