Bristol aan het begin van de twintigste eeuw. De moeder, broer en zus van de jonge Paul Dirac (1902-1984) eten in de keuken. Paul zelf zit aan de dinertafel met zijn vader. Hij moet Frans spreken, de geboortetaal van zijn vader. Het lukt hem niet zo goed. Daarom krijgt hij straf. Hij mag niet van tafel, ook niet als hij moet overgeven – iets wat hem vanwege een maagziekte vaak overkomt. Dag in dag uit gaat het zo, jaar na jaar. Paul besluit dat hij het beste niets meer kan zeggen. Hij zwijgt.

En dat zou hij het grootste deel van zijn leven blijven doen, zwijgen, af en toe onderbroken door ‘ja’ of ‘nee’. Maar Graham Farmelo, die met ‘The strangest man’ de eerste fatsoenlijke biografie over de kwantumpionier schreef, ziet de tyrannieke vader niet als belangrijkste oorzaak van Diracs sociale handicap. Die lag in Dirac zelf. Farmelo, senior research fellow bij het Science Museum in Londen, vermoedt autisme.

Lees verder Portret van een groot zwijger

De stapel boeken over de wetenschap van het dagelijkse leven is groot, dus je moet wel een fraaie nieuwe invalshoek bedenken, wil je als auteur er een nieuwe draai aan kunnen geven. Dat doet informaticus Peter Bentley, in het dagelijks leven werkzaam aan University College London. Hij schreef eerder ‘Why sh*t happens’ en herhaalt dat kunstje nu in ‘The undercover scientist’: kijk naar alles wat er mis kan gaan, want dat vinden mensen leuk.

Lees verder De wetenschap van het ongeluk

In 1665 woedde de builenpest in Londen en omstreken. Iedereen met een greintje verstand ontvluchtte de stad, dus ook Isaac Newton, die zich terugtrok in het ouderlijke huis te Woolsthorpe in het noordoosten van Engeland. Daar werkte hij rustig verder aan onder meer zijn lichttheorie, niet alleen op papier maar ook middels allerlei experimenten.

Om te kijken of kleur soms een illusie was die door het oog werd opgewekt, nam Newton een botte houten naald en duwde die zo ver mogelijk tussen zijn oogbal en jukbeen door, om vervolgens onder diverse omstandigheden wat heen en weer te wrikken. Het leverde allerlei effecten op, die hem tot de conclusie brachten dat het oog niet veel anders was dan een lens. Daartoe sneed hij ook nog wat dierenogen in stukjes.

Lees verder De naald achter het oog van Newton

Een paar jaar geleden schreef Nicholas Carr een artikel in Harvard Business Review, waarin hij betoogde dat informatietechnologie een verwaarloosbare invloed had gehad op de groei in productiviteit, onder meer omdat de winst die computers opleveren deels weggestreept kan worden tegen de kosten van al die mislukte it-projecten. Het leidde tot een boek, ‘Does IT matter?’, dat door recensenten de hemel in geprezen werd.

‘The big switch’ is Carrs tweede boek. Hierin kijkt hij niet terug, maar vooruit, naar een revolutie in it die volgens hem momenteel gaande is. Die beschrijft hij in een overtuigende stijl, zonder superlatieven of doemgedachten. En dat is bijzonder, want de meeste toekomstvoorspellers worden gedreven door een grondig optimisme of pessimisme.

Lees verder Google neemt het over van de hersenen

‘Physics of the impossible’ is bepaald niet het eerste boek dat de natuurkundige (on)mogelijkheden van science fiction films en boeken onder de loupe neemt. Maar de auteur, Michio Kaku, is hoogleraar theoretische fysica aan de City University of New York, televisiepresentator en bestseller auteur, dus het is de moeite waard eens te kijken hoe hij het aanpakt.

Systematisch, zo blijkt. Kaku onderscheidt drie klassen van oplopende onmogelijkheid. De eerste klasse is het grootst. Hierin zitten onder andere krachtvelden, telepathie, teleportatie en ufo’s – zaken die de natuurkunde niet uitsluit, maar die niet hoog op de lijst van waarschijnlijkheden staan.

Lees verder Het onmogelijke op een rijtje