U gebruikt een verouderde browser. Om die reden werkt deze site wellicht niet naar behoren.Direct naar hoofdinhoud

Resultaten voor de categorie Persoonlijk

Vanaf vandaag wordt mijn site digitaal gearchiveerd door de Koninklijke Bibliotheek. Deze post is er dus voor toekomstige lezers die de eerste gearchiveerde versie oproepen. De rest van de voorpagina vertelt wel zo’n beetje wie ik ben en wat ik doe, dus dit is meer een wegwijzer wat de highlights van de site zijn.

Top Tien

Op dit moment zijn dit de tien best bekeken blogs:

  1. Fuck yeah, ik ben van de elite. Verreweg het populairste blogje, dat een beetje viral ging in december 2016.
  2. Zeven Rotterdamse blogs die je moet kennen. Een simpel overzichtje met een clickbait titel. Het werkt. Wie googlet naar Rotterdamse blogs komt hier uit.
  3. Schroevendraaier zoekt grip. Een column die ik ooit voor De Ingenieur schreef. Komt hoog in Google als je zoekt op schroevendraaiers. Vermoedelijk leidt dit tot teleurgestelde lezers, want echt concreet advies is er niet te vinden.
  4. Waarom ik geen Marokkaan ben. Een haastig voor Sargasso geschreven korte column waarin ik uitleg dat emancipatie een strijd is die door de te emanciperen groep zelf gestreden moet worden.
  5. Verslaafd aan Grepolis. Nog een column uit De Ingenieur. Over verslaving aan online games.
  6. Korte rokjes en analyse. En nog een column uit De Ingenieur. Deze belandde met een link op een verzamelpagina over korte rokjes. Bij iedere zonnige dag zie ik een piek in de statistieken.
  7. Maak je eigen cookiewaarschuwing. Een programmeerinstructie zoals er talloze zijn. Geen idee waarom die van mij door Google zo gewaardeerd wordt.
  8. Emancipatie in eigendom. Een langer artikel dat hetzelfde punt maakt als nr 4. Mensen vinden het via de link onderaan nr 1. Interne coherentie op de site werkt!
  9. Lastige lamp. De vierde column uit De Ingenieur in de top tien. Kennelijk waren het toch best goede columns.
  10. Woonvisie of niet: er worden geen 20.000 woningen gesloopt in Rotterdam. Ik liet even wat rekensommetjes los op een stukje lokale symboolpolitiek.

Lees meerWelkom, toekomstige bibliotheeklezer, dit zijn de highlights

Soms krijg je van die spam die je toch even aan het denken zet. Dit was er zo eentje. Het was een plaatje met de volgende tekst erbij (ik heb de linkjes maar even weggelaten, maar laat mij u verzekeren dat ik maar één klik verwijderd was van de aanschaf van een cheapo nucleaire bunker die me door een kernoorlog heen zou trekken):

Ever wondered if you live close to a potential nuclear target? Even if you live in a small town or rural area… don’t think you are safe. Not all strategic targets are in heavily populated areas. Find out if your county is close to ground zero. US Nuclear Target Map. Do You Live in The Danger Zone? I’ll also show you how a 70-year-old veteran built a small nuclear bunker a root cellar in his backyard with $421… Easy to Build Root Cellar in Your Own Back Yard

Lees meerWil ik een kernoorlog eigenlijk wel overleven?

Verkiezingstijd is bij uitstek het moment om alert te zijn of politici hun feiten wel op orde hebben. Een loze belofte is zo gedaan, een kwalijke aantijging kan zomaar blijven hangen. Maar wie gaat de feiten checken? Ja, een paar kranten, maar dat is niet genoeg.

Sargasso en Republiek Allochtonië pakken de handschoen op. Vanuit Sargasso ga ik als hoofdredacteur aan de slag. De site is nog in bèta, maar we geven graag een preview van … tromgeroffel …

De stellingchecker!

We gaan zoveel mogelijk opmerkelijke uitspraken van politici verzamelen en aan een kritische blik onderwerpen. Als redactie. Maar hopelijk ook met hulp van onze bezoekers. Iedereen kan (zodra als de site af is) stellingen inzenden en helpen met checken.

Lees meerIk ga aan de slag op stellingchecker.nl

Aan voorspellingen ga ik me niet wagen, behalve dat 2017 ondanks alle omineuze voortekenen waarschijnlijk een behoorlijk gewoon jaar zal blijken te zijn, waarin Nederland weer eens de meest rampzalige dansen van honger, armoede en oorlog ontspringt. Maak er wat van!

Zoals ik eerder al vertelde, ben ik ergens dit voorjaar actief geworden op StackExchange, een netwerk van gemeenschappen die elkaar op weg helpen met vragen over van alles en nog wat, van theologie tot software. In mijn geval WordPress, de open source software die de motor achter menige website is (ik had al langer een account, maar gebruikte dat alleen passief).

Het model van StackExchange is een prachtig voorbeeld van gamification om participatie te bevorderen en te belonen. Je rijst in de rangen door anderen te helpen, om precies te zijn door vragen te stellen die anderen interessant vinden, en antwoorden te geven waar anderen iets aan hebben. Een stelsel van buttons beloont specifiek gedrag, variërend van een gevatte opmerking maken bij een vraag of het signaleren van spam tot het corrigeren van de grammatica en code-layout om andermans bijdragen leesbaarder te maken of het aantrekken van nieuwe bezoekers (als u massaal op een van onderstaande linkjes klikt, zit er voor mij een bronzen button in). Het systeem zorgt ervoor dat degenen die zich het meest dienstbaar opstellen aan de gemeenschap vanzelf de leiders ervan zijn.

Volgens mij zou deze software ook uitermate geschikt zijn voor bijvoorbeeld politieke partijen om de interne discussie te bevorderen, op een manier die ervoor zorgt dat de zinvolle bijdragen vanzelf boven komen drijven. Iedereen kan bijdragen wat hij wil, maar pas als anderen je waarderen word je werkelijk gehoord. Op StackExchange zijn je bijdragemogelijkheden aanvankelijk beperkt. Pas als anderen je punten geven, groeien die mogelijkheden. Er is bovendien software actief die verdachte patronen signaleert, bijvoorbeeld een serie spambots of trollen die elkaar punten geeft om in de rangen te stijgen. Dat wordt vanzelf afgestraft.

Lees meerMijn jaar op WordPress StackExchange

Afgelopen zomer was ik voor het eerst in ruim tien jaar terug in Tomohon, een dorp (inmiddels een stad) in de Minahasa, een christelijk gebied in het noorden van het Indonesische eiland Sulawesi. Om vijf uur ‘s ochtends werd ik uit mijn bed gebruld door de plaatselijke kerk. De kerk deed dat om de moskee voor te zijn.

Veertig jaar geleden, toen ik er als kind opgroeide, was dit ondenkbaar. Tomohon was christelijk gebied en het handjevol moslims hield zich koest. Nu zijn er meer moslims. Het gaat namelijk goed met de Minahasa en dus zijn er arbeiders nodig. Dat was vroeger al zo. Ons personeel kwam ook van het moslimdeel van Sulawesi.

De rivaliteit tussen christenen en moslims was hét gespreksitem. De taxichauffeur op het vliegveld was de eerste. “Wij Minahassers moeten meer kinderen maken, want anders worden we een minderheid”, begon hij te oreren zodra hij doorhad dat ik de taal sprak.

Lees meerIslamisering en kerstening in Indonesië

Ophef! Er ging een gerucht dat de NPO in een spotje ‘december’ zou zeggen in plaats van ‘Kerst’. Allerlei types over de rooie, want verkwanseling van de Nederlandse cultuur en zo. Terwijl Kerst al lang verkwanseld is, aan de heidenen (die “Kerst” nu met evenveel gemak als hefboom gebruiken om moslims ervoor aansprakelijk te stellen). Laat me even uw geheugen opfrissen:

  1. Kerst gaat over de geboorte van de invloedrijkste mens die ooit geleefd heeft, Jezus van Nazareth. Dus niet over het eten van kalkoen, optuigen van een kerstboom of knusjes bij elkaar hokken met de naaste familie. Ook leuk, maar bijzaak.
  2. Evenmin is er bij Kerst een rol weggelegd voor die olijke dikzak met z’n rode onesie en z’n rendieren. Cadeautjes geeft men met Sinterklaas.
  3. De centrale boodschap van Jezus aan de mensheid is dat iedereen de plicht heeft naar een ander om te kijken, ook als die ander een vreemdeling is met wie je weinig deelt. Het gaat in het leven om je naaste, niet om jezelf. Dat staat centraal bij Kerst.
  4. Met Kerst gaat men naar de mis (of dienst indien men protestant is). Ja, dat is gezellig, met veel gezang en een kerstverhaal, in traditionele of originelere vorm. Maar er is ook een boodschap: er komt licht in de wereld en iedereen heeft een opdracht het door te geven. Hoop, vrede, gerechtigheid – Kerst is geen passief consumptiefeest.
  5. Gaat men niet naar de mis/dienst, dan heeft men de essentie van Kerst eigenlijk al gemist. Maar goed, als ongelovige kan men ook op andere wijze soort van invulling geven aan de Kerstgedachte. Als het maar iets met de ander te maken heeft, en niet uitsluitend met de eigen kring.

Terug naar dat spotje. We zien we een gezelschap dat triviant speelt, kookt, top 2000 luistert en nog zo wat. Het hoogtepunt is de gezamenlijke maaltijd aan een bommetje vol geladen tafel. Allemaal precies wat Nederland zich bij Kerst voorstelt, behalve dat het gezelschap multicultureel is en dat is in de werkelijkheid niet zo. Maar met Kerst heeft het alleen gemeen dat het zich in december afspeelt.

Bottom Line:

Dat met die vreetbuien en naar binnen gekeerde gezelligheid, dat is helegaar geen Kerst. Dat is gebruik maken van een christelijke feestdag om jezelf vol te proppen, omdat je die feestdag niet nodig hebt waarvoor hij eigenlijk bedoeld is.

Prima hoor, ieder z’n meug. Maar ga niet lopen miepen over de teloorgang van “Kerst”, terwijl je daar zelf niet meer in gelooft. Laat Kerst over aan de christenen. En noem de rest lekker ‘decemberfeest’ of zo. Zijn we van die discussie ook weer af.

Welnu, de rant is de seculiere variant van een ouderwets Hollands genre, namelijk de donderpreek. De spreker strooit in een strakke monoloog de toorn des Heren uit over zijn gehoor. De toegesprokene is zondig, en zal dat weten. Redding is slechts mogelijk indien men tot inkeer komt en zijn leven betert. Met de brenger van het Woord valt niet te onderhandelen. Zijn gelijk is onwrikbaar.

De rant heeft wel wat extra vormeisen, bovenop de eloquentie. De belangrijkste daarvan is humor. Er mag wel iets doorschemeren van de postmoderne nieuwlichterij die zelfs van de strengste dominee enige relativeringsvermogen verlangt. Die humor mag echter niet ten koste gaan van de dwingendheid van de boodschap. De rant is geen farce. Ook lezers zonder gevoel voor humor krijgen de moraal in het gezicht geduwd. De woede is gespeeld, maar tegelijkertijd doodserieus. De spreker wil immers iets bereiken. Zijn gehoor moet iets gaan doen.

Linkse partijen ontfermen zich graag over de minder bedeelden in een samenleving, in een klassiek verbond tussen elite en rafelrand. Dat is mooi. Maar het is ook minder mooi. Al te opzichtige steun aan emanciperende bevolkingsgroepen vermindert namelijk bij die groepen het gevoel van eigenaarschap van het emancipatieproces. GroenLinkse reflexen behoeven bijstelling.

Geschreven voor Bureau De Helling, verschenen in het zomernummer van 2016

In de jaren negentig van de vorige eeuw woonde ik aan de Dordtselaan, ooit een van de sjieke allees van Rotterdam-Zuid, boven een snackbar waarvan de geur permanent in mijn appartement hing. Boven mij woonde een zeeman die er meestal niet was. Was hij er wel, dan hoorde ik iedere stap die hij zette op de kale houten vloer. Daar weer boven zat aanvankelijk een bordeel. Later woonde er een omvangrijke Turkse familie, die herhaaldelijk zoveel rijst door de afvoer spoelde dat deze verstopt raakte. Dan kwam het water bij mij door het plafond. Een keer, toen ik er niet was, trapte de politie mijn voordeur in om de bron van het water te zoeken dat door de vloer de snackbar in druppelde.

Aan de overkant van het portiek woonde een Nederlands gezin, een echtpaar met twee dochters. Hij was een afgekeurde boekhouder, die bijkluste in de videotheek. Zij was prostituée geweest, maar deed nu alleen nog striptease. Samen dreven ze een kleine escortservice. De buurvrouw had een pc gekocht, omdat ze een boek wilde schrijven over ‘het vak’, waar ze vanuit de zorg ingerold was. Het was misschien geen droombaan, maar ze was mensen van dienst, en dat was goed. In elk geval was het niet zielig. Dat wilde ze graag vertellen. In de zomer hield de buurvrouw het portiek nat om te voorkomen dat junks er kwamen chinezen. Wanneer ik op vakantie ging, gaf ik haar de sleutel. Dan gaf ze de plantjes water en maakte ongevraagd schoon.

Lees meerEmancipatie in eigendom


×