Kijk, dat geeft nou eens een gevoel van invloed: de elektronen van mijn vorige blogje waren nauwelijks droog of de kamerfractie hakte de knoop door: GroenLinks steunt de missie naar Afghanistan. Hoewel ik zelf geen voorstander ben, begrijp ik de afwegingen van de fractie wel.

Nu komt er uiteraard een protestcircus op gang binnen de partij, met een tumultueus congres volgende week zaterdag, dat eigenlijk over de senaatslijst zou moeten gaan. Ik kondig nu alvast aan dat ik, net als bij de eerste Afghanistandiscussie, niet meedoe aan moties die de fractie tot de orde roepen. Het was een moeilijke beslissing, ik ben het er niet mee eens (maar ben ook onvoldoende op de hoogte), maar ze is verdedigbaar binnen het mandaat dat de fractie van de partij gekregen heeft.

Lees verder GroenLinks ‘mee’ naar Afghanistan

Met alle respect, maar het begint er toch een beetje op te lijken dat Jolande Sap zich in haar eerste grote debat als fractievoorzitter in de nesten aan het werken is. Gevangen tussen een onwillige achterban, die niets meer met militaire actie in Afghanistan te maken wil hebben, een een committment om het land niet in de steek te laten, neemt ze haar toevlucht tot het stellen van voorwaarden.

De getrainde politie-agenten mogen niet ingezet worden voor offensieve taken. De regering moet daar een contract voor afsluiten met de Afghanen en vervolgens aan GroenLinks garanderen dat ze sancties zal opleggen aan de Afghanen als die zich er niet aan houden. Jolande wil ook een verzekering dat de F16 ‘zeer terughoudend’ ingezet zullen worden. Dat is vragen om ellende. Want zelfs al krijg je al die garanties, wat is daar dan de werkelijke waarde van? Ik zou zeggen: nakko.

Lees verder Trap er niet in, Jolande

De mogelijke nieuwe Afghanistan-missie is niet populair bij de Nederlandse bevolking. De GroenLinks-fractie in de Tweede Kamer twijfelt nog, ook na de ledenbijeenkomst van gisteravond, waar een meerderheid tegen was. Tijd voor mijn duit in het zakje.

GroenLinks heeft ooit de eerste oorlog in Afghanistan gesteund, met name omdat Farah Karimi in het land geweest was en vond dat de bevolking zo leed onder de taliban, dat geweld gerechtvaardigd was voor een regime change. Dat initiële groen licht had als gevolg dat de partij steun verleende aan een oorlog die steeds intensiever werd, totdat ze niet meer verdedigbaar was en GroenLinks alsnog zijn steun introk. Dat is een belangrijke les: je zegt tegen meer ja dan je denkt.

Lees verder GroenLinks en de Afghaanse twijfels