Trump eist ius primae noctis op

Amerikaanse vrouwen van maximaal 23 jaar oud kunnen vanaf 1 september een oproep krijgen om voorafgaand aan hun bruiloft een nacht door te brengen met Donald Trump. De president wil dit zogeheten ius primae noctis in ere herstellen.

“Mensen zeggen dat ik een geweldige minnaar ben, misschien wel de beste minnaar die ooit geleefd heeft”, zei Trump bij de ondertekening van het decreet dat vrouwen verplicht zich te melden. “Om Amerika echt geweldig te maken, moet ik mijn genen verspreiden, meer nog dan Elon doet, Elon was ooit geweldig, maar nu is hij niet meer relevant, meer dus dan Elon en het wordt fantastisch en het gaat Amerika fantastischer maken dan het ooit was, want dat is de gave die ik heb waarom de Democraten, die ontzettende losers, zo jaloers zijn.”

Voor de leiding van het bestuursorgaan dat de selectie van de vrouwen zal verzorgen, is Ghislaine Maxwell aangetrokken, een vrouw met veel ervaring op dit gebied. “Het mogen dienen van Donald Trumps grote missie is het beste wat mij in mijn leven kon gebeuren”, aldus Maxwell bij de uitgang van de gevangenis waaruit ze voor de gelegenheid werd vrijgelaten.

Lees verder Trump eist ius primae noctis op

Jona Lendering: Libanon, een korte geschiedenis

Mijn vroegste herinnering aan ‘Libanon’ is een ansichtkaart uit Beiroet die mijn ouders kregen toen ik een jaar of zes was. Het zal 1975 geweest zijn, 1976 misschien. Vrienden berichtten dat zij de stad gingen verlaten omdat er vlak bij hun huis een raket was neergekomen. Dat er een burgeroorlog was uitgebroken (en wat dat dan betekende) begreep ik niet. Ik vroeg mij vooral af wat er gebeurd was met de astronaut die in de raket gezeten moest hebben.

Later belandde Libanon in mijn blikveld als de Fenicische beschavingsbron en via het gewelddadige nieuws dat nog decennia zou aanhouden. In 2005 was ik een week in het land tijdens een rondreis door het Midden-Oosten. Jaarlijks word ik daaraan herinnerd doordat ik de reisliteratuur in mijn rugzak verpak in een tasje van Librairie Antoine, een grote boekhandel in Beirut, waar ik indertijd ‘Snow’ van Orhan Pamuk kocht. Kortom, mijn beeld van Libanon is nogal versnipperd.

Lees verder Jona Lendering: Libanon, een korte geschiedenis

VVD: links moet meer werk maken van uitbuiting

Bij de presentatie van het verkiezingsprogramma, waarin ze terugkeert naar haar roots, het rijker maken van rijke Nederlanders, waarschuwde de VVD linkse partijen om zich daar niet tegen af te zetten. “Als links wil meeregeren, moet het echt af van die fetish voor de zwakkeren in de samenleving. We moeten wel realistisch blijven.”

Het VVD-programma zet zich in voor de ‘hardwerkende Nederlander’. Daarmee worden mensen bedoeld die veel geld verdienen. Zij hebben daarom recht op douceurtjes. Niet-hardwerkende Nederlanders zijn te herkennen aan hun krappe bankrekening. Zij verdienen straf. “Als iets geld oplevert, is het per definitie lovenswaardig”, stelt het programma. “Dus alle regels die het verdienen van geld belemmeren, willen we schrappen. En wie geen geld heeft, mag logischerwijs ook niet klagen over het verlagen van uitkeringen. We moeten wel realistisch blijven.”

Lees verder VVD: links moet meer werk maken van uitbuiting

Hulsing en Čapek: Voetsporen

In Voetsporen verbeeldt Milan Hulsing vijf korte verhalen van Karel Čapek – of liever gezegd: verhaaltjes, want het zijn simpele (moord)mysteries uit de nadagen van de carrière van de Tsjechische auteur, die op dat moment al het toneelstuk had geschreven waarmee hij de term ‘robot’ in het internationale vocabulaire lanceerde.

De aandacht in dit boek gaat daarom logischerwijs uit naar de beelden van Milan Hulsing, die hier alle ruimte neemt om zijn kenmerkende monochrome stijl te etaleren. Prachtig, maar ik vond het niet genoeg om de flauwe verhaallijnen omhoog te trekken.

Susan Abulhawa: Ochtend in Jenin

Ochtend in Jenin van Susan Abulhawa volgt het lief maar vooral leed van vier generaties Palestijnen, vanaf de komst van de eerste Zionisten tot het begin van deze eeuw. Over verlies gaat het, van huizen, van familieleden, van geschiedenis, identiteit en thuisgevoel.

Activistische literatuur is niet vanzelf goede literatuur. Dat bewijst deze roman weer eens. Er is teveel in het bij vlagen ongeloofwaardige en melodramatische plot gepropt. Maar effectief is het wel. Je krijgt een levensecht inzicht in hoe de verdrijving van Palestijnen in zijn werk gaat, en blijft verontwaardigd achter.

Samantha Harvey: Orbital

Het hele adagium ‘show don’t tell’ lapt Samantha Harvey aan haar laars in Orbital, de roman waarmee ze in 2024 de Booker Prize won. In bij vlagen lyrische bewoordingen beschrijft ze de aarde vanuit het International Space Station. Ze kruipt in de hoofden van de zes bewoners, legt hun kwetsbaarheden bloot. Ze beschrijft de krappe ruimte, de gewichtloosheid. Met evenveel gemak beschrijft ze de angst op de grond, op een Philippijns eiland, voor een typhoon die vanuit de ruimte bijna abstract lijkt.

En het werkt. Dat zit vooral in Harveys extreme taalbeheersing, de afwisseling van de zinnen, dan weer zakelijk en afgemeten, dan weer lange, poëtische passages. Geen van de karakters komt (voor mij) echt tot leven, maar dat geeft niet omdat de eigenlijke hoofdpersoon de aarde is, in al zijn magistrale nietigheid. Indrukwekkend.

Naar 15.000 punten op Stack Exchange

Omdat chatbots tegenwoordig heel aardige code ophoesten, trekken websites als Stack Exchange steeds minder vragen. Op de WordPress Stack Exchange, waar ik inmiddels negen jaar actief ben, gaan dagen zonder nieuwe vragen voorbij. Dat komt, denk ik, ook omdat de beginnersvragen niet veranderen en dus al beantwoord zijn, terwijl de resterende nieuwe vragen vaak erg specialistisch zijn, zodat het veel tijd vergt om te beantwoorden en daar moet je als vrijwilliger maar net trek in hebben. En als je de tijd investeert, krijg je er steeds minder waardering voor aangezien er minder mensen op de site komen.

Ook ik teer voor een belangrijk deel op antwoorden die ik in het verleden gaf. Dit jaar heb ik pas één nieuwe vraag beantwoord. Maar ik passeerde deze week wel de grens van 15.000 waarderingspunten met een duimpje voor een post uit 2017. Ik mag nu posts op slot gooien om te voorkomen dat er nieuwe (nonsens/spam/AI) antwoorden op komen. Waarvan akte.

Hamas-chef vraagt VS om landen te overtuigen Israeli’s op te nemen

In navolging van zijn Israëlische collega heeft nu ook de veiligheidschef van Hamas een oproep aan de Verenigde Staten gedaan om ondersteuning bij etnische zuivering van het land tussen rivier en zee dat twee volken voor zichzelf claimen. Volgens Hamas zouden juist de Israeli’s het veld moeten ruimen.

“Eerlijk gezegd denk ik dat wij een betere pitch hebben dan de Israëli’s”, aldus het Hamas-topstuk, dat uit vrees voor liquidatie liever anoniem blijft. “Zij komen niet verder dan dat wij menselijk uitschot zijn waar ze vanaf willen. Maar wie zit er nou te wachten op honderdduizenden zwaar getraumatiseerde moslimvluchtelingen? Wij zeggen: de Israeli’s zijn veelal wit en hoogopgeleid. Bovendien claimen ze te beschikken over die zogenaamde westerse waarden.”

“Als je met deze mensen gaat leuren, denken wij dat je meer handen op elkaar krijgt dan met ons. Die hele startup scene rond Tel Aviv, daar hebben andere landen best belangstelling voor, hoor. Sowieso hebben veel Israëli’s vanwege hun voorouders recht op een Duits paspoort. Kortom, onze aanbieding is voor de wereld veel aantrekkelijker dan die van de Israëli’s. Trump hoeft alleen maar ja te zeggen en hij mag ze allemaal hebben van ons.”

Lees verder Hamas-chef vraagt VS om landen te overtuigen Israeli’s op te nemen

Witte de With, de animatie: Dubbelwit

Komende zaterdag vindt bij Donner, tijdens de talkshow History Matters, de première plaats van Dubbelwit, een animatie over het leven van Witte de With en zijn hedendaagse koloniale erfenis. Het is een uitvloeisel van een project dat mijn stichting Letterhaven eerder realiseerde rondom het grafmonument van Witte de With in de Laurenskerk Rotterdam.

De animatie brengt niet alleen Witte de With zelf tot leven, maar ook de drie kunstwerken die Letterhaven toen liet maken om het grafmonument in een context te plaatsen.

The Beatles op de Beukelsdijk

Ruim 25 jaar geleden schreef ik voor het toenmalige literaire tijdschrift Pa§ionate een verhaal over een garagehouder aan de Beukelsdijk te Rotterdam die zijn hele leven teert op één toevallige ontmoeting. Dat hele verhaal was aan mijn fantasie ontsproten, op één detail na: The Beatles waren op 17 augustus 1960 daadwerkelijk in een busje met negen mannen en een vrouw van de boot in Hoek van Holland komen rijden, op weg naar Hamburg.

Enige tijd geleden werd ik benaderd door Kees van der Zwan, eindredacteur van het tijdschrift Onze Taal, die erkende een obsessie voor dat verhaal te hebben ontwikkeld. Hij had aanvankelijk gedacht dat de betreffende garagehouder daadwerkelijk bestaan had, maar kon hem niet traceren en klopte dus mij aan om te vragen hoe het zat. Kees’ verdere speurtocht valt na te lezen in de recente editie van Kroniek, het magazine van het Historisch Genootschap Roterodamum (nr 42, hier te downloaden).

Lees verder The Beatles op de Beukelsdijk