De lancering van oude rot Bram van Ojik op nr 2 van de kandidatenlijst voor GroenLinks was een grote verrassing. Maar toch ook weer niet. De kandidatencommissie was op pad gestuurd met de boodschap een potentiële opvolger voor Jolande Sap te vinden en in de huidige fractie zat die niet, had de lijsttrekkersverkiezing al duidelijk gemaakt.

De mineur waar de partij in zit, heeft ze zichzelf in den breedte aangedaan. Dat kan Jolande niet aangewreven worden. Maar als de verkiezingsuitslag werkelijk desastreus is, zal ze weinig keus hebben dan aftreden. Er is dus een kans dat Van Ojik snel aan de bak moet. Dat kan hij alleen met een mandaat van de leden. Logisch dus dat hij alleen voor de plekken 2 t/m 4 beschikbaar is.

Nu maar hopen dat het congres dat zaterdag ook ziet en niet in haar enthousiasme al het jonge bloed naar boven schuift (en de Amsterdammers natuurlijk).

Naast enkele stevige missers bevatten de drie pagina’s die de papieren Volkskrant vanochtend aan de affaire Dibi wijdde, ook een trieste waarheid: als de Twitters exploderen, zijn procedures niet meer relevant. Het congres van GroenLinks kan duizend keer vaststellen hoe de lijsttrekker gekozen moet worden, als @FemkeHalsema zegt dat het anders moet, dan is dat zo.

Twitter is een nuttig verlengstuk van de achterkamers waarin de zwaarste politieke beslissingen vallen, die over cruciale beleidsbeslissingen en poppetjes. Omdat het medium zich niet leent voor argumenten, maar alleen voor stellingen, is het bij uitstek geschikt om aan de onderbuik te kriebelen. Als je door je publicitaire macht in staat bent de beeldvorming rond de partij naar je hand te zetten, wordt je opinie vanzelf relevanter.

Lees verder De achterkamers van Twitter

Nog maar drie maanden geleden stelde het GroenLinks congres een procedure vast voor het kiezen van een lijsttrekker. Iedereen blij. Nu is het allemaal wat minder soepel verlopen en wordt er alweer geroepen dat het anders moet. Maar als je drie maanden geleden niet kon voorzien wat er nu gebeurd is, waarom zou je dan nu wel kunnen voorzien dat een andere procedure de volgende eventualiteiten ondervangt?

Iedere procedure heeft zijn voors en tegens. Je stelt ze op een rustig moment vast om in hectische tijden als houvast te dienen. De problemen ontstaan als je ze in de hectiek loslaat. Dat is wat in het gedoe rond Tofik Dibi is gebeurd. Als iedereen gewoon zijn kalmte en waardigheid behouden had, was er niks aan de hand geweest.

De geschillencommissie is dan ook keihard in haar oordeel. De fatsoensnormen zijn verre overschreden. Ik vertaal het maar even beeldend in mijn eigen woorden: een op hol geslagen kudde partijmastodonten vertrapte de procedures en klaagde vervolgens over de ontstane chaos. In naam van het partijbelang werd dat belang effectief geschaad. Ik mag hopen dat na de golf van schaamte-tweets, sms’jes, voicemails en wat dies meer zij, nu een golf van sorry’s door de partij gaat.

Ik vind het te prijzen dat Tofik Dibi zich kandidaat stelt voor het lijsttrekkerschap van GroenLinks. Niet dat ik van plan ben op hem te stemmen, maar ik kan altijd wel waardering opbrengen voor mensen die hun nek durven uitsteken. Tofik weet dat hij, gezien zijn leeftijd en ervaring, stevige persoonlijke kritiek gaat krijgen, dus dan is zo’n stap nemen niet de weg van de minste weerstand. Iemand kwalijk nemen dat hij ambities heeft, is onzin – het gaat om de manier waarop hij ze tot uiting brengt.

Lees verder De gooi van Tofik

Eindelijk macht! Geholpen door de omstandigheden heeft Jolande Sap iets bereikt dat geen enkele GroenLinks leider ooit voor elkaar heeft gekregen: met het mes op tafel concessies afdwingen bij het kabinet. GroenLinks heeft eerder dingen bereikt, maar daarbij speelde goodwill van andere partijen doorgaans een grote rol.

Door vanaf de linkerflank aan te schuiven, slaagde Jolande erin de VVD een grote hoeveelheid concessies door de strot te duwen. Daarbij geholpen door een afwezige PvdA, die zichzelf buitenspel zette uit angst voor de SP. Ik snap wel dat Jolande de PvdA graag aan boord wilde, maar we hoeven niet rouwig te zijn dat dit niet gelukt is. GroenLinks zou meteen overbodig geworden zijn, de groene componenten zouden niet in het akkoord hebben gezeten en Samsom zou de successen voor de onderkant geclaimd hebben van een akkoord dat er bijna hetzelfde uitgezien zou hebben (leer mij de principes van de PvdA kennen).

Lees verder Dikke complimenten voor Jolande Sap

God is dood en wordt nog steeds node gemist. Bondiger kan ik Dick Pels’ artikel ‘Naar een vrijzinnig paternalisme‘ niet samenvatten. Omdat die referentie aan Friedrich Nietzsche vaak verkeerd begrepen wordt, geeft ik nog even het volledige citaat uit De Vrolijke Wetenschap:

‘God is dood en blijft dood, en wij hebben hem vermoord! Hoe kunnen wij ons troosten, moordenaars aller moordenaars?!’

Uit Nietzsches aforisme spreekt eerder wanhoop dan bevrijding. Fjodor Dostojevski zette de intellectuele punt op de i in De gebroeders Karamazov:

‘Als God dood is, is alles geoorloofd.’

Lees verder Samen kleien aan een nieuwe God