Ik heb altijd gedaan wat ik belangrijk vond. Romans schrijven staat bovenaan, maar ik houd ook van reizen en programmeren met PHP/WordPress. Ik heb een hart voor mijn stad, Rotterdam, en het sociale en kerkelijke leven daarin.
Korean Literature Now, het tijdschrift van het Koreaanse agentschap ter promotie van literaire vertalingen, vroeg me een recensie te schrijven van To the Moon van Jang Ryujin (Jang is de familienaam). Om precies te zijn van de Nederlandse vertaling ervan. Dat was weer eens wat anders. Het leverde ook leuke inzichten over het verschil tussen Engelse en Nederlandse vertalingen.
Hieronder mijn recensie, het complete tijdschrift valt gratis te downloaden bij KLN.
Omdat chatbots tegenwoordig heel aardige code ophoesten, trekken websites als Stack Exchange steeds minder vragen. Op de WordPress Stack Exchange, waar ik inmiddels negen jaar actief ben, gaan dagen zonder nieuwe vragen voorbij. Dat komt, denk ik, ook omdat de beginnersvragen niet veranderen en dus al beantwoord zijn, terwijl de resterende nieuwe vragen vaak erg specialistisch zijn, zodat het veel tijd vergt om te beantwoorden en daar moet je als vrijwilliger maar net trek in hebben. En als je de tijd investeert, krijg je er steeds minder waardering voor aangezien er minder mensen op de site komen.
Ook ik teer voor een belangrijk deel op antwoorden die ik in het verleden gaf. Dit jaar heb ik pas één nieuwe vraag beantwoord. Maar ik passeerde deze week wel de grens van 15.000 waarderingspunten met een duimpje voor een post uit 2017. Ik mag nu posts op slot gooien om te voorkomen dat er nieuwe (nonsens/spam/AI) antwoorden op komen. Waarvan akte.
Guiding Voices haalt de Ierse auteur John Boyne, bekend van zijn verfilmde bestseller The boy in the striped pyjamas, op maandag 7 november naar Rotterdam (20 uur in Arminius). Aanleiding is zijn nieuwe roman All the broken places, dat een vervolg is op die bestseller. Ik las beide boeken ter voorbereiding van het gesprek, dat gevoerd zal worden door Ernest van der Kwast.
De bestseller vertelt het ongeloofwaardige en om die reden zwaar bekritiseerde verhaal van de vriendschap tussen een Joods jongetje in Auschwitz en het zoontje van de kampcommandant. De roman kiest het perspectief van de negenjarige Bruno voor wie het verblijf in een villa bij Auschwitz vooral een hinderlijke scheiding van zijn vriendjes in Berlijn betekent. Het schokkendste is misschien wel hoe normaal Bruno’s leven eigenlijk is onder de gruwelijke omstandigheden.
Zo af en toe heb je een tweetje dat viraal gaat. Deze werd opgepikt als reactie op de hastag #nietmijnoorlog uit extreem-rechtse hoek. En haalde vervolgens de Quote van de Week in de NRC.
Vorige week heb ik mijn laatste stuk ingeleverd als freelance wetenschapsjournalist. Het ging over hetzelfde onderwerp als het eerste, in maart 1994: de opmars van kunstmatige intelligentie als instrument om ingewikkelde technische problemen op te lossen. Dat zegt iets over mijn reden om te stoppen: ik had al een poos het gevoel steeds dezelfde stukken te schrijven. De belangrijkste reden is echter dat er leuke nieuwe dingen in het vat zitten, die al mijn tijd gaan opeisen.
Maar goed, zoals die dingen gaan, eerst kijk ik nog even terug. Ik heb dit alles bij elkaar toch bijn 35 jaar gedaan, sinds ik als eerstejaars student technische informatica in december 1987 mijn eerste stuk inleverde bij Delta, de universiteitskrant van de TU Delft. (Daarvoor publiceerde ik al in de schoolkrant, maar dat waren strips en thrillers, dus geen journalistiek).
Toen ik in 1994 internet nam, kreeg ik een schijfje met wat programma’s. Twee browsers, Lynx en Netscape, die successievelijk vervangen werden door Explorer en Firefox. Andere zaken, zoals een usenet-reader en een chatprogramma, die ik nooit gebruikte. Het mailprogramma Eudora hield al die tijd stand. Ik probeerde Pegasus, Outlook en Thunderbird, maar de functionaliteit viel tegen – en de snelheid al helemaal. Eudora was in 2005 voor het laatst geupdate en inmiddels opgenomen in de collectie van het Computer History Museum, maar de concurrentie was nog altijd niet langszij.
Enfin, ik was dik tevreden met Eudora. Tot onlangs na een Windows update mijn zeker zo bejaarde Photoshop 6.0 het niet meer deed (en Word Perfect 5.1, dat ik nog ergens had staan, evenmin). Dat komt omdat Windows stopt met de ondersteuning van 32-bits software. De laatste Eudora is 64-bits, dus ik zit voorlopig goed. Maar het zette me wel aan het denken: wat als ik mijn favoriete mailprogramma op een ochtend niet meer kan opstarten? Ik heb vijf gmail-accounts als backup, dus mailen lukt wel, maar hoe zit het met mijn archief?
Ik wens iedereen het allerbeste voor 2021. Laten we er een mooi jaar van maken. Om er alvast wat optimisme in te brengen geeft Shantel het goede voorbeeld met het altijd vrolijke en dansbare Disco Partizani.
Even vooraf: als je Whatsapp gehackt is, verwijder dan de app van je mobiel, zet het apparaat uit, zet het apparaat weer aan, download de app opnieuw en vraag een toegangscode aan op je eigen telefoonnummer. Je hele account is nu geblokkeerd, voor jou, maar ook voor de hacker. Waarschijnlijk moet je twee uur wachten, voordat je de code krijgt, in de vorm van een telefoontje. Daarna ben je weer de enige eigenaar van het Whatsapp account dat aan jouw telefoonnummer is verbonden.
Nu mijn verhaal. Gisteren om 18.17 kreeg ik een app’je en even daarna een sms’je. Ik was, na weer eens een nacht zonder slaap, vermoeid en stond te koken. Normaalgesproken zou ik het genegeerd hebben, maar twee tingels achter elkaar suggereerde enige urgentie. Dus ik keek toch, terwijl mijn hoofd eigenlijk elders was. Het appje was van een prominente partijgenoot. Er zou een voor hem bestemd sms’je bij mij binnenkomen, of ik even wilde forwarden. Dat klopte natuurlijk voor geen meter, maar ik had er geen tijd voor en deed het zonder te kijken naar de inhoud van het sms’je.
Lees verder Hoe ik vier minuten mijn Whatsapp account kwijt was
In de nieuwe versie 5.5 van WordPress, waar tientallen miljoenen mensen wereldwijd de komende tijd mee gaan werken, zitten een kleine nieuwigheid van mijn hand. Voor gewone gebruikers is het niet zichtbaar. Ontwikkelaars van thema’s hebben er profijt van. Het is ontstaan omdat ik zelf tijdens de bouw van mijn eigen website op iets stuitte dat ik graag wilde, maar niet mogelijk was.
De technische details zijn allicht minder interessant dan hoe zo’n proces werkt. WordPress is open source, dus iedereen kan in de code duiken. Ik heb de betreffende code opgezocht en bedacht hoe ik het anders wilde. Dat heb ik aangegeven in een zogeheten trac ticket. Dat was drie jaar geleden. Omdat het een mineure verbetering was, kreeg het weinig prioriteit. Pas een half jaar geleden pikte een van de kernontwikkelaars het op. Hij stelde voor het net nog iets anders aan te pakken dan mijn codevoorstel, waar ik uiteraard akkoord op heb gegeven.
De meeste mensen kijken niet naar de credits pagina bij het updaten van hun WordPress installatie. Begrijpelijk, want het is een lijst van honderden namen. Allemaal mensen die willen bijdragen aan een belangrijk stuk software dat een groot deel van de websites wereldwijd aanstuurt, en dat niet eigendom is van een multinational. Het is leuk om mee bezig te zijn en nuttig bovendien (tussendoor help ik daarom ook beginnende ontwikkelaars op WordPress StackExchange met hun vragen). Op de credits lijst staan is vooral fijn voor jezelf. Dus daar ga ik even van genieten.
Vandaag is het precies tien jaar geleden dat ik als voorzitter naar de rechtbank ging om het faillissement van poppodium Watt aan te vragen. In mijn leven heb ik me nooit zo verraden gevoeld als toen door de gemeente Rotterdam. De afronding van dat faillissement heeft geduurd tot februari 2013 en al die tijd heeft het me veel tijd en energie gekost. Ik heb wel eens begrepen dat de rechtszaken van de curator de gemeente uiteindelijk meer geld gekost hebben dan wat het gekost had om de tent te redden. Dat voelt als een soort genoegdoening, maar treurig blijft het.
Apple and Knife is een bundel horrorverhalen van de Indonesische schrijfster Intan Paramaditha. Er gebeuren, zoals dat gaat in horror, merkwaardige en onaangename zaken met ... »»»Intan Paramaditha: Apple and Knife
Onwillekeurig dacht ik Humphrey Bogard en Lauren Bacall erbij, bij de scenarioschrijver en would be actrice die in een gedoemde relatie belanden in het Hollywood ... »»»Alfred Hayes: My face for the world to see
De afrekening met de beklemmende gereformeerde jeugd is een erkend, maar ook sleets subgenre in de Nederlandse literatuur. Ik begon daarom enigszins sceptisch aan de ... »»»Kees Versluis: Altijd zondag
Korean Literature Now, het tijdschrift van het Koreaanse agentschap ter promotie van literaire vertalingen, vroeg me een recensie te schrijven van To the Moon van ... »»»Korean Literature Now, editie 70
The Penguin Book of Bengali Short Stories is precies wat de titel belooft, namelijk een bloemlezing uit honderd jaar Bengaalse korte verhalen. Dat die geschiedenis ... »»»The Penguin Book of Bengali Short Stories
De meeste romans over Duitsland in de loop van de jaren dertig laten zien hoe de repressie geleidelijk toenam en de geesten rijp gemaakt werden ... »»»Aharon Appelfeld: Badenheim 1939