Ergens dit jaar moet de bende van Petten voor het gerecht verschijnen. Het gaat om onderzoeker ECN, consultant NRG en isotopenkweker Mallinckrodt. Reactorexploitant Euratom, de hoofdverdachte, geniet diplomatieke onschendbaarheid, dus gaat vrijuit. De boeven hebben milieuvoorschriften niet nageleefd. Rond de Hoge Flux Reactor (HFR) waren allerlei gevaarlijke goedjes ondeugdelijk opgeslagen en van sommige spullen waren wel erg grote voorraden aanwezig. De bende van Petten ontkent de feiten niet.

Niettemin werd algemeen directeur Rob Stol van NRG na het bekend worden van de overtredingen eind vorig jaar in Technisch Weekblad als volgt sprekend opgevoerd: ‘We zijn zeer ongelukkig met de uitspraken van het openbaar ministerie over wantoestanden rondom de HFR. Dat is absoluut onjuist. De veiligheid voor medewerkers en omgeving is nooit in het geding geweest.’

Lees verder De bende van Petten

Stoppen maar met al die acties om jongeren aan de techniek te krijgen, want het kost klauwen met geld en is verder nergens goed voor. Zo luidt, vrij vertaald, een van de conclusies van het rapport ‘De markt faalt, de overheid draalt’ dat begin december gepresenteerd werd door de Koninklijke Vereniging voor Staathuishoudkunde (KVS), het Kivi van de economen.

Er is namelijk helemaal geen tekort aan hoogopgeleide technici in Nederland, dus als je er meer van produceert, dan daalt de marktwaarde, redeneerden de economen. Anders gezegd: het drukt de salarissen. Als je er zo naar kijkt, zo bedacht ik meteen (omdat ik het al eens eerder bedacht had), bestaat er zelfs een overschot aan technici en is er juist een grote behoefte aan juristen, consultants, managers en andere woordkunstenaars.

Lees verder Ingenieurs zijn sukkels

De batterij van mijn mobieltje was kassiewijle. Dus ging ik naar de mobieltjeswinkel voor een nieuwe en wat ik al vermoedde werd bewaarheid: een enthousiaste verkoper stelde mij voor de keuze om ofwel veertig euro neer te tellen voor een nieuwe batterij ofwel geheel gratis een nieuwe telefoon mee te nemen, als ik eventjes voor twee jaar bijtekende bij mijn huidige belboer. Ik koos voor het laatste.

‘U kunt kiezen uit alle mobieltjes in die vitrine.’

‘Da’s mooi. Ik wil er eentje waarmee ik kan bellen.’

Lees verder Onveilig Bluetooth

Het was laat in de avond, ik had net een artikel afgerond, checkte nog voor een laatste keer mijn mail en probeerde mijn computer uit te schakelen. Een grijs schermpje sprong naar voren. ‘Er is één gebruiker verbonden met uw computer’, stond er. In een klap was ik weer helemaal wakker, als Neo aan het begin van The Matrix.

Het was zo ver. Op dit moment had ik zitten wachten sinds ik mijn adsl-aansluiting installeerde. Iemand zat van een afstandje onuitgenodigd op mijn computer rond te neuzen. Snel annuleerde ik de afsluitprocedure en gooide alle metertjes open om te kijken wat mijn hacker aan het doen was.

Lees verder Eindelijk gehackt

Een poosje geleden had het tijdschrift Newsweek een koffiedikspecial over de beste landen ter wereld. Nederland kwam daar uit als het beste land om een idealist te zijn zonder de realiteit uit het oog te verliezen. China kreeg twee pagina’s als het beste land om een technocraat te zijn. Dat laatste intrigeerde mij natuurlijk mateloos.

Lees verder Totalitaire technocratie

In de onlangs verschenen verhalenbundel ‘Man zoekt vrouw om hem gelukkig te maken’ verhaalt de jonge Rotterdamse schrijver Yusef el Halal over de hilarische pogingen van een Marokkaanse jongen om de Baja Beach Club binnen te komen. De Baja, zo weet hij, is de plek waar zoveel gewillige blonde vrouwen rondlopen dat je als gezonde Hollandse jongen niet weet waar je kijken moet.

Helaas, Mehmed komt er niet in, zelfs niet wanneer hij de moeite heeft genomen om zijn haar te kroezen en zijn gezicht zwart te maken met schoensmeer. Negers worden namelijk niet geweigerd bij de Baja, zoveel staat volgens hem vast. Dat overkomt je alleen structureel als je Marokkaan bent, en verder incidenteel als je er niet ordi genoeg uitziet. De Baja is nogal gewild, vooral onder ballerige studenten en mensen bij wie het gebrek aan smaak zich ook op latere leeftijd manifesteert (kijk vooral eens op www.baja.nl voor een nadere kennismaking met het publiek, want van ieder feest verschijnt een fotoreportage – de blootste mensen op de foto’s zijn geen bezoekers, maar personeel).

Lees verder Siliconen, piercings en rfid-chips

Een vriend van mij zat ooit in een vliegtuig van een niet nader te noemen Afrikaanse maatschappij. Nou was het hem al opgevallen dat iemand een ijskast in z’n handbagage had meegenomen, maar hoe ernstig de situatie was, bleek pas toen de piloot tegen het einde van de startbaan besloot op de rem te trappen. Het toestel dreigde niet van de grond te komen. Daarop keerde de piloot terug naar het begin van de baan, om het nog een keer te proberen. Hij verzocht de passagiers te bidden om assistentie. Dat hielp.

Lees verder Het voorrecht van vliegen

Als domineeszoon ben ik, naast dat hinderlijke moraliserende toontje, natuurlijk ook begiftigd met de gave van de exegese, ofwel de uitleg van het Woord. Deze gave is onontbeerlijk bij de uitleg van de duistere passages in de Schrift, maar komt ook van pas bij het lezen van Cobouw – om maar een andere publicatie te noemen die breed gezag geniet, in dit geval in bouwerskringen.

Het bouwdagblad voerde in de editie van 5 maart op de voorpagina een artikel onder de titel ‘Kottman hekelt Marijke Vos’. René Kottman is de eerzame topman van Ballast Nedam, aannemer te Nieuwegein. Marijke Vos is een slinkse parlementariër van groenen huize, die zich ten doel gesteld heeft de bouwsector naar de afgrond te leiden. Marijke had in de Volkskrant, na de ontdekking van zoveelste schaduwboekhouding, gezegd de bouwtop ongeloofwaardig te vinden en dat was bij René in het verkeerde keelgat geschoten.

Wat zich daar in drie kolommetjes Cobouw afspeelde, was likkebaardend lekker voor de ware exegeet.

Lees verder Het evangelie van Kottman