Aan het eind van Bijna vijftig en nog steeds niets bereikt laat Daniël Dee zijn vriend C, die hier Marcel heet, het boek alvast afkraken: “weinig verheffend of verrassend … verhalen zonder plot of pointe … klagen over futiele ongemakken … in een stijl die het midden houdt tussen oeverloze breedsprakigheid en Rotterdamse no-nonsense.” Het is een pijnlijke recensie, vooral omdat die niet ver bezijden de waarheid is.

Zo is er wel meer pijnlijk en niet ver bezijden de waarheid aan dit boek. Daniël Dee schrijft openhartig over zijn scheiding, gebrekkige omgang met zijn kinderen, alcoholisme, nieuwe liefde en onmacht op allerlei andere vlakken. De etalage waarin Dee zijn tekortkomingen legt, maakt je als lezer tot een wat ongemakkelijke voyeur. Tegelijkertijd heb je soms het gevoel dat je ook niet verder komt dan de etalage, dat het je niet vergund is een blik in de winkel zelf te werpen.

NB: De vorige keer zat ik nog wat verstopt in Dee’s roman, maar deze keer passeer ik onder eigen naam de revu (op pagina 189), dus valt er aan mijn betrokkenheid niets te ontkennen.

Precies vier weken geleden was ik voor het eerst weer eens in een kroeg, voor de presentatie van De geschiedenis van Marthe, het tweede deel van een tweeluik dat begon met De echo van mijn voetstappen. Inmiddels heb ik ze gelezen. Daniël Dee schetst in beide een Rotterdam dat tegelijkertijd rauwrealistisch en onwerkelijk is.

De eerste roman speelt zich af in een ontvolkt Bospolder-Tussendijken. De hoofdpersoon wordt wakker, de wijk is een eiland geworden en behalve hij is er niemand meer. Zijn plundertochten door de wijk om aan eten te komen, worden afgewisseld met korte verhalen. De tweede roman heeft een wat grotere actieradius in de stad. De hoofdpersoon verdient geld aan zijn gave om met doden te praten, maar dan komt er een serieuze zaak op zijn pad die alles op scherp zet.

Lees verder Twee romans van Daniël Dee