Surgical Ward 9 van Peyami Safa verscheen in het jaar dat Turkije overging van Ottomaans Turks in Arabisch schrift, naar modern Turks in Latijns schrift. Het gaat over een puber met een ernstige botziekte, die daarvan graag genezen wil worden maar moeite heeft om de offers te brengen die de artsen van hem vragen (zoals: loop voortaan met een kruk om je kapotte knie te ontlasten). Ondertussen is hij ook nog tot over zijn oren verliefd op de vier jaar oudere Nüzhet, die op het punt staat uitgehuwelijkt te worden.

Het is een mooi en verdrietig verhaal dat in eigen land als klassieker geldt. Een deel van de lading gaat verloren in de vertaling, licht het nawoord toe. Safa gebruikt soms Ottomaanse en soms Turkse woorden die in het Engels dezelfde vertaling krijgen. Af en toe komt dat verschil even aan de oppervlakte, bijvoorbeeld in de Ottomaanse naam van het ene ziekenhuis en de Turkse naam van een ander, moderner ziekenhuis. Het verhaal over een jongen wiens been misschien geamputeerd moet worden om zijn leven te redden, gaat over veel meer dan alleen die jongen.