Onwillekeurig dacht ik Humphrey Bogard en Lauren Bacall erbij, bij de scenarioschrijver en would be actrice die in een gedoemde relatie belanden in het Hollywood van de jaren vijftig in de roman My face for the world to see van Alfred Hayes. Hij red haar van een dronken zelfmoordpoging en zoals dat gaat: if you save a life you own it. De verhouding die uit het incident voortkomt is begrijpelijkerwijs niet gelijkwaardig.

Voor een vrij clichématig verhaal over een cynische man die zich “ontfermt” over een veel jongere, impulsieve vrouw is de roman behoorlijk genuanceerd. Het wordt vanuit zijn perspectief verteld, maar het is toch vooral een studie van wat haar beweegt. Welke trauma’s dreven haar naar Hollywood, dat haar niets te bieden heeft? Helaas blijft de psychologie vrij schematisch en schrijft Hayes een over the top einde aan zijn boek. Met plezier gelezen, maar geen meesterwerk.

De afrekening met de beklemmende gereformeerde jeugd is een erkend, maar ook sleets subgenre in de Nederlandse literatuur. Ik begon daarom enigszins sceptisch aan de roman Altijd zondag van mijn goede vriend Kees Versluis. Al snel bleek echter dat de flaptekst van de uitgeverij de lading volstrekt niet dekte. Het is een tragikomisch verhaal over een gezin dat niet zozeer strikt gelovig is, als wel volstrekt disfunctioneel.

Moeder is een borderliner die haar bed niet uitkomt, totdat ze houvast vindt bij de Gereformeerde Bond (die zich overigens aan de milde kant van het orthodox-christelijke spectrum bevindt), aanvankelijk tot vreugde van de rest van het gezin. Naar mate ze haar overtuigingen begint op te dringen valt het gezin echter uit elkaar. Vader trekt zich terug in zijn werk. De twee lamlendige pubers Bram (de ik-verteller) en Daan proberen zichzelf zoveel mogelijk aan alles te onttrekken, zowel de geloofsijver van hun moeder als de pogingen van hun vader om hen liefde voor het zeilen bij te brengen.

Lees verder Kees Versluis: Altijd zondag

The Penguin Book of Bengali Short Stories is precies wat de titel belooft, namelijk een bloemlezing uit honderd jaar Bengaalse korte verhalen. Dat die geschiedenis zo kort is, komt omdat de vorm van het korte verhaal door de Britten in Bengalen is geïntroduceerd. Het gevolg daarvan is dat zeker de eerste helft van het boek bol staat van epigonisme. Sherlock Holmes, maar dan in Calcutta, dat werk.

Gaandeweg werden de verhalen interessanter, naar mate de auteurs een eigen stem begonnen te vinden en de sociale en politieke omstandigheden een zwaardere stempel te drukken, maar de originaliteit bleef ver te zoeken. Ik had moeite de eindstreep te halen.

De meeste romans over Duitsland in de loop van de jaren dertig laten zien hoe de repressie geleidelijk toenam en de geesten rijp gemaakt werden voor de massamoord op de Joden. In Badenheim 1939 kiest Aharon Appelfeld, die als onderduiker in Roemenië de Tweede Wereldoorlog overleefde, voor een andere invalshoek.

Badenheim is een vakantieoord dat in trek is bij Joden. Het vakantieseizoen 1939 begint als gebruikelijk, maar gaandeweg blijkt dat vooral Joden zich moeten melden bij de sanitaire afdeling. Niet-Joden trekken weg, het stadje raakt afgesloten van de buitenwereld. Ondertussen houden de achtergeblevenen hardnekkig de schijn op dat het vakantie is en dat ze alle zorgen van zich af moeten zetten. Zodra duidelijk wordt dat iedereen naar Polen getransporteerd zal worden, beginnen ze te fantaseren over het geweldige leven dat hun daar te wachten staat. Zelfs als ze met z’n allen in vrachtwagons gepropt worden, klinkt het monter: ‘Dit betekent vast dat de reis kort zal duren’.

Badenheim 1939 is een knappe novelle, op bijna laconieke toon geschreven, over het ophouden van schijn, en daarmee ook over de grenzeloze capaciteit tot optimisme van de menselijke geest. Appelfeld weet ingenieus in het midden te houden of zijn personages werkelijk geloven in hun illusies of dat ze zich slechts proberen te wapenen tegen defaitisme.