Persoonlijke portfolio

Linkse partijen ontfermen zich graag over de minder bedeelden in een samenleving, in een klassiek verbond tussen elite en rafelrand. Dat is mooi. Maar het is ook minder mooi. Al te opzichtige steun aan emanciperende bevolkingsgroepen vermindert namelijk bij die groepen het gevoel van eigenaarschap van het emancipatieproces. GroenLinkse reflexen behoeven bijstelling.

Geschreven voor Bureau De Helling, verschenen in het zomernummer van 2016

In de jaren negentig van de vorige eeuw woonde ik aan de Dordtselaan, ooit een van de sjieke allees van Rotterdam-Zuid, boven een snackbar waarvan de geur permanent in mijn appartement hing. Boven mij woonde een zeeman die er meestal niet was. Was hij er wel, dan hoorde ik iedere stap die hij zette op de kale houten vloer. Daar weer boven zat aanvankelijk een bordeel. Later woonde er een omvangrijke Turkse familie, die herhaaldelijk zoveel rijst door de afvoer spoelde dat deze verstopt raakte. Dan kwam het water bij mij door het plafond. Een keer, toen ik er niet was, trapte de politie mijn voordeur in om de bron van het water te zoeken dat door de vloer de snackbar in druppelde.

Aan de overkant van het portiek woonde een Nederlands gezin, een echtpaar met twee dochters. Hij was een afgekeurde boekhouder, die bijkluste in de videotheek. Zij was prostituée geweest, maar deed nu alleen nog striptease. Samen dreven ze een kleine escortservice. De buurvrouw had een pc gekocht, omdat ze een boek wilde schrijven over ‘het vak’, waar ze vanuit de zorg ingerold was. Het was misschien geen droombaan, maar ze was mensen van dienst, en dat was goed. In elk geval was het niet zielig. Dat wilde ze graag vertellen. In de zomer hield de buurvrouw het portiek nat om te voorkomen dat junks er kwamen chinezen. Wanneer ik op vakantie ging, gaf ik haar de sleutel. Dan gaf ze de plantjes water en maakte ongevraagd schoon.

Lees meer Emancipatie in eigendom

StackExchange is een netwerk van Q&A sites. Je kunt er vragen stellen en hopen dat je antwoord krijgt van experts op het betreffende gebied. Toen ik bezig was mezelf WordPress aan te leren heb ik er veel aan gehad. Dus toen ik halverwege mei wat tijd over had, meldde ik me aan om andermans vragen te beantwoorden en opgedane kennis te delen (klik vooral even om te bekijken hoe zoiets eruit ziet).

Het blijkt iets verslavends te hebben. Niet alleen omdat je in de hiërarchie kunt stijgen doordat medegebruikers je vragen en antwoorden liken, maar ook omdat er een sociaal netwerk aan vasthangt, via een chatfunctie die je pas ontdekt als je wat serieuzer kijkt hoe de site in elkaar zit. Nerds onder elkaar kunnen het erg gezellig hebben, ongeacht of ze nu in Hyderabad, Portland of Reykyavik zitten.

Natuurlijk heb ik weer eens een bezigheid gevonden waar ik niet rijk van ga worden. En het heeft ook iets frustrerends om iedere ochtend bij het inloggen een handvol Indiërs aan te treffen met luie vragen over hun webshop (gelukkig denkt mijn collega in Hyderabad daar hetzelfde over, dus ik hoef niet te denken dat het iets cultureels is of zo). Maar open source software is en blijft een mooie uitvinding die het verdient om werk van te maken.

De Ab Harrewijn Prijs 2016 gaat naar de stichting Here to Support, die educatieve en culturele ondersteuning geeft aan vluchtelingen die geen verblijfsvergunning in Nederland krijgen, maar ook niet kunnen worden uitgezet. De bekendmaking vond plaats op vrijdag 13 mei om 16.30 uur in de Pauluskerk te Rotterdam.

Here to Support verstrekt geen humanitaire zorg, maar richt zich op het zichtbaar, hoorbaar en weerbaar maken van deze groep vluchtelingen. Essentieel is de ervaring van enige controle over het eigen leven. Here to Support zet educatieve en culturele projecten op die het de vluchtelingen in limbo mogelijk moeten maken om te leren, om zich te uiten en om op constructieve wijze aan de toekomst te werken. Op deze manier ondersteunt Here to Support het emancipatorische karakter van het vluchtelingencollectief We Are Here.

Lees verder op de site van de Ab Harrewijn Prijs

Het is ieder jaar weer een vreugde om te organiseren, deze prijs – dit jaar alweer voor de veertiende keer. Alle vijf genomineerden hadden een indrukwekkend verhaal en de kracht om daar een positieve wending aan te geven. In de nazit met de jury gisteren zaten we meteen al vol ideeën voor volgend jaar.

Emmaus Haarzuilens, een van de trouwe sponsors van de Ab Harrewijn Prijs, bestaat vijftig jaar. Dat werd gisteren gevierd. Het gebeurt niet vaak dat een organisatie een receptie geeft, maar dat die aanvoelt als een feestje bij iemand thuis. Alles tot in de puntjes geregeld, maar toch een informele sfeer creëren – het is niet iedereen gegeven. Jammer dat ik wegens een volgend feestje vertrekken moest toen net de pisco sour werd rondgedeeld door de Peruaanse enclave in de gemeenschap.

Mensen kennen Emmaus vooral van de kringloopwinkels overal in het land. Daarachter bevindt zich echter een internationale beweging van mensen die, meestal in woon-werkgemeenschappen, zich ontfermen over hun medemensen. ‘Je bezig niks en hebt alles’ heet het boekje dat ter gelegenheid van het jubileum gemaakt werd. In de afgelopen vijftig jaar maakten zo’n duizend mensen korte of langere tijd deel uit van de gemeenschap. De tweedehands goederen leverden genoeg op om de gemeenschap in stand te houden en ook nog eens 3,5 miljoen euro uit te delen aan projecten. Een bewonderenswaardige prestatie.

Tot een maand of wat geleden heb ik de website waterfront.nl in de lucht gehouden met de volgende tekst: “Het Rotterdamse poppodium WaterFront was tot 1 januari 2009 gevestigd aan de Boompjeskade. Daarna gingen de activiteiten over naar WATT, dat helaas anderhalf jaar later failliet ging. De Stichting Popverzamelgebouw Rotterdam die WaterFront exploiteerde bestaat nog en ontfermt zich over de archieven van WaterFront en WATT. Ze heeft niks te maken met de huidige exploitant van het pand aan de Boompjeskade, die ten onrechte ook de naam WaterFront gebruikt.”

De Stichting Popverzamelgebouw Rotterdam is al twee jaar geleden opgeheven, maar het leek me belangrijk ons te blijven distantiëren van de huidige exploitant. Die deugde namelijk niet. Net nu ik de site heb opgeheven, barst de bom: Miljoenenfraude rond pand Boompjeskade (ook bij AD en NOS). Er zullen de komende dagen nog meer gory details vrijkomen, schat ik zo in.

Lees meer Zogenaamd WaterFront loopt tegen de lamp

Omdat ik niet tevreden was over de snelheid van het framework dat ik gebouwd had om mijn inmiddels bijna twintig WordPress sites mee vorm te geven, ging ik op zoek naar een tool om te analyseren welke delen van mijn code efficiënter zouden kunnen. Zo’n stuk gereedschap (een WordPress plugin, heet dat) bleek niet te bestaan – althans, ik kon hem niet vinden.

Dus heb ik er zelf een geprogrammeerd. Daarmee kon ik de tijd die het framework nodig heeft om een webpagina op te bouwen vanuit de database meer dan halveren. Dat heeft gevolgen voor de snelheid en daarmee ook het energieverbruik van de sites. Kortom, ik was daar wel content mee.

Dus heb ik de tool aangeboden voor opname in de plugin-lijst van WordPress zelf. Tot mijn verbazing werd hij binnen een dag geaccepteerd. Dus is de Theme & Plugin Profiler nu te vinden in de Repository van wordpress.org. Ik heb ook nog een site met wat hulp gebouwd bij wordpress.com. Nu maar afwachten of mensen het weten te vinden.

Hieronder nog wat technische informatie met het oog op zoekmachines.

Lees meer Mijn eerste WordPress plugin geaccepteerd

Bijna 35 jaar geleden kocht ik mijn eerste elpee, Upstairs at Eric’s van Yazoo. Experimentele synthesizermuziek van Vince Clarke, die uit Depeche Mode afkomstig was, in combinatie met de bluesy stem van zijn voormalige klasgenote Alison Moyet. Het kostte me enkele jaren om de plaat (en de enige andere die het duo nog zou maken) helemaal te doorgronden en te waarderen.

Nadat ik op reis in de Verenigde Staten en Japan bijzondere edities op de kop had getikt, ontpopte ik mezelf tot verzamelaar. Om die verzameling bij te houden maakte ik een catalogus, door informatie bijeen te sprokkelen uit mijn eigen collectie en die van enkele andere fanaten. Die discografie staat sinds een jaar of tien online.

Kortom, het werd tijd om die site eens een update te geven. Het paasweekend was daar een mooi moment voor. De Yazoo site ziet er totaal anders uit dan mijn persoonlijke pagina’s, maar wordt zoals al mijn sites aangedreven door hetzelfde, zelfgebouwde WordPress-thema.

Er was natuurlijk al een geweldige trailer, maar gisteravond ging de manifestatie Rotterdam viert de stad pas echt goed van start met de première van het zesluik This is where reconstruction starts tijdens het IFFR. De kwaliteit van de korte films varieerde van matig tot goed en het verband met wederopbouw was niet altijd even helder, maar dat mocht de pret niet drukken.

Het meest betekenende moment kwam helemaal aan het einde, toen de ondertiteling wegviel bij de laatste dialoog in de film van Ying Liang, over een oude man en zijn dochter tijdens de Occupy protesten in Hong Kong. De uitleg van de regisseur zelf was te onverstaanbaar om soelaas te bieden. En zo stapte iedereen met in zijn hoofd een onvoltooid verhaal naar buiten, de onvoltooide stad in.

Krijg nou wat, iemand probeert me een 419-scam in te lokken. Dat is lang geleden. Ik dacht dat ze tegenwoordig wat subtieler waren dan dat ze Google Translate meuk rondstuurden. Enfin, een brede glimlach van nostalgische ontroering verscheen op mijn gezicht en die deel ik graag met u.

Lieve Jongeneel,
Ik ben een advocaat Isaac Mawuvivi Advocaat van de Republiek Togo. Ik heb je hulp nodig om een claim op het geld achtergelaten door mijn overleden cliënt Ingres j.jongeneel zetten, wordt het Fonds geschat op $ 24.100.000 dollar linksaf bij de bank, ik heb je hulp nodig, zodat we de claim geld kan zetten, zodat dat geld kunnen voordat de bank in beslag nemen van het Fonds worden overgebracht naar uw bankrekening.
Ben contact met u omdat u en wijlen mijn cliënt hebben dezelfde achternaam, dus als je geïnteresseerd bent om me te helpen weer terug naar mij via mijn prive e-mail zijn isaacmawuvivichambersto@hotmail.com

Lees meer Geweldige 419-scam: linksaf bij de bank

In het kader van Rotterdam Culturele Hoofdstad 2001 voerde ik ooit de eindredactie over boekjes met stadsverhalen uit tien Rotterdamse wijken: Spangen, Bospolder-Tussendijken, Pendrecht, Bloemhof, Noordereiland, Afrikaanderwijk, Vreewijk, Delfshaven, Bergpolder en Oude Noorden. Ze werden indertijd verspreid via museumwoningen in de stad.

Onlangs las ik ze weer eens door, omdat we met Rotown Magic een cultuurplanaanvraag aan het schrijven zijn waarin verhalen uit de stad een belangrijke rol spelen. Met festivals, talkshows en gesprekken willen we vier jaar lang een beeldend en literair portret van Rotterdam schetsen. Daarover later meer.

Lees meer Stadsverhalen: parels uit de stad