De voorgenomen fusie tussen politieke partijen Denk en 50Plus gaat niet door. Het duo hoopte samen een brede volkspartij voor positief populistisch Nederland te kunnen vormen, maar de besprekingen liepen stuk op de invulling van bestuursfuncties.

Het initiatief tot de gesprekken werd genomen door Henk Krol en Tunahan Kuzu, die veel in elkaar herkenden. ‘Ook ik heb een keer het leiderschap moeten opgeven vanwege een smoezelige affaire die anderen mij in de schoenen hadden geschoven’, zegt Krol. ‘Maar ik bleef toch het gezicht 50Plus en keerde glorieus terug. Tunahan zit nu in dezelfde positie als ik indertijd. Mijn voorbeeld houdt bij hem de moed erin, vertrouwde hij me toe.’

‘Al pratende kwamen we erachter hoe vergelijkbaar onze partijculturen zijn’, vult Kuzu aan. ‘De ruzies, de baantjesjagerij, de wisselende loyaliteiten en achterbakse streken. Er is binnen Denk eigenlijk niks gebeurd dat niet ook bij 50Plus had kunnen plaatsvinden, en omgekeerd. Het zijn twee organisaties die elkaar uitstekend aanvoelen, maar in het diepst van hun hart weten dat het zo niet langer kan. Henk en ik waren het erover eens: onze organisaties zijn toe aan een volgende stap.’

Lees meer Fusie Denk en 50Plus van de baan

Flatland van Edwin A. Abbott is een van de raarste romans die ik ooit gelezen heb. De hoofdpersoon is A. Square, een vierkant dat leeft in een tweedimensionale wereld. In het eerste deel leidt hij de lezer rond in zijn samenleving. In het tweede deel bezoekt hij Lijnland, waarvan hij de bewoners voor simpele zielen verslijt omdat ze zich zijn tweedimensionale wereld niet kunnen voorstellen, om zich vervolgens dankzij een bezoeker uit Ruimteland te realiseren dat zijn eigen voorstellingsvermogen ook beperkt is.

De roman hinkt op drie gedachten. Ten eerste is het een satire op de starre gedragsnormen van de Victoriaanse samenleving (het boek dateert uit 1884). In de tweede plaats is het een lesje in geometrie. En tot slot is het een filosofische beschouwing over het menselijke tekort. Abbott studeerde op zijn 23ste cum laude af in de klassieke talen, wiskunde én theologie, en dat klinkt allemaal in het verhaal door. Zijn carrière speelde zich af in het onderwijs en ook dat valt te merken.

Al met al is het moeilijk te zeggen of dit nou een goede roman is. Daarvoor wijkt het teveel af van de standaard, al is hij ergens wel verwant aan Gulliver’s reizen. Het is ook een uitdaging om te lezen als je niet bekend bent met geometrische concepten, vermoed ik. Maar voor wie eens iets totaal anders wil lezen dan een psychologische roman, valt dit zeer aan te bevelen.

Het is 1348 in James Meeks roman To Calais, in ordinary time. De pest heerst in Frankrijk, maar nog niet in Engeland. Toch zet een gezelschap uit de Cotswolds koers naar Calais, dat in die tijd in Britse handen was. Ieder heeft daarvoor zijn eigen redenen. De horige boogschutter Will is op zoek naar vrijheid. Jonkvrouw Bernadette is op verzoek geschaakt door Wills opdrachtgever Laurence Haket. De lagere kerkbeambte Thomas gaat terug naar zijn huis in Avignon en is bij gebrek aan beter ieders biechtvader.

De spanning is om te snijden. Bernadettes vader wil zijn dochter terug. Will worstelt met zijn homoseksuele gevoelens. Een van de andere boogschutters houdt er tegen de zin van de anderen een Franse slavin op na. Bernadette werkt iedereen op de zenuwen met haar nuffige gedrag. En dan blijkt ook nog eens dat de pest wel degelijk in Engeland is gearriveerd. Het levert een enerverend verhaal op dat alleen maar verliezers kan opleveren.

Lees meer James Meek: To Calais, in ordinary time

Thierry Baudet, fractievoorzitter van Forum voor Democratie, heeft een stukje van de Tweede Kamer laten nabouwen in een oude gymzaal in Amsterdam. Dat scheelt hem reistijd en hinderlijke interrupties door zijn politieke tegenstanders.

‘Ik kom toch vooral in de Tweede Kamer om filmpjes op te nemen waarmee ik donateurs werf’, legt Baudet uit. ‘Dan is het wel heel inefficiënt om daarvoor steeds op en neer naar Den Haag te reizen. Dus heb ik hier het katheder voor mijn briljante speeches laten nabouwen en een paar bankjes vanwaaruit ik op diverse manieren misprijzend kan kijken. Nu de Tweede Kamer vanwege de coronacrisis op een laag pitje draait, kan ik hier bovendien gewoon keihard doorwerken.’

Een additioneel voordeel is volgens Baudet dat hij minder gehinderd zal worden door ingrepen van kamervoorzitter Khadija Arib, die zijns inziens te vaak ingrijpt en bovendien anderen aan het woord laat om hinderlijke vragen te stellen die afleiden van zijn perfect voorbereide voordrachten. In het zelfdzame geval dat hij een interruptie nodig heeft om een punt te maken, zal hij gebruik maken van het parlementaire beeldarchief.

Lees meer Baudet laat Tweede Kamer nabouwen

De geur van guave is een interviewboekje uit 1982, of eerder een gesprek tussen Gabriel Garcia Marquez en zijn goede vriend Plinio Mendoza. Of nou ja, het is ook geen gesprek, want Mendoza weet natuurlijk al lang wat zijn vriend wil vertellen. Hij geeft gewoon een reeks voorzetten die Gabo mag inkoppen.

Het gaat over twee dingen. Ten eerste zijn leven. Zijn grootvader, de kolonel, bij wie hij opgroeide. De kleine hel van het internaat in Bogotá waar hij niettemin Kafka en Faulkner ontdekte. De vier eerste romans die slecht verkochten. Hoe zijn vrouw geld bij elkaar schraapte, terwijl hij Honderd Jaar Eenzaamheid schreef, in de hoop dat de vijfde poging dan wel succes zou brengen. Zijn bewondering voor Fidel Castro, die een heel goede eindredacteur was.

Lees meer Gabriel Garcia Marquez in gesprek met Plinio Mendoza

Het coronavirus heeft de verhouding tussen homo’s en conservatieve christenen op scherp gezet. De christenen geven de homo’s de schuld van de pandemie. De homo’s vinden dat christenen blij mogen zijn dat ze niet harder hebben toegeslagen.

Dat homo’s achter de uitbraak van het Covid19-virus zitten, werd recent ontdekt door Ralph Drollinger, een conservatieve evangelist die verbonden is aan het Witte Huis. Volgens hem zouden de homo’s Gods wraak voor hun karretje gespannen hebben om de mensheid te geselen. ‘Ieder keer als twee homo’s trouwen, vallen er tien doden door het virus’, aldus Drollinger. ‘Ze doen het expres om onze heiland Jezus Trump dwars te zitten.’

In homoseksuele kringen werd betrokkenheid bij de virus aanvankelijk ontkend, maar gisteren kwam de Roze Wereld Regering (RWR) alsnog met een verklaring: ‘Wij hebben het virus niet ontworpen. Dat heeft God gedaan. Maar wij zijn ons ervan bewust dat we Zijn wil kunnen sturen met ons gedrag. We zijn zeer terughoudend met het inzetten van dit middel, maar we kunnen de menselijke natuur niet verloochenen.’

Lees meer Homo&?8217;s dreigen met nog zwaarder virus

In 1994 stond ik aan het Meer van Ohrid, op de grens van Macedonië en Albanië. De straten van het plaatsje Ohrid stonden vol borden in het Duits en Nederlands, maar buiten mij waren er geen toeristen. De Bosnische oorlog had de route afgesneden. Het meer was Mediterraan blauw, maar toen ik een dag later met de bus erlangs reest naar de grens met het zojuist geopende Albanië, leek het leigrijs. Dat was voor mij de trigger om Ieder zijn eigen meer van de Macedonische auteur Nenad Joldeski te kopen. Dit zegt de flaptekst:

“In het zuidwesten van Macedonië, dicht bij de Albanese grens, ligt het Meer van Ohrid. Iedereen beleeft dat meer op zijn eigen manier. Voor de een is het helderblauw, zilverachtig of wit, voor de ander is het inktzwart, zoals voor de aan heimwee lijdende Russische heer Nezlobinski.”

Lees meer Nenad Joldeski: Ieder zijn eigen meer

De Amerikaanse president Donald Trump is onverwacht in Noord-Korea geweest. Hij bezocht er onder andere een gevangenenkamp en een lanceersite, waar hij een kruisraket afschoot die rakelings langs Japan scheerde.

Trump bezocht het Noord-Koreaanse gevangenenkamp met het oog op de opmars van het nieuwe coronavirus in de Verenigde Staten. Noord-Korea heeft tot nu toe geen enkel geval gerapporteerd. De Amerikaanse president was daarvan zo onder de indruk dat hij besloot een bliksembezoek te brengen aan zijn ambtgenoot Kim Jong-Un. De permanente lockdown waarin veel Noord-Koreanen verkeren zou een inspiratie kunnen zijn.

Trump was zeer te spreken over het gevangenenkamp: ‘De mensen zien er afgetraind uit, ze komen veel buiten en krijgen onderwijs. De omstandigheden zijn echt veel beter dan die in Amerikaanse gevangenissen in staten met Democratische gouverneurs. De Democraten kunnen helemaal niks, het is genant. Ze zouden allemaal een langdurig bezoek moeten brengen aan een Noord-Koreaans kamp om heropgevoed te worden. Daar zijn ze hier goed in.’

Lees meer Verrassingsbezoek Trump aan Noord-Korea

Of dogs and walls van Yuko Tsushima is een bundeltje met twee verhalen door een van Japans grootste schrijfsters van de vorige eeuw. Het zijn allebei raamvertellingen in het bestek van enkele tientallen kleine pagina’s.

Het eerste verhaal, The watery realm, begint met een vader die een plastic kasteel koopt voor het aquarium van zijn zoontje. Hij herinnert zich scenes uit zijn eigen jeugd en zijn moeder, die daarvandaan de rol van verteller overneemt om het over haar eigen pijnlijke jeugd te hebben en de verdrinkingsdood van haar man. De duistere godin van het water hangt als een sluier over het verhaal, dat zich in korte, feitelijke scenes ontrolt.

In het titelverhaal loopt een vrouw langs een muur die haar doet denken aan de hond van haar moeder. Binnen een pagina verschuift het perspectief: de ik-verteller wordt een zij, de ene keer aangeduid als ‘de dochter’ (als het gaat over de relatie met haar moeder) of ‘de zuster’ (als het gaat over de relatie met haar geestelijk gehandicapte broer). Net als in het eerste verhaal gaat de tijd bitterzoet voorbij.

Yuko Tsushima bezit dezelfde gave als Raymond Carver om een karakter in een paar alinea’s neer zetten, niet door ze te beschrijven, maar door ze iets te laten doen. Dit één-pond-Penguin-boekje bevat twee juweeltjes die smaken naar meer.

In juni 1919 kwamen zeven vrouwen bijeen in een sjiek appartement in Londen om de oprichtingsakte te ondertekenen van de Women’s Engineering Society, de eerste beroepsvereniging voor vrouwelijke ingenieurs. De aanleiding was acuut. Tijdens de Eerste Wereldoorlog hadden honderdduizenden vrouwen werk gevonden in de (militaire) industrie. Zij dreigden hun baan kwijt te raken door een aanstaand verbod op vrouwelijke arbeiders in de industrie.

Het is een fraai gezelschap dat auteur Henriette Heald beschrijft in Magnificent Women and their Revolutionary Machines (dat overigens geheel over de vrouwen gaat en niet over hun machines). Lady Shelley-Rolls, bijvoorbeeld, snelheidsduivel, luchtvaartpionier en eigenaar van een motorenfabriek. Of Lady Moir, die de oorlog aan de draaibank had doorgebracht, en arbeidersmeisje Laura Annie Willson, die sinds haar tiende opkwam voor vrouwenrechten en daarvoor twee keer in de gevangenis had gezeten. Het gezelschap had een aristocratische ruggengraat, maar deed verder niet aan klasse.

De hoofdpersonen van het boek zijn de eerste voorzitter, Rachel Parsons, en de eerste directeur, Caroline Haslett. Beiden zouden zich de komende decennia hard maken voor vrouwen in de industrie. Die stribbelde tegen, het was zo goed als mogelijk voor vrouwen om in een technisch beroep te belanden.

Lees meer Pionierende vrouwen in de techniek