Ik heb altijd gedaan wat ik belangrijk vond. Romans schrijven staat bovenaan, maar ik houd ook van reizen en programmeren met PHP/WordPress. Ik heb een hart voor mijn stad, Rotterdam, en het sociale en kerkelijke leven daarin.
Aan voorspellingen ga ik me niet wagen, behalve dat 2017 ondanks alle omineuze voortekenen waarschijnlijk een behoorlijk gewoon jaar zal blijken te zijn, waarin Nederland weer eens de meest rampzalige dansen van honger, armoede en oorlog ontspringt. Maak er wat van!
Zoals ik eerder al vertelde, ben ik ergens dit voorjaar actief geworden op StackExchange, een netwerk van gemeenschappen die elkaar op weg helpen met vragen over van alles en nog wat, van theologie tot software. In mijn geval WordPress, de open source software die de motor achter menige website is (ik had al langer een account, maar gebruikte dat alleen passief).
Het model van StackExchange is een prachtig voorbeeld van gamification om participatie te bevorderen en te belonen. Je rijst in de rangen door anderen te helpen, om precies te zijn door vragen te stellen die anderen interessant vinden, en antwoorden te geven waar anderen iets aan hebben. Een stelsel van buttons beloont specifiek gedrag, variërend van een gevatte opmerking maken bij een vraag of het signaleren van spam tot het corrigeren van de grammatica en code-layout om andermans bijdragen leesbaarder te maken of het aantrekken van nieuwe bezoekers (als u massaal op een van onderstaande linkjes klikt, zit er voor mij een bronzen button in). Het systeem zorgt ervoor dat degenen die zich het meest dienstbaar opstellen aan de gemeenschap vanzelf de leiders ervan zijn.
Afgelopen zomer was ik voor het eerst in ruim tien jaar terug in Tomohon, een dorp (inmiddels een stad) in de Minahasa, een christelijk gebied in het noorden van het Indonesische eiland Sulawesi. Om vijf uur ’s ochtends werd ik uit mijn bed gebruld door de plaatselijke kerk. De kerk deed dat om de moskee voor te zijn.
Veertig jaar geleden, toen ik er als kind opgroeide, was dit ondenkbaar. Tomohon was christelijk gebied en het handjevol moslims hield zich koest. Nu zijn er meer moslims. Het gaat namelijk goed met de Minahasa en dus zijn er arbeiders nodig. Dat was vroeger al zo. Ons personeel kwam ook van het moslimdeel van Sulawesi.
De rivaliteit tussen christenen en moslims was hét gespreksitem. De taxichauffeur op het vliegveld was de eerste. “Wij Minahassers moeten meer kinderen maken, want anders worden we een minderheid”, begon hij te oreren zodra hij doorhad dat ik de taal sprak.
Als vervolg op “het blogje” (dank, dank voor al uw clicks en shares) vroeg de Volkskrant me om het op video te herhalen. Kort, uiteraard, maar niet met minder plezier. Hier:
Het filmpje maakt onderdeel uit van een special over identiteit, op de site en in de papieren krant.
Ophef! Er ging een gerucht dat de NPO in een spotje ‘december’ zou zeggen in plaats van ‘Kerst’. Allerlei types over de rooie, want verkwanseling van de Nederlandse cultuur en zo. Terwijl Kerst al lang verkwanseld is, aan de heidenen (die “Kerst” nu met evenveel gemak als hefboom gebruiken om moslims ervoor aansprakelijk te stellen). Laat me even uw geheugen opfrissen:
Vanaf 1 januari ontvangt stichting Rotown Magic, waar ik de trotse, onbezoldige voorzitter annex zakelijk leider van ben, structurele subsidie van de gemeente Rotterdam. De brief met voorwaarden kwam onlangs binnen. Er zijn de gebruikelijke voorwaarden: jaarplan, jaarbegroting, jaarrekening, enzovoort. En we moeten zorgen dat onze vrijwilligers een Verklaring Omtrent Gedrag hebben. Ik citeer:
Indien u werkt met vrijwilligers, dan dienen zij te beschikken over een geldige Verklaring Omtrent Gedrag (VOG) welke bij de eerste aanvang van de werkzaamheden niet ouder mag zijn dan 3 maanden en welke een geldigheid heeft tot 3 jaar na afgifte. Deze verplichting geldt niet voor vrijwilligers die eenmalige activiteiten uitvoeren. Zie voor meer informatie www.rotterdam.nl/subsidies.
Het eerste wat mij – en u waarschijnlijk ook – opvalt is dat deze verplichting alleen geldt voor vrijwilligers. Betaalde krachten hebben hem kennelijk niet nodig. Aangezien een VOG voor iemand aanvragen 33,85 euro kost, kun je hem beter 30 euro geven en zeggen dat hij die moet opgeven bij de inkomstenbelasting. Dat is goedkoper en het scheelt administratieve rompslomp.
Welnu, de rant is de seculiere variant van een ouderwets Hollands genre, namelijk de donderpreek. De spreker strooit in een strakke monoloog de toorn des Heren uit over zijn gehoor. De toegesprokene is zondig, en zal dat weten. Redding is slechts mogelijk indien men tot inkeer komt en zijn leven betert. Met de brenger van het Woord valt niet te onderhandelen. Zijn gelijk is onwrikbaar.
De rant heeft wel wat extra vormeisen, bovenop de eloquentie. De belangrijkste daarvan is humor. Er mag wel iets doorschemeren van de postmoderne nieuwlichterij die zelfs van de strengste dominee enige relativeringsvermogen verlangt. Die humor mag echter niet ten koste gaan van de dwingendheid van de boodschap. De rant is geen farce. Ook lezers zonder gevoel voor humor krijgen de moraal in het gezicht geduwd. De woede is gespeeld, maar tegelijkertijd doodserieus. De spreker wil immers iets bereiken. Zijn gehoor moet iets gaan doen.
Aanstaande woensdag mag Rotterdam naar de stembus voor een referendum over de Woonvisie. Dat gaat over van alles en nog wat, maar is vernauwd tot de vraag of er 20.000 goedkope woningen gesloopt moeten worden. Omdat ik de strijd eromheen nogal gepolariseerd vond en de Vers Beton Kieswijzer geen soelaas bood, besloot ik de Woonvisie zelf maar te lezen. En kwam tot de conclusie dat er helemaal geen 20.000 woningen gesloopt gaan worden. De ambitie is er wel, maar de middelen zijn er niet. Pakt u hem er maar even bij (pdf).
We gaan meteen naar figuur 5 op pagina 71. Wat u hier in de kolommen 2014 en 2030 ziet, is de afname met 20.000 van de totale voorraad goedkope woningen. De corporaties stoten 24.000 woningen af, de particuliere verhuur daalt met 3.500 en dat wordt deels gecompenseerd door een toename van 7.500 particuliere koopwoningen. Dat is opmerkelijk, want elders in de Woonvisie wordt de particuliere koop in het onderste segment als een risico aangewezen: eigenaren hebben vaak niet de middelen om hun huis goed te onderhouden. De corporaties moeten zich daar juist meer tegenaan bemoeien in plaats van ze afstoten.
Lees verder Woonvisie of niet: er worden geen 20.000 woningen gesloopt in Rotterdam
Gisteren werd dan eindelijk het forensische rapport gepresenteerd over de beerput van acht miljoen in het voormalige WaterFront pand. Helaas mag ik het rapport zelf niet inzien, maar de samenvattende brief van het college aan de raad (pdf) is al schokkend genoeg. Er werd geen huur betaald, maar wel kwistig bij de gemeente gedeclareerd voor niet uitgevoerde verbouwingen. Tenminste twee ambtenaren hebben actief aan de fraude meegewerkt, negen anderen zijn in elk geval passief betrokken geweest. Leidinggevenden die lont roken, vroegen niet door. De meest verbijsterende alinea uit de collegebrief is echter deze:
Het rapport van SVB Forensics BV geeft een feitelijk antwoord op de vraag wat er is gebeurd en hoe het heeft kunnen gebeuren. Er is nadrukkelijk aan de faciliterende ambtenaren van de afdeling Vastgoed gevraagd naar de reden of motief achter hun handelen. Op die vraag hebben de onderzoekers geen antwoord gekregen. In de gesprekken en uit het digitaal onderzoek zijn geen doorslaggevende feiten of omstandigheden naar voren gekomen die het motief voor hun handelen inzichtelijk maken. Deze vraag hangt als een mist over het rapport en maakt de uitkomsten op dit punt buitengewoon onbevredigend.
Linkse partijen ontfermen zich graag over de minder bedeelden in een samenleving, in een klassiek verbond tussen elite en rafelrand. Dat is mooi. Maar het is ook minder mooi. Al te opzichtige steun aan emanciperende bevolkingsgroepen vermindert namelijk bij die groepen het gevoel van eigenaarschap van het emancipatieproces. GroenLinkse reflexen behoeven bijstelling.
In de jaren negentig van de vorige eeuw woonde ik aan de Dordtselaan, ooit een van de sjieke allees van Rotterdam-Zuid, boven een snackbar waarvan de geur permanent in mijn appartement hing. Boven mij woonde een zeeman die er meestal niet was. Was hij er wel, dan hoorde ik iedere stap die hij zette op de kale houten vloer. Daar weer boven zat aanvankelijk een bordeel. Later woonde er een omvangrijke Turkse familie, die herhaaldelijk zoveel rijst door de afvoer spoelde dat deze verstopt raakte. Dan kwam het water bij mij door het plafond. Een keer, toen ik er niet was, trapte de politie mijn voordeur in om de bron van het water te zoeken dat door de vloer de snackbar in druppelde.
Offenses van Constance Debré gaat over een moord om 450 euro. De dader is bekend, het motief ook: hij had geld nodig om zijn drugdealer ... »»»Constance Debré: Offenses
Het klonk interessant: een schrijver die de voetstappen traceert van een jonge Gambiaanse immigrant, die zichzelf verdrinkt in Venetië. De manier waarop Khalid Lyamlahy het ... »»»Khalid Lyamlahy: Venice Requiem
De eerste paar pagina's van Cove verwachtte ik een zware kluif. Auteur Cynan Jones serveerde poëtische fragmenten die erop duidden dat je deze novelle bij ... »»»Cynan Jones: Cove
Ik kreeg, via mijn Rotown Magic adres, fanmail van een zekere Mia Becker, over mijn roman Magda is overal. De eerste zin vleide me, de ... »»»AI slop over Magda
Krap een jaar geleden las ik een bundel met Bengaalse korte verhalen. Nu was het de beurt aan Japan: The Penguin Book of Japanese Short ... »»»The Penguin Book of Japanese Short Stories
De omzwervingen van Steven Severijn is zo'n strip waar ik nostalgische gevoelens bij heb. Spannende avonturen van een jongetje dat rond het begin van de ... »»»De omzwervingen van Steven Severijn