Het hele adagium ‘show don’t tell’ lapt Samantha Harvey aan haar laars in Orbital, de roman waarmee ze in 2024 de Booker Prize won. In bij vlagen lyrische bewoordingen beschrijft ze de aarde vanuit het International Space Station. Ze kruipt in de hoofden van de zes bewoners, legt hun kwetsbaarheden bloot. Ze beschrijft de krappe ruimte, de gewichtloosheid. Met evenveel gemak beschrijft ze de angst op de grond, op een Philippijns eiland, voor een typhoon die vanuit de ruimte bijna abstract lijkt.
En het werkt. Dat zit vooral in Harveys extreme taalbeheersing, de afwisseling van de zinnen, dan weer zakelijk en afgemeten, dan weer lange, poëtische passages. Geen van de karakters komt (voor mij) echt tot leven, maar dat geeft niet omdat de eigenlijke hoofdpersoon de aarde is, in al zijn magistrale nietigheid. Indrukwekkend.
