Onveilig Bluetooth

000a33

De batterij van mijn mobieltje was kassiewijle. Dus ging ik naar de mobieltjeswinkel voor een nieuwe en wat ik al vermoedde werd bewaarheid: een enthousiaste verkoper stelde mij voor de keuze om ofwel veertig euro neer te tellen voor een nieuwe batterij ofwel geheel gratis een nieuwe telefoon mee te nemen, als ik eventjes voor twee jaar bijtekende bij mijn huidige belboer. Ik koos voor het laatste.

‘U kunt kiezen uit alle mobieltjes in die vitrine.’

‘Da’s mooi. Ik wil er eentje waarmee ik kan bellen.’

Lees verder Onveilig Bluetooth

Eindelijk gehackt

000a32

Het was laat in de avond, ik had net een artikel afgerond, checkte nog voor een laatste keer mijn mail en probeerde mijn computer uit te schakelen. Een grijs schermpje sprong naar voren. ‘Er is één gebruiker verbonden met uw computer’, stond er. In een klap was ik weer helemaal wakker, als Neo aan het begin van The Matrix.

Het was zo ver. Op dit moment had ik zitten wachten sinds ik mijn adsl-aansluiting installeerde. Iemand zat van een afstandje onuitgenodigd op mijn computer rond te neuzen. Snel annuleerde ik de afsluitprocedure en gooide alle metertjes open om te kijken wat mijn hacker aan het doen was.

Lees verder Eindelijk gehackt

Totalitaire technocratie

000a31

Een poosje geleden had het tijdschrift Newsweek een koffiedikspecial over de beste landen ter wereld. Nederland kwam daar uit als het beste land om een idealist te zijn zonder de realiteit uit het oog te verliezen. China kreeg twee pagina’s als het beste land om een technocraat te zijn. Dat laatste intrigeerde mij natuurlijk mateloos.

Lees verder Totalitaire technocratie

Bam bam, my baby shot me down

‘Welcom to Bam’ stond er nog altijd op een vrolijk bord bij het binnenrijden van de stad, een mooi plaatje erbij van de beroemde citadel. Die citadel, opgetrokken uit bakstenen bijeengehouden door stro en modder, was nu weg, net als de rest van de stad, sinds de aardbeving van een half jaar geleden, die aan 20.000 mensen het leven kostte.

Niemand vertelt je ooit hoe een stad er een half jaar na een aardbeving eruit ziet, als het werk van de medici en doodgravers gedaan is, en de ingenieurs aan de beurt zijn. Ik wist dus niet wat me te wachten stond toen ik me door een oude bus liet afzetten op de rotonde aan de rand van de stad – het busstation bestond niet meer.

Lees verder Bam bam, my baby shot me down

Skepsis en hypercorrectie

000a29

De internationale ufogemeenschap bestaat uit twee soorten lieden: zij die in buitenaardse aanwezigheid geloven en zij die hun dat plezier misgunnen. De gemoederen kunnen onderling logischerwijs flink verhit raken. En, zoals dat gaat bij oorlogen, de waarheid is dan vaak het eerste slachtoffer.

Lees verder Skepsis en hypercorrectie

Siliconen, piercings en rfid-chips

000a28

In de onlangs verschenen verhalenbundel ‘Man zoekt vrouw om hem gelukkig te maken’ verhaalt de jonge Rotterdamse schrijver Yusef el Halal over de hilarische pogingen van een Marokkaanse jongen om de Baja Beach Club binnen te komen. De Baja, zo weet hij, is de plek waar zoveel gewillige blonde vrouwen rondlopen dat je als gezonde Hollandse jongen niet weet waar je kijken moet.

Helaas, Mehmed komt er niet in, zelfs niet wanneer hij de moeite heeft genomen om zijn haar te kroezen en zijn gezicht zwart te maken met schoensmeer. Negers worden namelijk niet geweigerd bij de Baja, zoveel staat volgens hem vast. Dat overkomt je alleen structureel als je Marokkaan bent, en verder incidenteel als je er niet ordi genoeg uitziet. De Baja is nogal gewild, vooral onder ballerige studenten en mensen bij wie het gebrek aan smaak zich ook op latere leeftijd manifesteert (kijk vooral eens op www.baja.nl voor een nadere kennismaking met het publiek, want van ieder feest verschijnt een fotoreportage – de blootste mensen op de foto’s zijn geen bezoekers, maar personeel).

Lees verder Siliconen, piercings en rfid-chips

Het voorrecht van vliegen

000a27

Een vriend van mij zat ooit in een vliegtuig van een niet nader te noemen Afrikaanse maatschappij. Nou was het hem al opgevallen dat iemand een ijskast in z’n handbagage had meegenomen, maar hoe ernstig de situatie was, bleek pas toen de piloot tegen het einde van de startbaan besloot op de rem te trappen. Het toestel dreigde niet van de grond te komen. Daarop keerde de piloot terug naar het begin van de baan, om het nog een keer te proberen. Hij verzocht de passagiers te bidden om assistentie. Dat hielp.

Lees verder Het voorrecht van vliegen

Het evangelie van Kottman

000a26

Als domineeszoon ben ik, naast dat hinderlijke moraliserende toontje, natuurlijk ook begiftigd met de gave van de exegese, ofwel de uitleg van het Woord. Deze gave is onontbeerlijk bij de uitleg van de duistere passages in de Schrift, maar komt ook van pas bij het lezen van Cobouw – om maar een andere publicatie te noemen die breed gezag geniet, in dit geval in bouwerskringen.

Het bouwdagblad voerde in de editie van 5 maart op de voorpagina een artikel onder de titel ‘Kottman hekelt Marijke Vos’. René Kottman is de eerzame topman van Ballast Nedam, aannemer te Nieuwegein. Marijke Vos is een slinkse parlementariër van groenen huize, die zich ten doel gesteld heeft de bouwsector naar de afgrond te leiden. Marijke had in de Volkskrant, na de ontdekking van zoveelste schaduwboekhouding, gezegd de bouwtop ongeloofwaardig te vinden en dat was bij René in het verkeerde keelgat geschoten.

Wat zich daar in drie kolommetjes Cobouw afspeelde, was likkebaardend lekker voor de ware exegeet.

Lees verder Het evangelie van Kottman

Keep it simple, stupid

000a25

Katka nam me mee naar een ruimte in een andere vleugel van het gebouw. Ze straalde als altijd, in weerwil van haar serieuze zelf, en ze wist alles over de wiskundige fundamenten van neurale netwerken. De ruimte stond vol met kasten van blauw gemoffeld staal. Voor een van die kasten stond een stoel, precies op de plek waar de massieve rij door een nisje onderbroken werd. Ik zag een beeldscherm en een toetsenbord.

‘Hij is Russisch’, legde Katka verontschuldigend uit. ‘Kijk, daar lopen de waterleidingen.’

‘Waterleidingen?’ vroeg ik.

Lees verder Keep it simple, stupid

Nano nano

000a24

Toen ik twaalf jaar oud was, verscheen een gedaante voor mij, die mij begiftigde met bijzondere telepatische gaven als medium. Het bijzondere lag erin dat ik kon communiceren met apparaten, als het ware hun diepste gevoelens kon leren kennen. Ik erken dat ik deze gave misbruikt heb om informatica te gaan studeren. Terwijl anderen zwoegden op het schrijven van ingewikkelde programma’s, straalde ik de computer gewoon in. Maar goed, dit is niet het moment om oude koeien uit de sloot te halen.

Ik heb namelijk een bericht ontvangen van gene zijde.

Lees verder Nano nano