Archief van microcolumns over actuele politiek

Pegida demonstreert graag in de buurt van moskeeën. Kennelijk verkeert men in de veronderstelling dat met name moslims gewaarschuwd dienen te worden tegen het naderende onheil der islamisering. Ik snap die redenering niet helemaal, maar soit. Er komt vaak heibel van. Afgelopen weekend werd de complete alt-meute afgevoerd in een poging klappen op te lopen bij een Eindhovense moskee waar dat vorige week niet gelukt was.

Enfin, wat ik mij dus afvroeg: kunnen we niet een mobiele lokmoskee bouwen, compleet met een over-the-top haatimam waarvan Mister Varkensbeuling en zijn pierewaaiers helemaal door het adrenalineplafond klappen? Dat wanneer ze een demo aankondigen, je als burgemeester tussen neus en lippen door kunt zeggen: ‘Nou ja, zo lang ze maar niet bij die moskee gaan barbecuen’. Ik durf te wedden dat ze er jarenlang intrappen. (sg)

Afgelopen weekend hield de Thierry Jugend een toogdag om hun Führer te bewieroken (ik snap niet waarom u nu ‘Godwin’ denkt – het zijn gewone Duitse woorden, die mij geen enkele assiociatie met de Tweede Wereldoorlog oproepen). Bij die gelegenheid sprak de puppyführer het soort woorden dat ook wel eens door fascisten gebezigd wordt. Dat zegt natuurlijk niks. Fascisten zeggen ook wel eens ‘ober, twee bier, alstublieft’ en dat is evenmin een reden om iedere bierkelder verdacht te maken.

Enfin, wat ik wil zeggen: wilt u nou eindelijk eens ophouden met de vaderlandse alt-right ‘fascisten’ te noemen? De correcte term is ‘falangist’. Fascisten schermen niet met joods-christelijke poespas. De combinatie van zieligdoenerij, melodramatisch gedweep met religieuze roots en een neiging anderen het licht in de ogen niet te gunnen, heet falangisme. Dat wilde ik even zeggen. Dankuwel. (sg)

Twee partijen die uitstralen dat Europa niet zo nodig hoeft van hen, doen het voorkomen alsof de komende Europese verkiezingen erover gaan wie van hen de grootste Nederlandse delegatie gaat leveren aan in Brussel minder relevante fracties. De Vaasjesman en Bozo Borealis slagen erin de aandacht van relevante Europese thema’s af te leiden naar hun haantjesparade, nadat eerder al de tomatenpartij haar diepe geloof in de persoonlijke aanval etaleerde.

De vraag is nu of Vaas en Bozo op televisie of Facebook met elkaar in debat moeten en wie het mag modereren. Ik zou zeggen: laat ze lekker op Vkontakte aan de slag gaan met Ridder Dion als scheidsrechter. Dan doe we in Nederland gewoon een christen- en sociaaldemocraat op televisie. Fracties die er toe doen in Europa en die in staat zijn inhoudelijk te debatteren. Hoort u iemand ‘daar kijkt geen hond naar’ roepen, dan weet u meteen wat de prioriteit van de vaderlandse treurbuis is. (sg)

De VPRO deed een uitzending over de ramadan. Niet al te braaf, want anders valt het niemand op. En ja hoor, de kleinburgers van Nederland stonden onmiddellijk op hun achterste benen. Alle grenzen van het vaderlandse fatsoen werden overschreden! De VPRO zette de Nederlandse cultuur op de helling! Een enkeling haalde weemoedig herinneringen op aan de tijd toen de VPRO voor het eerst blote borsten op de treurbuis liet zien.

Ik lag dubbel. Niets is zo tekenend voor de kleinburger als nostalgie naar de uitgewerkte provocaties jegens zijn grootouders. Zijn ze eindelijk gewend aan die schreef, stapt die dekselse omroep over een nieuwe heen. De VPRO is altijd links en politiek incorrect geweest. Dat uit zich nu in het kietelen van conservatief Nederland met hoofddoekjes in plaats van tieten. Maar de essentie is hetzelfde. (sg)

Een handvol gele hesjes mocht op bezoek bij de premier in het torentje. Een van hen weigerde hem de hand te schudden. Vervolgens ging het daarover, niet over het onderwerp van gesprek. Anderen vroegen zich af waarom een handvol boosburgers wel werd toegelaten tot het epicentrum van onze regering en serieuze demonstranten niet. Men rekende dit de premier aan.

Ik snap het wel. Dit soort gesprekken zijn voor de premier een verzetje. Serieus georganiseerde demonstranten willen een serieus gesprek. Daarvoor moeten ze bij de vakminister zijn. Die gaat de premier niet passeren door in zijn torentje verwachtingen te wekken. Wat wel kan: gezellig een beetje babbelen met hardnekkige hesjes of begeesterde scholieren. Staat leuk qua stukje contact naar de burger toe. En daarna weer aan het werk. (sg)

Er dreigt een populaire presentator te vertrekken bij de publieke omroep. Het commerciële geld lonkt, meer nog dan bij de socialisten die hem nu employeren. Zonder zijn uitzonderlijke talent is de NPO ten dode opgeschreven, ongeveer zoals Ajax nooit meer wat geworden is sinds het vertrek van Klaas Jan Huntelaar naar Real Madrid. Een club is nu eenmaal niks zonder scorende spits.

Ik deel het defaitisme. Ik denk dat de publieke omroep maar het beste de handdoek in de ring kan gooien en zich terugtrekken op één zender met kernkwaliteiten: nieuws voor verschillende niveaus van belangstelling, reportages uit het land en af en toe een toespraak van de vorst. Ik denk dat je met het resterende talent een eind kunt komen om dat te maken. (sg)

De swimsuit editie van Sports Illustrated heeft een traditie hoog te houden. Ranke modellen gekleed in net genoeg stof om het niet obsceen te maken, maar ook weer niet zoveel dat iedereen het betamelijk vindt. Dit jaar is de ophef, sorry “gemengde reacties”, anders. Supermodel Halima Aden, die ook als eerste met een hoofddoek op de cover van Vogue stond, verschijnt in burkini.

Enfin, wij maken heden dus de islamisering van de lustgevoelens mee. Sla je als boreale man de SI open in de verwachting van lekkere welvingen, zijn die welvingen ineens voorzien van een strakke laag lycra. Duisternis daalt neer over het avondland. Maar goed, het blijft natuurlijk een vrouw in lycra, dus aan de overzijde klinkt eveneens boegeroep. Ook voor de eerzaamheid der moslima’s is het een zwarte dag. En Halima maar shinen. (sg)

Ze gingen met z’n tweeën een rechtse partij oprichten volgens het klassieke model: leuke voordeeltjes voor het grote bedrijfsleven ten koste van sociale wetgeving, en als de mensen gaan morren zeggen we dat het de schuld is van links en/of de achterlijke buitenlanders. Dat ging lekker. Tot de handelsreiziger in voordeeltjes erachter kwam dat zijn vriend dat over die buitenlanders werkelijk meende. Dat was niet de bedoeling.

Toen kwam er hommeles. Mensen begonnen als een dolle over elkaar te kakelen. Omstanders vermaakten zich: dit was ander gekakel dan men toch al van het duo en hun entourage gewend was. Men trok onflatteuze vergelijkingen met de partijen van die kale en van de peroxideman. Het leek haast een wetmatigheid. Als je types met een grote bek bij elkaar zet, jagen ze eerst de buitenwacht de stuipen op het lijf met hun bombast, maar uiteindelijk gaan ze ook elkaar voor rotte vis uitmaken. (sg)

In Parijs brandde een iconische kerk af. Daar zal dit jaar geen Pasen gevierd worden. Een enkeling begon likkebaardend aan het betoog dat dit zijn stookpaardje bevestigde over de joods-christelijke teloorgang, die dan wel door de moslims dan wel door de eigen elites bewerkstelligd wordt (daar is men in die kringen nog niet uit, of de islam een zelfstandige vernietingskracht is of slechts een instrument in handen van de westerse bovenklasse).

Enfin, het vuur greep om zich heen, maar de belangrijkste kunstschatten werden gered en de hoofdconstructie bleef fier overeind staan. Ik zag een metafoor voor iets anders. Je kunt stoken wat je wilt, en je kunt bij vlagen succes hebben met je self fulfilling prophecy van de ondergang, maar het bouwwerk zal blijven staan en sneller hersteld worden dan je kunt bevroeden. Dat is waar het Paasverhaal over gaat. (sg)

We vervelen ons, mopperden de bewoners van het land dat net weer een stukje gelukkiger was geworden, straks valt er helemaal niks meer te mopperen en wat moeten we dan? Toen kwamen er verkiezingen. Er was een debat met saaie mannen. Maar er was er eentje, die met de manische blik en het onrustige neusschot, die was niet saai. Alle anderen hadden de schurft aan hem, dat kon je zo zien. Die moesten ze hebben! Die zou wel wat reuring in de tent brengen!

De uilenman had natuurlijk rare standpunten, en ze wilden best in de krant zeggen dat ze die niet kenden of het er matig mee eens waren, maar dat deed er uiteindelijk niet toe. Beteuterde gezichten wilden ze zien bij de anderen. Dat was nog eens lachen! En als het land dan een stukje wiebeliger bestuurd werd, ach, dan zakten ze maar een paar plaatsjes op die ranglijst. Geluk hadden ze zat, vermaak was wat ze ontbeerden. (sg)