Porfolio cultuur: strategie en businessplannen

Dromen van het doolhof

401

In Nederland krijgen we Spaanstalige films meestal onder hun oorspronkelijke titel, of hoogstens de Nederlandse vertaling, niet de Engelse. Maar omdat ‘Pan’s labyrinth’ als zo’n doorslaand succes was in de VS moeten we het nu daarmee doen, niet met het ritmischer ‘El laberinto del fauno’.

De juichende kritieken zijn terecht, heb ik inmiddels mogen vaststellen. Regisseur Guillermo del Toro weet perfect de balans te handhaven tussen de gruwelen van de falangistische jacht op de laatste linkse troepen in het Spanje van 1944, en de fantasieën van een jong meisje dat een sprookjeswereld van elfen, faunen en gruwelijke monsters betreedt.

Kniesoor Jongeneel ergert zich dan weer wel aan de onvolkomenheden in het ‘realistische’ gedeelte van de film. Bijvoorbeeld: als je zonodig het onverdoofd afzetten van een door koudvuur aangestast been wilt laten zien, zet de zaag er dan wel op de juiste plek in, zorg dat de patiënt stevig vastgebonden is en geef hem een houtje tussen zijn tanden, zodat hij zijn tong niet afbijt.

Ararat

De mooiste blik die ik ooit op de Ararat geworpen heb was achterom, vanaf de Iraanse grens. Die grens lag in een zadelpunt tussen twee heuvels en ik zag de machtige witte top langzaam achter de horizon zakken, terwijl ik afdaalde vanaf het douaneterrein naar de taxistandplaats. Het was militair terrein, dus ik durfde geen foto te maken.

In het eerder dit jaar verschenen boek ‘Ararat’ van Frank Westerman komt de berg juist steeds dichterbij. Wat dit boek precies is, valt moeilijk te omschrijven. Jeugdherinneringen, historische beschouwingen, levensvragen en bergbeklimmersavontuur, allemaal komen ze voorbij. Een beetje rommelig lijkt het, met af en toe koddige typo’s (Urbanus in plaats van Uranus), maar toch grijpt alles wonderwel ineen.

Mij zal vooral de enige goede grap van het boek bijblijven, die komt als Westerman en een Oostenrijker erin slagen alle militaire posten te omzeilen en een verboden stukje Ararat aan een nadere inspectie te onderwerpen. Wanneer ze ’s avonds terug zijn, spreekt de campingbaas hen bestraffend toe. Het leger heeft gebeld of het tweetal ‘van hem’ was. De arkzoekers, kleine kinderen zijn het in de ogen van de lokalo’s, onschuldige maar rijke kinderen met een levendige fantasie.

Nothing but the real rhythm ’n blues

388

Kijk, dat is nou het soort publiek dat ik graag zie. Een grijze Surinamer met een brede grijns, vier jonge blondines met huppelneigingen, een meisje met een enorme afro, keurige dames van middelbare leeftijd zittend langs de randen van de zaal, een hindoestaan aan het witbier.

Allemaal waren ze gisteravond op het optreden van soulcoryfee Swamp Dog afgekomen in Waterfront tijdens het festival Nothing but the real rhythm ’n blues. Lekker vette muziek, waarbij meneer Dog zich met graagte tussen het publiek mengde voor wat handen schudden en bear hugs. Ondertussen in de kleine zaal een klassiek stampend rockabilly trio met gitaar, drums en contrabas.

Met pure rhythm ’n blues had het nou niet zo heel erg veel te maken, maar toen ik om één uur naar huis ging, was het nog lang niet afgelopen.

Eindelijk, eindelijk, eindelijk

386

De Rotterdamse gemeenteraad heeft vanavond unaniem besloten 230.000 euro ter beschikking te stellen voor leniging van de financiële nood van Waterfront. Het (momenteel) grootste poppodium van Rotterdam was in zwaar weer beland door de afschaffing van de id-banen.

Inmiddels is de zaak gereorganiseerd en vind ik dat we best trots op onszelf mogen zijn: een structurele bezuiniging van 600.000 euro aan loonsubsidies opgevangen met een eenmalige uitgave van een kwart miljoen. Ieder bedrijf zou ervoor tekenen. Nu deze last wegvalt, kunnen we aan de toekomst werken – waarvoor ik graag verwijs naar het logje van gisteren.

Cultuurweekend: Prix du Port

376

Sachiko Ueyama werd gisteravond de terechte eerste winnaar van de Prix du Port, een samenwerkingsverband van Codarts en het Havenbedrijf Rotterdam, dat zo zijn 75ste verjaardag luister bijzette. Vijf studenten van Codarts streden om de prijs, maar Ueyama zette op een basklarinet die bijna even groot was als zijzelf, de meest complete performance neer.

Een slimme zet van de organisatie was Brigitte Kaandorp als ‘eerste kandidaat’, zodat de jonge muzikanten niet geconfronteerd werden met een zaal die zijn zit nog moest vinden. Ueyama was de oudste van de kandidaten en dat was toch merkbaar in haar optreden. Bij de vier anderen spatte het talent er ook vanaf, maar was de performance nog onvoldragen.

Cultuurweekend: MSLM

372

Vanavond in showroom Mama de opening van MSLM, mode van jonge moslima’s. Er wordt ook een glossy boek over gepresenteerd. MSLM is geproduceerd door Natasa Heydra, een van mijn maatjes uit Studio KO. Dit is wat ze er zelf over te zeggen heeft:

“Een groep jonge modebewuste vrouwen, meestal tweede generatie moslim is binnen onze samenleving steeds duidelijker zichtbaar. MSLM laat de mode van deze groep zien. De meiden groeien op in Nederland, ze zijn Nederlands en deze achergrond zorgt voor een modieuze clash die voor zowel moslima’s als niet-moslima’s nieuwe, interessante vormen en silhouetten oplevert. Designers laten zich erdoor inspireren, gebruiken onderdelen uit de andere cultuur of ontwerpen custom-fit producten. Van traditie tot trendy, van het Midden Oosten tot hier in het Westen.”

Cultuurweekend: Zone 5300

375

Ook nieuw op de leestafel: de nieuwe Zone 5300. Nog altijd maar 5,75 bij de betere boekhandel en dan krijg je een kaft vol strips, cultuur en curiosa. Met deze keer onder andere strips van de Israeliër Koren Shadmi en de Serviër Vladan Nikolic.

Cultuurweekend: Krakatau

Nieuwe Krakatau op de mat, behapbaar als altijd, met veel toegankelijke poëzie. Ook een interview met Rozalie Hirs, die ooit scheikunde studeerde in Twente, maar inmiddels mega op het creatieve pad beland is. Van haar is onder andere het gedicht ‘Wiskunde’:

een vaststaand ding bekijk ik met argusogen
gooi er een woord in (bij wijze van naam
) door een raam (eenheidsoperatie

) op het aardappelveld ligt stuifsneeuw (ochtenddauw
is er niet want het vriest de vlakte staat vast
) straks wuift hij weg smelt in de wind zweeft

de zeppelin boven een lenteveld